Een langgekoesterde wens is eindelijk in vervulling gegaan! In 2024 pakte ik mijn koffers voor een onvergetelijke reis naar de andere kant van de wereld: Patagonië. Dit magische stukje aarde, het meest zuidelijke deel van zowel Chili als Argentinië (op Antarctica na!), stond al zo lang op mijn bucketlist.
Het beloofde een avontuur van maar liefst 29 dagen te worden. Een reis die niet alleen lang was in duur, maar ook in de letterlijke zin van het woord: alleen de heenreis kostte al 3 dagen!
Deze reis stond volledig in het teken van de adembenemende natuur. Ik bereidde me voor op een flinke dosis binnenlandse vluchten en de vrijheid van een huurauto, waarmee ik de uitgestrekte en ruige landschappen op eigen houtje kon verkennen.
Benieuwd naar wat ik allemaal heb gezien en meegemaakt? Blijf dan mijn reisverslagen volgen!
Omdat Patagonië zo'n afgelegen bestemming is, was het cruciaal om de reis op tijd vast te leggen. Gelukkig heb ik via reisbureau Vamanos Travel alles kunnen regelen, van vluchten en hotels tot excursies.
De reisroute is een ware expeditie. Vanuit Frankfurt vlieg ik, met een korte stop in Madrid, naar Santiago de Chile. Na één dag de stad verkend te hebben, vervolg ik mijn weg in drie stappen naar het diepe zuiden van Chili, naar Puerto Natales. Vanuit hier reis ik per bus naar het Argentijnse El Calafate, om vervolgens nog zuidelijker te vliegen naar de meest zuidelijke stad ter wereld: Ushuaia.
Vanaf dit punt keer ik in twee etappes terug naar het noorden. Eerst naar de bruisende metropool Buenos Aires, om vervolgens de indrukwekkende Iguazú-watervallen te bezoeken. Via een korte stop in São Paulo vlieg ik dan weer terug naar Frankfurt.
De belangrijkste excursies zijn inmiddels geboekt. In Chili wacht op dag 12 een boottocht naar de gletsjer van Paine Grande in het nationale park Torres del Paine. In Argentinië staat op dag 17 een boot- en wandeltocht op het programma naar de gletsjers nabij El Calafate. Op dag 19, in Ushuaia, verken ik de zuidelijkste punt van de wereld per boot via het Beaglekanaal.
Ook de praktische zaken zijn geregeld. Mijn auto staat veilig geparkeerd in een overdekte garage op de luchthaven van Frankfurt – een slimme zet, gezien het winterse weer in Europa.
De voorbereidingen lopen op hun einde. De toegangspassen voor de nationale parken Vuureiland en Puerto Iguazú in Argentinië heb ik al bemachtigd. De pas voor Los Glaciares moet ik nog regelen, maar ik zoek nog uit of deze misschien al bij mijn geboekte ticket zit.
Daarnaast heb ik zelf een auto gehuurd in Ushuaia. Dit bespaart me niet alleen de kosten van dure excursies en taxi's, maar geeft me ook de vrijheid om de regio te verkennen op een dag die ik over heb. Het internationale rijbewijs heb ik bij de ANWB in Eindhoven opgehaald.
Nu is het nog wachten op de definitieve reispapieren van het reisbureau. De voorpret kan beginnen!
De reis is binnen handbereik. Terwijl het hier kouder wordt, kan ik niet wachten om te ontsnappen naar de zon en de overweldigende natuur. De dikke stapel reispapieren – inclusief alle vlucht-, autohuur-, hotel- en transferdetails – is binnen. Nu nog de koffers pakken. De uitdaging? Alles voor een vierweekse reis in een handbagagekoffer proppen die eigenlijk voor vijf dagen bedoeld is. Wordt vervolgd!
De eerste reisdag zit er bijna op! Terwijl het in Nederland winter is, zit ik op dit moment te wachten op het vliegveld van Madrid voor mijn tweede, veel langere vlucht naar Santiago.
Deze dag was nu al een aaneenschakeling van vervoersmiddelen. Het begon met de auto naar de parkeergarage in Frankfurt, gevolgd door een shuttlebus naar de luchthaven. Ik had niet gerekend op de flinke wandeling van terminal 1 naar terminal 2, maar gelukkig bracht de 'skytrain' me een stuk dichterbij. Vervolgens ging ik met de bus naar het vliegtuig, en na de vlucht met de metro in Madrid naar de andere terminal.
Ik maakte wel een kleine inschattingsfout: omdat de eerste vlucht naar Madrid nog binnen Europa was, opende de check-in pas twee uur van tevoren, en niet de gebruikelijke drie uur. Ach, beter te vroeg dan te laat, want het is een gigantische luchthaven!
Nu wacht me de langste etappe van de reis: een zit van maar liefst 13,5 uur naar Santiago. Tijd om me voor te bereiden op de Chileense zomer!
Mijn lange vlucht naar Santiago verliep, ondanks de moderne en comfortabele Boeing 787 Dreamliner, niet erg slaapverwekkend. Veel turbulentie hield me wakker, maar gelukkig kon ik de tijd doden met het kijken van films.
De landing was spectaculair: we daalden af tussen imposante bergtoppen door. Om iets na half tien lokale tijd zette het vliegtuig aan de grond. Eenmaal uit het toestel ging het gelukkig vlot: na wat geld te hebben gewisseld en snel door de douane te zijn gegaan, kon ik mijn koffer zonder problemen van de bagageband pakken.
In de aankomsthal stond mijn chauffeur al klaar. Iets voor elven checkte ik in bij mijn hotel, gelegen in een moderne wijk vol glazen wolkenkrabbers. Ik had het geluk een kamer op de tiende verdieping te krijgen. Nadat ik me even had opgefrist, regelde ik snel mijn taxi en een ontbijtbox voor de volgende ochtend, want om 4.30 uur moest ik alweer naar het vliegveld.
Vandaag ging de wekker vroeg, al voelde het in Nederlandse tijdzones als uitslapen. Om 4:30 uur stond de taxi klaar om me naar het vliegveld van Santiago te brengen. Het hotel had al gezorgd voor een heerlijke ontbijtbox, die ik samen met een grote kop koffie op de luchthaven heb opgegeten. Na wat gedoe met de incheckcomputer, was ik klaar voor de derde vlucht: de reis naar Patagonië kon beginnen!
Na een vlucht van 2,5 uur arriveerde ik 2.000 kilometer zuidelijker in Chili, op het kleine vliegveld van Balmaceda. Dit vliegveld ligt vlak bij de grens met Argentinië en staat bekend als de "woestijn van Patagonië". Aangekomen in de kleine bagagehal — met slechts twee bagagebanden — kon ik mijn huurauto direct ophalen bij het autoverhuurbedrijf om de hoek. Na de nodige papieren en een check van de auto was ik klaar om de weg op te gaan.
De nacht was heerlijk. Met de balkondeur van mijn hotelkamer open kon ik de hele nacht de frisse, natuurlijke boslucht inademen. Na een uitgebreid ontbijt met heerlijke fruitsappen (de koffie was wat slap, maar dat nam ik voor lief), was ik klaar om verder naar het zuiden te vertrekken.
Voordat ik vertrok, was de eerste stop een tankstation in Coyhaique. Ik had gelezen dat er de eerste 300 kilometer geen tankstation zou zijn, maar ik kwam er eentje tegen in het dorpje Villa Cerro Castillo. Dit is handig om te weten voor de terugreis, omdat dit het dichtstbijzijnde tankstation bij het vliegveld is.
Ik werd rustig wakker van de golven die zachtjes tegen mijn 'piratenbootje' klotsen, na een heerlijke nacht slaap. Een snelle, frisse douche zorgde ervoor dat ik direct klaar was voor de dag. Met mijn ontbijtbox bij me reed ik naar Puerto Río Tranquilo, het startpunt voor mijn excursie naar de beroemde marmergrotten.
Warm aangekleed, met een poncho en reddingsvest, stapte ik met tien anderen in een kleine boot om het immense meer te verkennen. We maakten verschillende stops, waaronder bij een eilandje dat vroeger diende als mijn voor koper en zilver. De aanwezigheid van een half gezonken schip duidt erop dat dit al geruime tijd geleden moet zijn.
Daarna voeren we naar de marmergrotten. De kleuren waren verbluffend helder, met gouden en blauwe aders die door het marmer lopen. De weerspiegeling van het smaragdblauwe water en de bergen op de achtergrond zorgden voor talloze prachtige fotomomenten. De boot kon in veel van de grotten varen, aangezien ze behoorlijk groot zijn. Twee van de grootste grotten hebben zelfs de passende namen 'de kathedraal' en 'de kerk'.
Op de terugweg stak een flinke wind op, waardoor de boot heftig schommelde. Een vrouw die voorin de boot wilde zitten, ondanks waarschuwingen van de gids dat ze zich daar niet kon vasthouden, viel van haar stoel. Gelukkig kon ze erom lachen, en de gids merkte subtiel op dat hij haar gewaarschuwd had.
Wat een luxe, vandaag geen wekker! Ik werd heerlijk uitgerust wakker van de golven en de zon, en de helderblauwe lucht beloofde een prachtige dag. Na een goed ontbijt vertrok ik naar het zuidelijke plaatsje Cochrane. Het stadje zelf is met tien straten niet heel indrukwekkend, maar het gaat dan ook om de reis ernaartoe.
Mijn eerste stop was bij Lago Bertrand. De weerspiegeling van de besneeuwde bergtoppen in het blauwgroene water was magisch. Even later reed ik langs de Río Baker, een brede, snelstromende rivier die vanuit dit meer de oceaan instroomt.
Tijdens een korte wandeling kwam ik bij de indrukwekkende samenvloeiing van de Río Baker en de Río Nef. De bruine kleur van de Río Nef zorgde voor een uniek schouwspel van inktachtige kleuren in het woeste water.
Vandaag was een lange, maar efficiënte reisdag. Na een snel ontbijtje stapte ik in de auto voor een rit van ruim 4,5 uur terug naar het vliegveld van Balmaceda. Ik begin aardig te wennen aan het rijden op onverharde wegen. Dit keer moest ik echter doorrijden om mijn vlucht te halen, dus fotostops waren er niet bij.
Ik leverde de auto op tijd in en kon na een half uurtje vertraging aan boord van mijn vierde vlucht, de LA1162 naar Puerto Montt. Een vlucht van vijf kwartier bracht me in deze grotere stad. Het vliegveld is, ondanks de omvang van de stad, nog kleiner dan Eindhoven Airport.
Ik haalde mijn nieuwe huurauto op, een Kia Sonet, die aanzienlijk minder vermogen had dan de vorige met zijn 4x4-aandrijving. Dat was gelukkig geen probleem, aangezien de wegen hier goed zijn. Na snel wat boodschappen te hebben gedaan, begon ik aan de rit naar Huilo Huilo.
Waar ik de afgelopen dagen ontwaakte bij het geluid van golven, was het vandaag de natuurlijke wekker van zingende vogels. Na de late avond van gisteren, was het heerlijk om wat langer te slapen.
Ik begon de dag met een ontbijt in mijn eigen keuken. Ik verblijf in een sfeervolle houten bungalow, een soort loft, met een slaapkamer boven en een woonkamer, keuken en badkamer beneden. Na het ontbijt zocht ik bij de receptie wat informatie op over de omgeving en heb ik mijn reisverslag bijgewerkt. De receptioniste sprak vloeiend Engels en vertelde dat ze dat graag wilde oefenen, omdat de meeste toeristen hier uit Chili zelf komen.
Daarna maakte ik een prachtige wandeling van 17 kilometer door het bosrijke gebied. Ik kwam langs watervallen en bezocht een museum over de geschiedenis van de lokale inheemse stam, de Mapuche. Helaas waren alle teksten in het Spaans, dus ik kon alleen maar kijken. Met een beetje geluk zag ik ook het lokale vogeltje dat me vanochtend wakker had gezongen. Het lijkt op een roodborstje, maar ze bestaan ook met een geel borstje. Onderweg kwam ik ook nog langs een natuurpark met herten en wilde zwijnen.
Vandaag stond er weer een reisdag op het programma. Na een rustig ontbijtje in mijn bungalow verliet ik de prachtige bosrijke omgeving en reed ik weer zuidwaarts. Een groot deel van de route was hetzelfde als op de heenweg, maar omdat ik nu overdag reed en alle tijd had, maakte ik regelmatig een stop om foto's te maken.
Ter hoogte van de stad Osorno verliet ik de snelweg om via kleinere, deels onverharde wegen rondom het Lago Llanquihue te rijden. Het was zondag, een vrije dag voor de Chilenen, en dat was goed te merken aan de drukte op de strandjes langs het meer. Het was dan ook heerlijk weer. De route voerde langs de imposante Osorno-vulkaan. De kraakheldere lucht zorgde ervoor dat de witte top prachtig afstak tegen de blauwe hemel. Hoewel Japanners trots zijn op hun vulkanen, kan deze er zeker ook zijn!
Rond half vier kwam ik aan bij mijn boetiekhotel. Dit was een welkome afwisseling van mijn vorige verblijven. Het hotel had een gezellige woonkamer, die voor het eten volliep met gasten. Misschien kwam het door de gratis koffie!
Na een heerlijke lange nacht slapen en een gezellig ontbijt, waarbij ik een praatje maakte met een internationaal fietsgezelschap, was het tijd om in beweging te komen. Ik reed een uurtje met de auto naar het Vicente Pérez Rosales National Park, dat aan de voet van de Osorno-vulkaan ligt.
Vanaf hier kun je met een boot over het Lago Todos los Santos naar het afgelegen plaatsje Peulla, waar de weg ophoudt en je de grens over kunt steken naar Argentinië. Zelf maakte ik een drie uur lange wandeling aan de voet van de vulkaan. Helaas werd de wandeling bemoeilijkt door talloze vliegen. Tijdens het wegslaan van de vliegen gleed ik uit op de onstabiele, losse zwarte stenen van de vulkaanhelling en maakte ik een flinke buikschuiver naar beneden.
Het resultaat was een paar schaafwonden op mijn knieën en mijn rechteronderarm, die de klap opving omdat ik net mijn fotocamera vasthield. Gelukkig had ik water bij me om de wonden schoon te spoelen, maar ik verwacht dat ze de komende dagen nog flink zullen prikken.
Vandaag was het weer tijd om verder te reizen. Na een kort ontbijtje en een snelle autorit naar het vliegveld van Puerto Montt, begon mijn vijfde vlucht van deze reis. Deze twee uur durende vlucht bracht me naar Punta Arenas, het meest zuidelijke punt van Chili. Dit is de laatste stad voor de wildernis echt begint. Helaas had mijn vlucht 1,5 uur vertraging, waardoor ik de stad niet kon verkennen. Ik moest immers op tijd bij de toegangspoort van het nationale park zijn, die om 21:00 uur sluit.
Er stond een autorit van bijna vijf uur op het programma naar Torres del Paine in mijn stevige 4x4 Subaru. Ik was blij dat ik dit keer niet in een hoge Hyundai Tucson reed, want de wind was hier extreem. Ik had moeite om de hal van het vliegveld te bereiken en zag hoe iemand iets uit zijn hand liet waaien voordat hij het wist. Dit is hier blijkbaar normaal, terwijl in Nederland een dergelijke wind zou leiden tot code rood.
Het eerste deel van de rit was saai en kaal: een vrijwel rechte weg door een landschap zonder bomen, struiken, bloemen of zelfs schapen. Helemaal niets. De wind was zo sterk dat ik het stuur stevig moest vasthouden. Het viel me op dat een vrachtwagencombinatie met de truck op de verkeerde weghelft en de aanhanger op de juiste weghelft reed. Bij tegenliggers, die er gelukkig niet veel waren, moest de aanhanger de berm in. Ik was dan ook niet verbaasd toen ik een stuk verderop een omgekiepte vrachtwagen zag liggen.
Ondanks dat ik vandaag had kunnen uitslapen, werd ik om half zeven gewekt door mijn buren. Vroeg aan het ontbijt dus, waarna ik om iets voor acht uur in de auto zat om het nationale park te verkennen. De route voerde mij langs verschillende meren en het indrukwekkende bergmassief. Het was een fantastische dag en ik heb bijna 200 foto's gemaakt van de buitengewone omgeving.
Mijn hostel ligt aan het Lago Pehoé. Ik bezocht de Mirador Salto Grande, een waterval waar het water van het Lago Nordenskjöld in het Lago Pehoé stroomt. Ook reed ik langs Lago Sarmiento, dat prachtige uitzichten biedt op het bergmassief Cuernos del Paine. De route vervolgde zich naar Lago Azul.
Alle wegen hier zijn onverharde, intensieve grindwegen, met veel bochten, stijgingen en dalingen. Gelukkig liet mijn vierwielaangedreven auto me niet in de steek.
Vandaag ging de wekker weer vroeg. Om 7:00 uur zat ik als eerste aan het ontbijt, want er stond een excursie op het programma: een boottocht naar de gletsjers op Lago Grey. Het meer ligt op 45 minuten rijden van mijn hotel.
De ochtend begon regenachtig en de wolken hingen laag. Dat beloofde niet veel goeds, maar de excursie was al geboekt. Terwijl ik naar Lago Grey reed, stopte de regen en begon de zon voorzichtig door te breken. Zou het dan toch goed komen?
De tijd in het prachtige nationale park zit erop. Helaas, maar de reis gaat verder. Na een rustig ontbijt en een extra kop koffie, vertrok ik om 9:00 uur met de auto naar Puerto Natales, waar ik op dag 9 al langs was gereden. Omdat ik nu ruim de tijd had, besloot ik onderweg verschillende stops te maken om van het indrukwekkende landschap te genieten.
Mijn eerste stop was bij de Salto Chico waterval. De waterval zelf is niet heel bijzonder, maar met het besneeuwde bergmassief op de achtergrond en de helderblauwe lucht van vandaag, leverde het een prachtige foto op. De volgende stop met een korte wandeling was bij de toegangspoort van Torres del Paine, aan de Serrano rivier. De derde stop was bij Mirador Cuernos del Paine. Hier vloog een condor rakelings langs, op nog geen 10 meter afstand. Met zijn spanwijdte van bijna 3 meter is het een enorme, zwevende vogel. Helaas had ik mijn camera nog niet uit mijn tas gehaald.
Aangekomen in Puerto Natales, reed ik even door tot aan het einde van de weg. Na de haven houdt de wereld hier letterlijk op. Vroeger was dit een belangrijke haven voor cruiseschepen die van en naar Argentinië voeren. De diepe zeehaven was een belangrijke aanlegplaats na Punta Arenas en vanuit Puerto Montt. Hoewel je de zee ruikt, ligt deze ver achter de bergen. Een schip doet er hier naar verluidt wel 12 uur over om de open oceaan te bereiken. Het plaatsje ziet er een beetje troosteloos uit.
Na een onrustige nacht door het uitgaansleven in de buurt, ging mijn wekker om half zes. Om 6:15 uur stond er een busje klaar om me naar het busstation te brengen. De chaos daar viel mee dankzij de behulpzame chauffeur, die me naar het juiste loket bracht. Om iets na 7:00 uur vertrok de bus voor het volgende deel van mijn avontuur: Argentinië.
De grensovergang was een avontuur op zich. Na een uur rijden kwamen we bij de Chileense grenspost. Iedereen moest de bus uit om hun PDI-formulier in te leveren en een stempel te krijgen. Een vertraging was onvermijdelijk, want zoals altijd waren er mensen die hun formulier kwijt waren. Na een kwartier rijden stonden we alweer bij de Argentijnse grenspost. Gelukkig ging het hier een stuk sneller en binnen 15 minuten waren we onderweg naar El Calafate.
Het landschap aan deze kant van de grens is kaal en uitgestrekt, niet voor niets ook wel de woestijn van Patagonië genoemd. Een heuvelachtig landschap met veel zand, hier en daar een kleine boom of struik, en af en toe een guanaco of een struisvogel. Na vier uur rijden kwamen de toppen van de Andes weer in zicht. Het landschap bleef kaal, maar de eerste boerderijen en kuddes schapen en koeien verschenen aan de horizon.
Gisteren beleefde ik een bijzondere ervaring met het wisselen van geld. Ik wilde wat contanten hebben en wist dat Argentinië met een ‘blue rate’ werkt, een veel betere wisselkoers voor toeristen dan de officiële. Zowel bij het informatiecentrum als bij het hotel werd mij aangeraden om zoveel mogelijk met mijn creditcard te betalen, omdat je dan de beste koers krijgt. Ik ging naar een geldwisselkantoor, maar werd doorverwezen naar het restaurant ernaast. Daar werd ik naar een klein achterkamertje geleid, waar een vrouw met een telmachine, een tafereel dat zo uit een maffiafilm leek te komen, me ontving. Ik wisselde €100 tegen een koers die 15% beter was dan de officiële, en kreeg een stapel geld van zes centimeter dik terug, bijeengehouden door twee elastiekjes. De briefjes zagen er normaal uit. Daarna heb ik heerlijk gegeten in het restaurant met live muziek en een dansvoorstelling, en rekende af met mijn creditcard. Terug in het hotel zag ik op mijn bankapp dat deze koers zelfs 25% beter was dan de officiële. Vreemd, die Argentijnse inflatie!
Vandaag stond er niets specifieks op de planning, dus heb ik de wekker niet gezet en ben ik opgestaan toen ik uitgeslapen was. Iets na 8:00 uur zat ik aan het ontbijt, waar ik uitgebreid de tijd voor nam.
Daarna heb ik een lange wandeling van bijna vier uur gemaakt door het natuurreservaat Laguna Nimez in El Calafate. Tot mijn grote verrassing zag ik hier zelfs flamingo's. Ook waren er nog meer vogelsoorten, maar die bleven helaas niet lang genoeg stil zitten om een foto van te kunnen maken. Desondanks heb ik wel prachtige landschapsfoto's kunnen vastleggen.
Tijdens het schrijven van dit verslag zit ik op de vierde en bovenste verdieping van mijn hotel, met uitzicht over de stad Ushuaia en het Beaglekanaal. Aan de overkant van het kanaal ligt nog een klein Chileens dorpje, Puerto Williams, dat alleen per boot bereikbaar is. De stad Ushuaia zelf is tegen de helling van hoge bergen gebouwd. In de haven liggen drie cruiseschepen, die vanuit hier vertrekken naar Puerto Varas of Puerto Montt in Chili, of naar Antarctica. De reis naar de Zuidpool duurt zeven dagen.
Mijn dag begon met de zesde vlucht van deze reis, met vluchtnummer AR1864, naar het meest zuidelijke punt van de wereld. In tegenstelling tot de vluchten in Chili, die altijd te laat waren, vertrok deze vlucht twintig minuten te vroeg. De landing was de meest turbulente die ik ooit heb meegemaakt, waarschijnlijk door de harde wind die over de bergen en vanuit de oceaan komt. Gelukkig zijn we veilig geland.
Op de luchthaven stond een medewerker van Sixt autoverhuur op me te wachten. De formaliteiten waren gisteren al geregeld, dus na een snelle inspectie van de auto kon ik direct op weg naar het hotel. De wegen hier zijn, net als in Chili, vol met gaten en verkeersdrempels. Het was even wennen aan de schakelauto, en natuurlijk sloeg de motor af toen ik een steile helling op moest naar het hotel.
Na een heerlijke, maar warme nacht in Ushuaia, stond vandaag een boottocht door het Beaglekanaal op het programma. Maar eerst even terug naar gisteren. Omdat Ushuaia aan zee ligt en bekendstaat om de vangst van koningskrab, moest ik deze proeven. In een klein restaurant zag ik hoe een visser, nog in zijn regenkleding, verse krabben in het aquarium plaatste. Verser kan niet!
Ik begon met een krabsoep, die anders was dan verwacht: geen crèmesoep, maar een heldere bouillon met grote stukken krab. Als hoofdgerecht had ik krab met zalmsaus. Het was verrukkelijk en met twee grote glazen wijn betaalde ik slechts €35, wat gezien de kwaliteit een koopje was.
Vandaag was mijn laatste dag in Patagonië. Na wat langer te hebben geslapen vanwege de regen en genoten te hebben van een uitgebreid ontbijt, ben ik in de auto gestapt om naar het westen te rijden. Ik volgde de laatste 25 kilometer van de legendarische Ruta 3, waarna de weg stopt en je werkelijk aan het einde van de wereld bent. Dit deel van de route loopt door het Nationaal Park Tierra del Fuego.
De onverharde weg was, dankzij de regen, goed te doen zonder stofwolken. Na wat fotostops van het groene en bergachtige landschap met talloze beekjes, arriveerde ik bij de parkeerplaats waar de weg echt eindigt. Je kunt nog drie kilometer verder wandelen, waarna ook dat pad stopt. Hier sta je op de grens met Chili, met uitzicht op een inham die uitmondt in het Beaglekanaal. De rest van het gebied is beschermd natuurgebied, alleen toegankelijk voor de lokale flora en fauna.
In het park stonden informatieborden over de oorspronkelijke bewoners die hier duizenden jaren geleden leefden. Ik vind het fascinerend dat mensen in dit gure klimaat konden overleven, maar er was blijkbaar genoeg vlees en vis in de omgeving om hier te kunnen wonen. Ik maakte twee korte wandelingen van een uur, maar merkte dat de wandeling van gisteren nog in mijn spieren zat.
Vandaag begon met een zeer vroeg en snel ontbijt. Om 6:15 uur stond ik al bij de incheckbalie op het vliegveld van Ushuaia, klaar voor mijn zevende vlucht (AR1886) naar Buenos Aires. Na het inchecken moest ik nog een half uur wachten op de medewerker van het autoverhuurbedrijf, die te laat kwam, maar wel razendsnel het papierwerk en de auto-inspectie afhandelde. Vlot door de beveiliging en binnen vijftien minuten was het tijd voor de boarding. Een vlucht van 3,5 uur bracht me naar de enorme metropool Buenos Aires. Al ver voor de landing vlogen we boven de stad, een teken van de omvang.
Mijn koffer had ik redelijk snel te pakken. Ik moest me wel even een weg banen door een groep Koreanen die schouder aan schouder rond de bagageband stonden, maar die kon ik gelukkig makkelijk opzij duwen.
Het taxivervoer is hier goed geregeld: via een app scan je een code, geef je je bestemming in en krijg je direct de prijs te zien. Voor slechts 3,5 euro werd ik in twintig minuten naar mijn hotel gebracht. Brandstof is hier opvallend goedkoop; voor €12 had ik een halve tank.
Na een heerlijke nachtrust en een uitgebreid ontbijt heb ik de stad vandaag op mijn gemak verkend. Ik heb de hele route van de hop-on-hop-off-bus afgelegd, een rondrit die bijna drie uur duurde. De wandeling naar het startpunt, door de straten van de wijk Palermo, was al een ontdekking op zich. Elk stratenblok is anders: het ene vol met winkels, het andere met restaurants en bars, en weer een ander met bijna niets. De straten hebben wel allemaal dezelfde blokvorm en zijn groen dankzij de vele bomen.
Tijdens de bustour zat ik op het bovendek, waar de wind de warmte draaglijk maakte. De bus reed langs alle bezienswaardigheden, soms door kleine, smalle straatjes. In veel reisgidsen wordt Buenos Aires vergeleken met Parijs, maar daar ben ik het niet mee eens. De geschiedenis van Parijs, die ruim 1.400 jaar teruggaat, is hier niet te vinden. De geschiedenis van Buenos Aires gaat slechts 300 jaar terug, waarvan de eerste 50 jaar nauwelijks meer zichtbaar zijn. De grandeur van de Parijse paleizen en gebouwen ontbreekt.
De stad is in korte tijd uitgegroeid tot een metropool. De architectuur uit de jaren '30 tot '60 van de vorige eeuw is nog wel zichtbaar, terwijl de nieuwe wijken volstaan met glazen hoogbouw uit de jaren '00 en '10. De rest van de stad voelt rommelig aan. Het is niet vies, maar wel stoffig. Op veel plekken wordt verbouwd, straten zijn beschadigd en er is weinig leven op straat. Wat de stad wel uniek maakt, is de overvloed aan street-art, met muurschilderingen en felgekleurde huizen.
Ik stapte een halte eerder uit om via een andere route terug te lopen naar mijn hotel. Onderweg heb ik wat gegeten en gedronken in een bar/restaurant. Terug in mijn kamer heb ik een siësta gehouden, want de middagwarmte was me toch weer te veel geworden. Gelukkig wordt het morgen een stuk minder warm, al verwacht ik dat de temperaturen in Iguazú daarna weer zullen oplopen tot 40 graden.
Na een woelige nacht, waarschijnlijk te danken aan de gezellige avond ervoor, was het vandaag tijd voor een actieve dag in Buenos Aires. Ik had een wijnbar op een paar blokken van mijn hotel gevonden, waar ik genoten had van verschillende Argentijnse wijnen en heerlijke tapas. Het was een leuke avond, al merkte ik bij het opstaan dat recht lopen wat lastiger was – iets wat gelukkig niet opviel door de vele kuilen in de straten.
Vandaag gebruikte ik de bus voornamelijk als vervoer over lange afstanden, maar het grootste deel van de dag bestond uit wandelen. Ik heb bijna 20 kilometer afgelegd onder een iets minder warme zon dan gisteren. De eerste stop was de beroemde begraafplaats La Recoleta. Deze oude, maar zeer goed onderhouden begraafplaats is de laatste rustplaats van de rijke inwoners van de stad. De graven zijn enorm en in uitstekende staat. De bekendste is die van Eva Perón, die ondanks haar kleine omvang de drukstbezochte is. Haar lichaam heeft een lange reis afgelegd voordat ze hier in het familiegraf werd bijgezet.
Vervolgens liep ik naar de Plaza Lavalle met het enorme Teatro Colón. Iets verderop staat de imposante obelisk, ter ere van de oprichting van de republiek Argentinië. Dit monument staat op de brede Avenida 9 de Julio, een veertienbaansweg met prachtige paarsbloeiende bomen.
De volgende stop was de belangrijkste openbare ruimte van de stad, de Plaza de Mayo, gelegen vlak bij de kust. Hier vind je de kathedraal, die van buiten op een Romeinse tempel lijkt, en het roze gekleurde presidentiële paleis, dat zo uit India zou kunnen komen.
De wandeling terug ging over de Avenida 9 de Julio, het ‘Champs-Élysées’ van Buenos Aires, met dure kledingmerken en hotels.
Terwijl ik dit schrijf, bevind ik me midden in de tropen. Het is hier 20.00 uur en al helemaal donker, een groot contrast met de avonden in Patagonië waar de zon pas om 23.30 uur onderging. Ongelooflijk dat ik nog steeds in hetzelfde land ben, maar nu wel op het uiterste noordelijke punt, op slechts 100 meter afstand van de rivier die de grens vormt met Brazilië. Deze rivier zal morgen een cruciale rol spelen in mijn reis.
Ik ben nu in het kleine plaatsje Puerto Iguazú, midden in het regenwoud. Het is er oncomfortabel vochtig, maar gelukkig is mijn hotelkamer voorzien van airco. Het is een gezellig hotelletje op loopafstand van het centrum, waar de restaurantjes te vinden zijn.
Vanochtend heb ik nog een deel van de dag doorgebracht in de wijk Palermo in Buenos Aires. Het fascineert me dat deze wijk meer inwoners heeft dan Amsterdam, en dat op een oppervlakte van minder dan 25 vierkante kilometer. Het is slechts een van de vele wijken in deze gigantische stad.
De temperaturen in Buenos Aires waren 's ochtends nog redelijk te doen, maar hier in Puerto Iguazú is het rond 21.00 uur nog steeds boven de 30 graden. De rest van de dag bestond uit het gebruikelijke reizen: wachten op de luchthaven en in het vliegtuig zitten. Tijdens mijn achtste vlucht heb ik weer een paar hoofdstukken uit mijn derde boek kunnen lezen. Morgen staat de dagtour gepland waarvoor ik hierheen ben gekomen.
Na een korte nacht, stond ik vroeg op voor een tour naar de Iguazú-watervallen. Met de nadruk op 'watervallen' in meervoud, want er zijn er zo veel dat ze nauwelijks allemaal in één beeld te vangen zijn. Na een busrit en de toegangsprocedure tot het nationale park, begon ik aan twee wandelingen.
De eerste route was extreem druk. We liepen in een lange rij, en het tempo lag laag door de vele stops voor foto's en selfies. Ondertussen begon de temperatuur al flink op te lopen, nog voordat het 10.00 uur was. De enorme hoeveelheid waterdamp van de watervallen zorgde voor een onaangename, hoge luchtvochtigheid.
De watervallen zijn via twee wandelroutes over metalen bruggen te bezoeken. De derde route is momenteel afgesloten door de grote hoeveelheden regen in Brazilië, waardoor deze onder water staat. Elke route is ongeveer 2,5 kilometer lang en het is werkelijk indrukwekkend om zoveel watergeweld te zien. Er zijn meer dan 100 watervallen, de ene nog groter dan de andere. Sommige hebben toepasselijke namen, zoals 'Two Sisters', terwijl 'Devil's Throat' al minder vriendelijk klinkt.
De groepstour was goed georganiseerd. De groep van 18 werd opgesplitst in een Engels- en een Spaanssprekende groep. Ik koos voor de Engelse groep en kwam in contact met twee Canadese stellen, waarvan er één oorspronkelijk uit Slovenië kwam en 30 jaar geleden geëmigreerd was. Ik heb een tijdje gezellig met hen zitten praten.
Om 15.00 uur was ik terug in het hotel. Na een siësta voelde ik me een stuk beter. In de vroege avond begon het flink te waaien, wat de extreme hitte van 38 graden met hoge luchtvochtigheid iets draaglijker maakte.
Vandaag was een welkome rustdag. Na een heerlijk uitgebreid ontbijt en wakker te zijn geworden van het geklus van de bovenburen, besloot ik een wandeling te maken langs de Iguazú-rivier. Mijn doel: het drielandenpunt. Dit punt ligt midden in de samenvloeiing van de blauwe Paraná-rivier (die de grens vormt tussen Paraguay en Brazilië) en de bruine Iguazú-rivier (die de grens vormt tussen Brazilië en Argentinië). Het is een bijzondere plek, maar afgezien van een paar koloniale gebouwen is er niet veel te zien. Misschien ben ik na al het moois van deze reis ook gewoon een beetje verwend.
Na een wandeling van twee uur en bijna 8,5 kilometer kwam ik bezweet terug bij mijn hotel. Ik ben duidelijk niet gemaakt voor deze tropische temperaturen. De rest van de middag heb ik dan ook rustig aan gedaan, mijn derde boek uitgelezen en een siësta gehouden. Ook heb ik de laatste twee vluchten van mijn reis ingecheckt.
Morgen vertrek ik naar huis. Om ook Brazilië van mijn lijstje te kunnen afstrepen, vlieg ik vanaf Foz do Iguaçu (in Brazilië) naar São Paulo en vervolgens met een korte overstap naar Frankfurt.
Helaas, aan alles komt een eind, en zo ook aan deze indrukwekkende reis. Terugkijkend op de foto's van de afgelopen weken, realiseer ik me pas echt hoeveel ik heb gezien en gedaan. Het verwerken van alle beelden zal nog enige tijd in beslag nemen, maar vandaag heb ik alvast een begin gemaakt door ze over te zetten op mijn tablet.
Omdat ik vandaag niets meer had gepland en mijn vlucht pas 's avonds vertrekt, heb ik de tijd genomen om wat statistieken van mijn avontuur op een rijtje te zetten:
Totaal aantal vluchten: 10
Gevlogen kilometers: 32.458 km (41 uur)
Gereden kilometers: 4.262 km
Aantal huurauto's: 4
Aantal landen bezocht: 6 (Nederland, Duistland, Spanje, Chili, Argentinië, Brazilië)
Verschillende vervoerstypes: 8
Verschillende hotels: 11
Zo dadelijk word ik opgehaald om de grens over te steken naar Brazilië, waar mijn negende vlucht (LA3205) naar São Paulo vertrekt. Aansluitend volgt de lange vlucht (LA8070) naar Frankfurt. Op vrijdagochtend hoop ik weer thuis te zijn. Ik schrijf dit laatste verslag terwijl ik al op het vliegveld in Brazilië wacht.
De terugreis verliep iets anders dan gepland. Alles ging volgens plan, totdat een hevige storm de luchthaven van Foz do Iguaçu trof. De stroom viel regelmatig uit en de airco stopte ermee. Al snel ontstond er onrust bij de gate, en na wat navraag bleek dat mijn vliegtuig was uitgeweken. De verwachte vertraging was ruim drie uur, wat betekende dat ik mijn aansluiting naar Frankfurt zou missen.
Gelukkig nam een medewerker van LATAM, de luchtvaartmaatschappij, de tijd om me in het Engels uit te leggen wat er aan de hand was, ondanks dat alle omroepen in het Portugees waren. Twee en een half uur later vertrokken we dan toch. Tegen die tijd had ik al nieuwe tickets voor de dag erna en op de luchthaven van São Paulo kreeg ik vouchers voor een taxi, een hotel en een diner. Een goede service, al was het jammer dat het me een extra dag kostte.
Terwijl ik dit schrijf, zit ik in een IBIS hotel en kijk ik uit op de skyline van de stad. Vliegtuigen vliegen regelmatig voorbij. Ik heb snel wat benodigdheden gekocht, zoals een tandenborstel en deodorant, want mijn koffer staat nog op de luchthaven. Thuis in Nederland heb ik de parkeergarage gebeld om de vertraging van een dag door te geven, wat me €20 extra zal kosten. Gelukkig worden deze kosten vergoed door de luchtvaartmaatschappij.
Ga naar: startpagina
Fotopagina in Chili - Santiago en Coyhaque
Fotopagina in Patagonië in Chili - Puerto Guadal
Fotopagina in Patagonië in Chili - Huilo Huilo wn Peurto Varas
Fotopagina in Patagonië in Chili - Torres del Paine
Fotopagina in Patagonië in Argentinië - EL-Calafate
Fotopagina in Patagonië in Argentinië - Ushuaia
Fotopagina in Argentinië - Buenos Aires
Fotopagina in Argentinië - Peurto Iguaçu
Ga naar: Reisverslag start