In 2026 een reis van negentien dagen door Japan, een droom die uitkwam. De reis begon in het futuristische Tokio, waar ze de neonverlichte wolkenkrabbers en serene tempels staan. Met de Shinkansen hoge snelheid trein naar verschillende plaatsen; zoals, Matsumoto, Takayama, Kanazawa, Fukui, Kyoto, Hiroshima, Kurashiki en Osaka, waar ik natuur en culturele hoogtepunten zal bezoeken.
Voorbereiding van de reis
DE REIS IS GEBOEKT
Mijn droomreis naar Japan in 2026 begint steeds meer vorm te krijgen! Na me helemaal te hebben ingelezen en online de mooiste plekken te hebben opgezocht, ben ik op zoek gegaan naar een reisorganisatie. Ik heb bij 333-travel, waar ik al eerder goede ervaringen mee had, verteld wat mijn wensen waren. Ik wist precies wat ik wilde zien, maar ook wat ik absoluut niet wilde.
Samen hebben we een fantastische reis samengesteld. Na een paar kleine aanpassingen aan de route, is het een negentien daagse reis geworden. Het belooft een avontuur te worden met veel verplaatsingen per trein, wat ik echt geweldig vind. Ik kan niet wachten tot het voorjaar van 2026!
DE INVULLING VAN DE DAGEN
Nu de reisorganisatie de hotels en de treinreis heeft vastgelegd, is het aan mij om de dagen concreet in te vullen. Omdat dit een reis is met veel verplaatsingen per trein, is een goede planning essentieel. Zeker omdat ik op veel locaties maar één dag verblijf, wil ik de tijd optimaal benutten: een goede balans tussen onderweg zijn en echt iets kunnen zien en doen.
Slimme logistiek en hoogtepunten Om het maximale uit de reis te halen, ben ik alvast op zoek gegaan naar de belangrijkste hoogtepunten. In de grotere steden heb ik routes uitgestippeld voor het openbaar vervoer en heb ik per hotel gecontroleerd of ik mijn bagage al vóór de officiële inchecktijd kan achterlaten. Zo kan ik direct de stad in zodra ik aankom.
Fietsen in Kyoto en wandelen in de rest De planning begint al aardig vorm te krijgen:
Kyoto: Deze stad ga ik per fiets ontdekken. De bezienswaardigheden liggen hier op een route van zo'n 25 kilometer en het openbaar vervoer is er wat beperkter, dus de fiets is het ideale vervoermiddel.
Nara: Vanuit Tokio heb ik een mooie excursie gepland naar deze historische stad.
Overige steden: Hier wissel ik het openbaar vervoer af met wandelingen om de sfeer van de plaatsen echt goed te proeven.
Het is een prachtige mix van hoogtepunten geworden waar ik nu al naar uitkijk. Hoewel ik nog vijf maanden moet wachten — en eerst nog een trip naar Istanbul op de planning heb staan — begint de voorpret nu echt!
DE LAATSTE PUNTJES OP DE i VAN JAPAN
Ik heb de reispapieren en de JR Pass van de reisorganisatie binnen, dus was het tijd om alles goed te controleren en de route definitief te plannen. Ik heb de verschillende treinreizen uitgezocht om te bepalen wat de meest ideale vertrektijden zijn. Daarnaast heb ik de wandelroutes nagelopen en hier en daar nog wat aanpassingen doorgevoerd. Ook heb ik alvast een e-sim aangeschaft voor mijn verblijf; deze hoef ik alleen nog te activeren en dan heb ik direct internet in Japan. Verder is de online aanmelding voor de douane geregeld, wat weer invulwerk scheelt op de luchthaven.
Ook heb ik een excursie uitgezocht en geboekt vanuit Osaka naar Nara en Uji voor de op een na laatste dag in Japan. Als laatste voorbereiding is de transfer van de luchthaven in Tokio naar het hotel geboekt. Met nog maar negen dagen te gaan voordat de reis begint, werd het ook tijd om de koffer van zolder te halen en schoon te maken.
De reis naar Japan | KANTO
14-05-2026 Dag 1 #Lange Weg naar de Rijzende Zon
De lange zit naar Hong Kong voor een overstap
Van de Hollandse regen naar de skyline van Hong Kong
Terwijl ik dit schrijf, zit de eerste dag van mijn grote avontuur er officieel alweer op. Een vreemde gewaarwording, want voor mijn gevoel ben ik nog steeds "onderweg". Ik bevind me momenteel in de dynamische tussenwereld van Hong Kong International Airport, wachtend op de aansluiting die me naar mijn eindbestemming zal brengen: Tokio.
Een vliegende start op Schiphol
De reis begon opvallend soepel. De weg naar Schiphol was rustig en bij aankomst wachtte er direct een meevaller. Dankzij een gratis upgrade mocht ik parkeren op P6 in plaats van P3. Dat betekende geen gedoe met pendelbussen, maar in slechts twee minuten overdekt naar Schiphol Plaza lopen. Gezien de stromende regen buiten was dat absoluut geen overbodige luxe.
Het inchecken van de koffers ging sneller dan gehoopt en binnen een mum van tijd was ik de douane en security gepasseerd. Dat liet maar één ding over: de inmiddels traditionele kop koffie met een lekker broodje. Daarna volgde het onvermijdelijke wachten—voor mij altijd het minst favoriete onderdeel van reizen, maar de voorpret maakte veel goed.
Comfort boven de wolken
De oversteek naar Azië gebeurde in een moderne Airbus A350-1000 van Cathay Pacific. De vlucht van bijna twaalf uur verliep vlekkeloos. De service was uitstekend: het eten was goed en de wijntjes smaakten prima. Een groot pluspunt bij Cathay is de royale beenruimte; essentieel als je probeert de slaap te vatten. Na twee films sloeg de vermoeidheid toe—hoewel het in Nederlandse tijd pas 18:00 uur was—en heb ik gelukkig wat uren kunnen rusten.
De laatste etappe
Aangekomen in Hong Kong werd ik direct weer in de realiteit van een wereldluchthaven geworpen. Het was even dringen bij de transfer en de extra securitycheck, maar met een overstaptijd van drie uur bleef de hartslag rustig.
Vooruitblik: Over een klein moment begint de laatste vlucht van ruim vier uur naar Tokio. Weer een nieuwe tijdzone in, weer een stap dichterbij. Het Japanse avontuur staat nu écht op het punt van beginnen!
informatie over verblijf
8 graden, regenachtig 9.720 km Van Amsterdam naar Hong Kong op een krappe stoel
15-05-2026 Dag 2, #De landing in een andere wereld.
Mist, bureaucratie en de mierenhoop van Shinjuku
Terwijl ik dit schrijf, is ook de tweede dag officieel voorbij., (want mijn oogjes vallen dicht) Hoewel ik had gehoopt vanavond al wat van de stad te kunnen verkennen, bestond deze dag achteraf gezien toch grotendeels uit de laatste loodjes van de reis. De transitie van de lucht naar de Japanse bodem was een uitputtingsslag, maar ik ben er!
Mistige vertraging en houten ledematen
Het vertrek uit Hong Kong liet even op zich wachten; de stad was inmiddels in een dikke mist gehuld, wat zorgde voor een uur vertraging. De laatste vlucht van 4,5 uur was er een van vallen en opstaan. Ik probeerde een film te kijken, maar moest deze twee keer opnieuw starten omdat ik steeds in slaap viel. Het resultaat? Een pijnlijke nek, een stramme rug en – een nieuwe ervaring voor mij – een pijnlijke kont van het lange zitten. Licht reizen is een kunst, maar stilzitten in een vliegtuigstoel blijft een uitdaging.
De Japanse papierwinkel
Aangekomen in Tokio begon het grote wachten. Ondanks dat ik thuis mijn formulieren voor de immigratie al digitaal had ingevuld, was de rij gigantisch. Voor me in de rij ontstond nog wat commotie: een vrouw zonder geldig visum maakte een enorm kabaal toen ze de toegang werd geweigerd. Het mocht niet baten; de Japanse regels zijn onverbiddelijk.
Bij de douane verliep alles een stuk soepeler. Terwijl ik wachtte, activeerde ik mijn eSIM—een fluitje van een cent, waardoor ik direct bereik had buiten de wifi-zones. De douanebeambte keek verbaasd naar mijn kleine koffer: "Is dat alles?" Toen ik antwoordde dat ik graag licht reis, kreeg ik een brede, vriendelijke glimlach terug.
De eerste indrukken: Chaos en efficiëntie
Na het wisselen van geld (waarbij een verstrooide Australische toeriste zowel haar geld als haar koffer vergat bij de balie—dat belooft wat voor de rest van de week!) was het tijd om de stad in te gaan. Het regelen van de treinkaart en een lokale OV-kaart "uit de muur" was even spannend, maar mijn ervaring met de automaten in Istanbul kwam hier goed van pas.
De gereserveerde bus bracht me uiteindelijk in 2 uur naar het hart van de stad. Ik heb niet alles van de route meegekregen omdat ik constant wegdommelde, maar om half acht stond ik dan eindelijk op Shinjuku: het drukste treinstation ter wereld.
De mierenhoop van Shinjuku
De enorme mensenmassa die me daar opwachtte was overweldigend. Een wandeling van 25 minuten door de felverlichte, drukke binnenstad bracht me bij mijn hotel. De adrenaline van de aankomst streed met de enorme vermoeidheid. Ik heb nog net wat kleine boodschappen kunnen halen bij een lokale supermarkt, want de puf om ergens uitgebreid te gaan eten was volledig weg.
Mijn Japanse avontuur is nu echt begonnen, maar eerst... slapen. Morgen wacht Tokio op me.
informatie over verblijf
26 graden 5 km wandelen 120 km Van Hong Kong naar Tokyo Foto Sotetsu Fresa Inn Higashi Shinjuku
16-05-2026 Dag 3, #Stappen in Tokio als ontdekkingstocht
Na een heerlijk lange nacht slapen ging om 7:00 uur de wekker. Tijd om deze miljoenenstad écht te gaan ontdekken! Na een goed ontbijt — waarbij ik de rauwe vis nog even heb overgeslagen, maar er bleef gelukkig genoeg anders over — was het tijd om op pad te gaan.
De rust voor de storm bij Senso-ji tempel
Eerst stapte ik in de metro, die letterlijk om de hoek van het hotel ligt. Na een reisje van een half uur naar de andere kant van het centrum kwam ik aan bij het grootste tempelcomplex van de stad: de Senso-ji tempel. Het complex is indrukwekkend, compleet met een pagode van vijf verdiepingen en een prachtige beeldentuin. Het begon hier al behoorlijk druk te worden, maar als ik de foto’s op internet mag geloven, was ik er nog vroeg bij.
De onneembare vesting van de keizer
Daarna stond er een langere wandeling op het programma voor een bezoek aan de keizer. Althans, aan zijn tuinen, want het Keizerlijk Paleis zelf blijft natuurlijk gesloten voor publiek, zelf voor mij. De enorme vestigingsmuren, die aan het begin van het Edo-tijdperk zijn gebouwd, vormen samen met de brede slotgracht en de vele wachttorens een schijnbaar onneembare vesting. De omliggende tuinen zijn wel toegankelijk en werkelijk groots aangelegd.
Traditie bij de Meiji Shrine
Met een andere metrolijn reisde ik vervolgens door naar de Meiji Shrine. Deze schrijn ligt verscholen in een dichtbebost gebied, midden in de drukke stad, en is bereikbaar via een brede, statige weg. Zoals de traditie voorschrijft, maakte ik netjes een buiging (en nam ik mijn pet af) bij het passeren van de houten toegangspoort (Torii). Het was hier erg druk, waardoor het maken van een foto zonder mensen erop helaas onmogelijk was.
Tussen de bedrijven door heb ik heerlijk geluncht. Eten met stokjes ging me verrassend goed af, zéker voor een gerecht met rijst! De prijs was trouwens een leuke bijkomstigheid: het lekkere biertje dat ik erbij bestelde, was bijna net zo duur als het hele eten.
Oase van rust: Shinjuku Gyoen
De laatste bezichtiging van vandaag, terwijl de temperatuur inmiddels was opgelopen naar een zomerse 27 °C, was het groene en heerlijk geurende Shinjuku Gyoen National Garden. Het park is prachtig aangelegd met verschillende waterpartijen en wordt perfect onderhouden. Je moet tegenwoordig een kleine toegangsprijs betalen om naar binnen te mogen, maar dat was het dubbel en dwars waard.
Ik heb op een bankje in de schaduw genoten van het lekkere weer en de geurige bloemen. Door de rust om me heen viel ik bijna in slaap.
De serene stilte van een miljoenenstad
Na het parkbezoek liep ik in twintig minuten terug naar de bewoonde wereld. Wat me tijdens het wandelen pas écht opvalt, is hoe bizar rustig het is in deze stad. Ja, er rijden natuurlijk auto's, maar nergens hoor je muziek. Mensen praten heel zachtjes met elkaar; je hoort ze pas als je er vlak naast staat. Zelfs de auto’s die staan te wachten voor het rode licht zetten allemaal braaf hun motor uit. Het enige wat écht geluid maakt, zijn de overvliegende vliegtuigen. Een heel bijzondere gewaarwording in zo'n gigantische metropool die ook nog bijzonder schoon is.
Inmiddels ben ik weer terug op de hotelkamer om lekker op te frissen en me om te kleden. Tijd om op zoek te gaan naar weer een heerlijk diner voor vanavond!
Daarna even gaan inlezen voor morgen, de excursie naar Nikko.
informatie over verblijf
27 graden (zonnig) 18 km wandelen Tokyo Foto Sotetsu Fresa Inn Higashi Shinjuku
17-05-2026 Dag 4, #Goud, Bergen en Watervallen in Nikko
Excursie de natuur in
Vandaag stond er een lange, indrukwekkende dag buiten de hectiek van Tokio op het programma. Het doel: Nikko (Nikkō-shi), een historische en spirituele parel in de prefectuur Tochigi, zo’n 115 kilometer ten noorden van de hoofdstad. Gelegen op de oostelijke flanken van een machtig gebergte, beloofde deze plek een perfecte mix van eeuwenoude cultuur en indrukwekkende natuur. Om alles uit de dag te halen, was het een kwestie van vroeg uit de veren.
De rust van een zondagochtend in Shinjuku
Na een vroeg ontbijt liep ik om kwart over zeven richting het ontmoetingspunt voor de bustour. Dit punt lag aan de andere kant van het immense Shinjuku Station. Waar dit doolhof eergisteren nog overweldigend druk was, toonde het station zich op deze zondagochtend van een verrassend rustige kant. Een perfect moment om strategisch gebruik te maken van de situatie: ik heb rustig de tijd genomen om alvast uit te stippelen hoe ik morgen moet lopen en bij welke spoorlijnen ik precies moet zijn. Een fijne, stressvrije voorbereiding op de komende reisdagen.
Niet veel later stapte ik in de bus. Een rit van tweeënhalf uur bracht ons gestaag de metropool uit, de frisse berglucht en het indrukwekkende landschap tegemoet. Er stonden vandaag maar liefst vier verschillende excursies op het programma.
Van een heilige brug naar pracht en praal
Onze allereerste stop was de bekende oude, rode houten brug (de Shinkyo-brug). Een fotogenieke verschijning die mooi afstak tegen het groen, maar om heel eerlijk te zijn: leuk om even gezien te hebben, maar niet spectaculair spannend.
De absolute hoofdattractie van de dag volgde direct daarna: het adembenemende Toshogu-schrijn. De wortels van dit spirituele complex in de bergen gaan helemaal terug tot de 8e eeuw, hoewel de huidige, rijkversierde gebouwen van latere datum zijn. In de 17e eeuw werd hier, na het overlijden van de legendarische leider van het Tokugawa-shogunaat, het eerste bouwwerk opgetrokken, waarna het complex steeds verder werd uitgebreid.
Wat dit complex werkelijk uniek maakt, is de harmonieuze samensmelting van religies. De monumentale toegangspoort ademt de sfeer van het shintoïsme, maar naarmate je verder omhoog wandelt, gaan de bouwwerken vloeiend over in een boeddhistische stijl. De gigantische, gedetailleerde gebouwen met hun overdaad aan bladgoud waren ontzettend indrukwekkend om te zien.
Hoger de bergen in: watervallen en meren
Na dit culturele hoogtepunt zocht de bus het nog hogerop in de bergen. We klommen naar een hoogte van maar liefst 2400 meter voor een bezoek aan de Kegon-waterval. Met een vrije val van 94 meter behoort deze tot de drie grootste en bekendste watervallen van Japan. Het was absoluut een mooi schouwspel, al moet ik bekennen dat ik door eerdere reizen wellicht wat verwend ben geraakt; het zorgde niet direct voor een enorme 'wow-factor'. In plaats van een uitgebreide lunch koos ik hier lekker voor een relaxed momentje met een ijsje en een goede kop koffie.
De vierde en laatste stop van de dag was het Chuzenji-meer. Dit serene bergmeer ligt prachtig ingeklemd tussen de bergtoppen. Het is ooit ontstaan door een zware aardbeving, die voor een natuurlijke dam zorgde waarachter het water zich verzamelde. Een indrukwekkend stukje natuurlijke historie.
Terug naar de neonverlichting
Rond de namiddag begonnen we aan de lange rit terug naar Tokio. Pas rond zeven uur 's avonds arriveerden we weer in de stad. De wandeling vanaf de bus terug naar het hotel voerde me opnieuw dwars door het Shinjuku station. De zondagse rust van de ochtend was inmiddels volledig verdampt; het was er nu weer gigantisch druk en levendig. Onderweg heb ik snel een hapje gegeten, waarna ik terug in mijn hotelkamer heerlijk kon opfrissen en bijkomen van een lange, maar zeer geslaagde vierde dag in Japan.
Morgen reis ik weer verder. De route door het station zit in elk geval alvast goed in het hoofd!
informatie over verblijf
29 graden (blauwe lucht) 8 km wandelen 317 km Tokyo - Nikko - Tokyo Foto Sotetsu Fresa Inn Higashi Shinjuku
De reis naar Japan | CHUBU
18-05-2026 Dag 5 #Van de wereldstad naar de Alpen: De 'Zwarte Kraai' van Matsumoto
Vandaag was het tijd om de hectiek van de wereldstad achter me te laten. Een nieuwe fase van de reis betekent ook een flinke rit voor de boeg. Voor het eerst met de trein in Japan, en dat is — zoals verwacht — werkelijk strak geregeld. Met mijn stoelreservering al op zak wandelde ik voor de laatste keer terug richting het station.
Een stad onder de grond
Over dat station gesproken: Shinjuku Station is een fenomeen op zich. Het staat officieel in het Guinness World Records als het drukste station ter wereld en fungeert bijna als een ondergrondse stad. Dagelijks passeren hier tussen de 3,5 en 3,6 miljoen mensen; dat is alsof de complete bevolking van Noord- en Zuid-Holland zich op één dag door dit gebouw perst! Alleen al tijdens het spitsuur tussen 7 en 8 uur ’s ochtends verwerkt het station 500.000 reizigers.
Met meer dan 200 uitgangen, 50 sporen en dagelijks 6.000 treinen (en dan reken ik de enorme busterminal nog niet eens mee) is het een doolhof. Gelukkig had ik gisteren al een soort verkenningstocht gemaakt, waardoor ik nu vlot mijn perron wist te vinden. Alles staat hier gelukkig ontzettend duidelijk aangegeven.
Orde, rust en de bergen in
Op het perron zie je de Japanse discipline op zijn best: vakken op de grond geven precies aan waar je moet wachten voor jouw wagon. Iedereen staat netjes en stil in de rij (op een paar toeristen na dan). Voordat we mogen instappen, wordt de trein eerst grondig schoongemaakt en worden de banken mechanisch omgedraaid zodat we altijd in de rijrichting kijken. Exact klokslag 10:00 uur gleed de trein het station uit, op weg naar Matsumoto.
De reis was een prachtige tocht de hoogte in. Na een uur was ik de uitgestrekte bebouwing van Tokio eindelijk uit en namen de bergen het landschap over. We stegen naar grote hoogte, maar in de trein merk je daar weinig van; het is comfortabel en stil. De rit van 2 uur en 43 minuten vloog voorbij terwijl ik genoot van het uitzicht en mijn boek.
31 graden in de Alpen
Aangekomen in Matsumoto heb ik direct even het toeristenbureau bezocht om mijn reis voor morgen vast te leggen. Dat wordt een uitdagendere dag met twee overstappen, maar gelukkig geen mega-stations meer. De vriendelijkheid waarmee ze hier je reserveringen regelen, blijft bewonderenswaardig.
Na een korte wandeling naar het hotel om mijn koffer te droppen, was het tijd voor een kledingwissel. Ik had verwacht dat het in de bergen koeler zou zijn, maar niets was minder waar: de thermometer tikte de 31 graden aan! In een rustig tempo ben ik daarna richting het symbool van de stad gelopen:Kasteel Matsumoto.
Klauteren op sokken
Dit kasteel is een indrukwekkend bouwwerk uit 1582 en een van de weinige originele kastelen die Japan nog rijk is. Het houten interieur telt zes etages en de trappen zijn... tja, uitdagend. Zeker als je ze op je sokken moet bedwingen. Laten we zeggen dat de architecten in de 16e eeuw geen rekening hielden met mijn lengte of schoenmaat!
Het is echt een onvervalste vesting met een diepe slotgracht en strategische 'moordgaten' om stenen naar beneden te gooien naar ongenode gasten. In de latere, vredigere Edo-periode is er nog een speciale toren naast gebouwd, puur om naar de maan te kijken. Gelukkig was het minder druk dan gisteren in Tokio, wat het dwalen door de geschiedenis een stuk aangenamer maakte.
Vakantiegevoel
Na het kasteelbezoek heb ik de middag afgesloten in de kleine binnenstad. Wat een verademing vergeleken met Tokio; de rust is hier heerlijk. Hoewel ze hier niet echt een terrasjescultuur hebben, vond ik een fijne bar waar ik binnen met een groot koud glas bier kon proosten op de vakantie. Even écht relaxen.
Bij terugkomst in het hotel bleek de luxe compleet: mijn koffer en rugzak stonden al netjes op mijn kamer te wachten. Nu ga ik op zoek naar een leuk plekje om te eten, wat hier vast goed gaat komen. Morgen wacht er weer een langere reisdag, maar voor nu geniet ik van de rust in Matsumoto.
informatie over verblijf
31 graden (blauwe lucht) 5 km wandelen 230 km van Tokyo naar Matsumoto Foto Dormy in Matsumoto
19-06-2025 Dag 6 #LLange reisdag naar Takayama
Vandaag stond de langste reisdag van deze trip op het programma. Hoewel de steden Matsumoto en Takayama geografisch gezien niet eens zo heel ver uit elkaar liggen, kun je er niet rechtstreeks met de trein naartoe reizen vanwege de hoge bergen die er tussenin liggen.
Het werd dus een reis met twee overstappen. Bij de eerste overstap had ik maar 6 minuten de tijd, dus ik maakte me vooraf een beetje druk of dat wel haalbaar zou zijn. Gelukkig bleek het een klein station te zijn met slechts 4 sporen, dus dat was gelukkig geen enkel probleem. Ik moet wel zeggen dat ik ontzettend blij ben dat ik mijn kleine koffer – die normaal als handbagage meegaat – heb meegenomen. Je moet hier namelijk regelmatig trappen op en af, en ik zag andere toeristen behoorlijk zwoegen met koffers van dik 20 kilo.
De route liep van Matsumoto naar Tajimi, waar de overstap volgde op de lokale trein naar Mino-Ota. Daar stapte ik over op de sneltrein naar Takayama. Dit laatste stuk was een prachtige route die diep de bergen in ging, vlak langs de Hida-rivier, die op sommige plaatsen in een diepe kloof lag.
Aankomst in Takayama
Uiteindelijk kwam ik enigszins vermoeid (of nou ja, moe van het niksdoen, ik heb vooral wat gelezen) aan op de volgende bestemming van deze reis. Takayama wordt omringd door bergen tot wel 3.100 meter hoogte. Deze bergketens vormden lange tijd een natuurlijke bescherming, waardoor de stad in het Edo-tijdperk geïsoleerd lag. Later viel het met de eenwording van Japan onder het rechtstreekse bestuur van de Shogun. De stad heeft een prachtige oude binnenstad met houten huizen uit die periode en is, ondanks dat het een toeristische plek is, gelukkig niet overdreven druk.
Nadat ik een stukje door de oude stad had gewandeld, ben ik de bergen in gegaan voor een mooie boswandeling. Hier staan nog zeer oude boeddhistische grafstenen. Het was wel even oppassen voor beren; althans, dat werd onderweg een keer of twintig aangegeven met een bel. Je wordt geacht die te luiden als je erlangs loopt, dus dat heb ik netjes gedaan. In het bos was het heerlijk weer. De zon kwam er niet helemaal doorheen en de bomen zorgden voor de nodige verkoeling. Het was fijn om even in de natuur te zijn, ver weg van de mensenmassa's van de eerste dagen.
Toch maar een busticket geboekt
Aan het einde van de middag ben ik nog even terug gelopen naar het station. Ik had namelijk via het hotel iets uitgezocht wat ik wilde controleren: de treinverbinding naar mijn volgende locatie blijkt gestremd te zijn vanwege een ingestorte brugpijler. Er is wel een trein-omweg, maar die duurt vele malen langer. Daarom heb ik besloten een busticket te boeken. Dat kostte me maar 21 euro en brengt me in 2,5 uur rechtstreeks naar de volgende bestemming. Aangezien ik in Kanazawa maar één dag heb en daar natuurlijk ook wat wil zien, leek me dit de beste optie. Het bleek achteraf het allerlaatste vrije ticket van de hele dag te zijn, dus die bussen zijn nu ontzettend gewild!
Terug in het hotel heb ik me lekker opgefrist. Tijd voor een hapje eten! Mijn oog was gevallen op een zaakje met dumplings. Nu eet ik al een tijdje met stokjes en dat gaat me inmiddels goed af, maar vandaag was het wel een gevecht; wat zijn die krengen glad! Maar de aanhouder wint: ik heb gewonnen. Het was erg lekker en weer eens wat anders.
Morgen naar een nagebouwde dorp van de Hilda bevolking maar nu lekker slapen.
informatie over verblijf
27 graden (blauwe lucht) 320 km 12 km wandelen Van Matsumoto naar Takayama
Foto Hotel Wing International Hida Takayama
20-05-2026 Dag 7# Authentiek reizen in de tijd en... wasjes draaien in Takayama!
Wat gaat de tijd bizar snel: de eerste week van de rondreis zit er alweer op! Gelukkig heb ik nog heel wat dagen te gaan, en vandaag stond dag twee van het prachtige Takayama op het programma.
Omdat de hoofdbestemming van de dag pas om 09:00 uur de deuren opende, gunde ik mezelf het luxe-probleem om eens híer en daar een keertje een klein beetje uit te slapen. Heerlijk! Na een goed ontbijt was het tijd om op pad te gaan. De bestemming? Het Hida Folk Village (Hida no Sato).
Een luie (maar slimme) bustocht
Het openluchtmuseum ligt zo’n 200 meter hoger dan het centrum. Nu had ik dat natuurlijk kunnen lopen, maar met een behoorlijk steile weg in het vooruitzicht koos ik vandaag lekker voor gemak. In een relaxte 9 minuten bracht de lokale bus me naar de ingang. En eerlijk is eerlijk: voor de prijs van welgeteld één euro hoef je daar natuurlijk niet wakker van te liggen!
Back to the sixties (en héél ver daarvoor)
Het Hida Folk Park is werkelijk een prachtig openluchtmuseum. Het is een nagebouwd dorp met deels originele, eeuwenoude boerderijen (met die karakteristieke steile rieten daken) uit de regio. Je leert hier hoe de mensen in de Hida-regio eeuwenlang leefden. Dat ging door tot de jaren 60 van de vorige eeuw: toen bereikte de elektriciteit eindelijk deze bergdorpjes, waarna de kleine nederzettingen langzaam leegliepen omdat de jeugd naar de grote steden trok.
Het park is schitterend en heel sfeervol aangelegd. Extra leuk: je kunt bijna elk huis van binnen bekijken! Overal branden er traditionele open vuurplaatsen (irori). Ik las dat dit niet alleen voor de gezelligheid is; de rook beschermt het hout tegen ongedierte en in de natte periodes zorgt de warmte ervoor dat de houten constructies niet gaan rotten. Slim bedacht!
Japanse inventiviteit
Elk huis is ingericht als een mini-museum op zich. Ik keek mijn ogen uit:
• In het ene huis kreeg je uitleg over de verfijnde lokale houtbewerking.
• In het volgende zag je hoe men de ijskoude winters overleefde met allerlei soorten sleden.
• Weer een ander huis stond in het teken van de zijderupsen en het winnen van zijde.
• En natuurlijk was er veel aandacht voor de uitdagende landbouw in dit bergachtige gebied.
Wat me echt opviel, is hoe ontzettend inventief de mensen vroeger waren. In de zomer en het najaar werd er hoog in de bergen hout gehakt. Dat werd daar ter plekke opgestapeld tot de winter aanbrak. Zodra er een dik pak sneeuw lag, gleed men de loodzware boomstammen met grote sleden heel efficiënt naar het dorp beneden om ze te verwerken tot planken. Wat een overlevingsstrategie!
Koffie, souvenirs en... high-tech wasmachines
Na een heerlijke, rustige wandeling door dit prachtige park was het tijd om te voet terug te zakken naar het centrum van Takayama. Onderweg stuitte ik op een knus koffie- en theehuis - de perfecte plek om even lekker te ontspannen en de indrukken te verwerken. Daarna slenterde ik nog even gezellig door de historische, toeristische winkelstraatjes.
Halverwege de middag was het tijd voor een onvermijdelijk reiskusje: de was! En tja, we zijn in Japan, dus dat gaat lekker modern. Terwijl de machine twee keer 40 minuten stond te draaien, kon ik op mijn hotelkamer via de televisie live de status van mijn wasje volgen. Ideaale En dan is mijn was gedraaid en gedroogt voor en prijs van 2,5 euro. Dat scheelt heel veel kilo’s slepen met de grote koffer.
De rest van de middag heb ik de koffer weer strak en netjes ingepakt met frisse, schone kleren en genoten van een relaxed rustmomentje door te lezen. De batterij is weer helemaal opgeladen voor de volgende plaatsen!
Vanavond nog een leuk restaurantje zoeken voor het bekenste gerecht uit deze regio. Beef...
informatie over verblijf
26 graden (zonnig) 10 km wandelen Takayama Foto Hotel Wing International Hida Takayama
21-05-2026 Dag 8 #Tunnels, krabkroketten en cultuur snuiven in de regen
Vandaag ging de wekker vroeg. Om 7:50 uur moest ik namelijk de bus hebben naar Kanazawa. Dat betekende als een van de eersten aan het ontbijt zitten en nog snel de laatste shirts oprollen, die de nacht hard nodig hadden gehad om goed te drogen. Daarna was het tijd voor de wandeling naar het station.
Het weer was inmiddels compleet omgeslagen: het regende flink en de temperatuur was een behoorlijk stuk gezakt. Zo'n 15 minuten voor vertrek kwam ik aan op het busstation – mooi op tijd. En de bus? Die was dat natuurlijk ook. Je kunt veel zeggen over de Japanners, maar ze houden van regels, netjes in de rij wachten en het openbaar vervoer rijdt werkelijk altijd op de minuut nauwkeurig.
Het werd een busrit dóór de bergen.
En ja, met de nadruk op door, want ik had het gevoel dat we vaker in een tunnel reden dan dat ik van het berglandschap kon genieten. Na ruim twee uur rijden kwam ik aan in Kanazawa. Vroeger was dit de op een na grootste stad van het land (inmiddels al lang niet meer), maar het is nog altijd een stad van formaat. Daar kom ik snel achter als ik het indrukwekkende stationsgebouw binnenloop om mijn zitplaats voor morgen te reserveren en bij het informatiecentrum wat tips te vragen over wat te doen met dit regenachtige weer.
Proeven en dwalen door historisch Kanazawa
Na het station liep ik direct door naar het hotel. Natuurlijk was ik veel te vroeg om in te checken, maar gelukkig kon ik mijn koffer alvast achterlaten. Tijd om deze stad met haar enorme geschiedenis te gaan ontdekken!
Mijn eerste stop was de overdekte Omicho-markt. Dit is voornamelijk een levendige vis- en groentemarkt, vol met restaurantjes en streetfood. De perfecte plek voor een vroege lunch: ik heb er een heerlijke krabkroket gegeten.
Vervolgens wandelde ik naar het oude geishadistrict, Higashi Chaya. De dames zelf zie je er overdag niet meer, maar de oude houten huizen en smalle straatjes ademen nog een geweldige, authentieke sfeer uit. Inmiddels was het gestopt met zachtjes regenen en begon het serieus te plenzen. Tijd om een droge plek op te zoeken om te voorkomen dat ik helemaal kleddernat zou worden. Ik vond een leuk koffiehuis, waar ik met een goede kop koffie en een lekker stuk cake heb gewacht tot de bui wat minder extreem werd.
Kastelen en een van de mooiste tuinen van Japan
Toen de rust op de radar was teruggekeerd, liep ik door naar het hoogtepunt van de dag – letterlijk en figuurlijk het hoogste punt van de stad: Kanazawa Castle. Dit is een heel ander kasteel dan dat in Matsumoto; dit is echt een enorme vesting met meerdere verdedigingswallen en verschillende gebouwen binnen de poorten. Helaas is aan het einde van de 18e eeuw een groot deel van de houten constructies door brand verwoest, maar de indrukwekkende muren en een deel van het kasteelcomplex staan nog fier overeind. Het is een prachtig gezicht: dat spierwitte kasteel met zijn contrasterende zwarte daken.
Direct daarnaast ligt de beroemde Kenroku-en Garden, die bekendstaat als een van de drie mooiste landschapstuinen van Japan. Ondanks dat het nog steeds regende, was het er prachtig. De regen gaf de groene mospartijen en vijvers eigenlijk wel een heel fotogenieke, serene sfeer, dus ik heb er mooie foto’s kunnen maken.
De laatste stop op het programma was de oude wijk Nagamachi, het voormalige samuraidistrict. Dit is een prachtige buurt met karakteristieke gele lemen muren en smalle bruggetjes die over de stroompjes naar de huizen (die nu vaak als winkel dienen) leiden.
Beentjes omhoog
Inmiddels is het eindelijk gestopt met regenen, maar de luchtvochtigheid is direct enorm gestegen; het is flink benauwd geworden. Tijd om richting het hotel te gaan. Dat mag ook wel, want ik ben intussen alweer ruim 5 uur aan het wandelen geweest.
Na een heerlijke, verfrissende douche zit ik nu met de beentjes omhoog dit verslag te schrijven. Het was een drukke, maar fantastische dag. Jammer van het weer, maar als ik de voorspellingen mag geloven, houd ik het de komende tijd wel weer even droog!
informatie over verblijf
22 graden (regen) 17 km wandelen 117 km van Takayama naar Kanazawa Foto Hotel INTERGATE KANAZAWA
20-05-2026 Dag 9 #Rijstvelden, de eerste Shinkansen en de serene rust van Eihei-ji
Vandaag vervolg ik mijn reis richting de kust, met als eindbestemming Fukui. Hoewel de zee nog niet in zicht is gekomen, is het landschap onderweg wel een stuk vlakker geworden. De imposante bergen hebben plaatsgemaakt voor uitgestrekte rijstvelden, die er in deze tijd van het jaar grotendeels onder water bij liggen.
Het was de kortste reisdag van deze trip tot nu toe, waardoor ik vanochtend wat later kon vertrekken dan de voorgaande dagen. In een treinrit van slechts 36 minuten kwam ik al aan in Fukui. Dit was bovendien mijn allereerste rit met de Shinkansen, de beroemde hogesnelheidstrein, die droog ook ook aan bij dat de reis zo snel ging. Na aankomst wilde ik meteen de treinrit voor morgen reserveren, maar tot mijn verrassing bleek de gewenste tijd al helemaal volgeboekt te zijn. Dat had ik deze reis nog niet eerder meegemaakt. Gelukkig was er een uur eerder nog wel genoeg ruimte.
Omdat het station aan weerszijden een busstation heeft, ben ik daarna even binnengestapt bij het toeristeninformatiecentrum om uit te zoeken welke bus ik precies moet hebben naar het Eihei-ji tempelcomplex. Met die informatie op zak liep ik naar het hotel, dat direct naast het station ligt. Na het achterlaten van de koffer en een snelle lunch was het tijd om de bus te pakken naar het boeddhistische tempelcomplex.
De mystiek van Eihei-ji
Een busrit van ruim een half uur bracht me weer terug de bergen in. De wolken hingen vandaag laag, wat een heel bijzondere, mystieke sfeer gaf aan de bosrijke omgeving waarin het tempelcomplex ligt, omringd door slechts een paar huizen en winkels.
Een stijgende weg leidt naar de ingang van het complex, dat in de 13e eeuw werd gesticht voor het zenboeddhisme en inmiddels uit maar liefst 70 gebouwen bestaat. Je kunt hier als bezoeker ook overnachten. Dat gaat mij net een stapje te ver, maar het is enorm indrukwekkend om over het terrein te wandelen en de tempels van binnen te mogen bekijken. Het is er opvallend rustig. Zoals het hoort in een klooster wordt er nauwelijks gesproken; het enige wat je hoort is het sloffen van de slippers van de mensen die er rondlopen. Voor mij overigens niet, want er waren geen slippers in mijn maat te vinden. Ik heb de hele route dan ook op mijn sokken afgelegd.
Ook van de buitenkant is het complex een prachtig plaatje. Een zachte, groene laag mos heeft zich over de vele beelden en lantaarns gevormd. Op de achtergrond klinkt het rustgevende geluid van stromend water en kleine watervallen, terwijl er een serene rust over het hele terrein hangt. Het is precies zoals je je een tempelcomplex midden in de bossen voorstelt.
Het is in die zin totaal niet te vergelijken met boeddhistische tempels in andere Aziatische landen. Geen gouden daken of dikke, blauwe rookwalmen van brandende wierookstokjes, maar pure eenvoud. Het was een prachtige ervaring en ik voel me na dit bezoek helemaal zen.
Kasteelrestanten en vooruitblik
Eenmaal terug met de bus in de stad heb ik nog een korte wandeling gemaakt bij de restanten van het oude kasteel van Fukui. Aan het einde van de middag was ik weer terug bij het hotel om me even op te frissen, waarna ik in de buurt van het hotel een hapje heb gegeten.
Morgen staat de volgende grote stad op het programma: de stad van de tempels. Kyoto, here I come!
informatie over verblijf
22 graden 12 km wandelen 96 km van Kanazawa naar Fukui Foto Fukui Manten Hotel Ekimae
De reis in Japan | KANSAI
23-05-2026 Dag 10 #Treinen, tempels en ongekende gastvrijheid in Kyoto
De reis door Japan is inmiddels halverwege. Ik heb al ontzettend veel gezien, maar het programma zit nog vol met moois. Vandaag ging de reis verder naar het zuiden, met als eindbestemming de ultieme tempelstad: Kyoto! Omdat deze historische stad tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels gespaard is gebleven, barst het hier van de cultuur en geschiedenis. Geen wonder dat ik hier drie volle dagen heb gepland.
Een overstap van 9 minuten en Japanse topservice
De reis begon vanochtend in Fukui en liep via Tsuruga naar Kyoto. Dat was vooraf best even spannend: ik had een overstaptijd van welgeteld negen minuten en ik had gelezen dat Tsuruga een enorm, druk station is. Gelukkig schoot de legendarische Japanse gastvrijheid meteen te hulp. Met behulp van twee jonge Japanse meiden werd ik feilloos naar het juiste perron geloodst. Hoewel ik halverwege zelf ook op de borden zag waar ik heen moest, liepen ze plichtsgetrouw met me mee tot ik door de poortjes was. Wat een waanzinnige service! En dat met misschien vier woorden Engels van hun kant en één woord Japans van mij. Een welverdiend en welgemeend “Arigatou gozaimasu” was hier dan ook absoluut op zijn plaats.
Het eerste deel van de rit legde ik af met de Shinkansen-hogesnelheidstrein, waarna ik overstapte op de reguliere Limited Express. Zo vlogen de 159 kilometers in minder dan twee uur voorbij. Maar eenmaal aangekomen op Kyoto Station begon pas het échte avontuur.
Verdwalen in de metropool
Kyoto is gigantisch en trekt reizigers uit de hele wereld, dus het was direct weer even zoeken naar de juiste weg. Eerst heb ik bij de ticketoffice mijn treinkaart voor de reis naar Hiroshima over drie dagen vastgelegd. Daarna even langs het informatiecentrum voor de nodige plattegronden, om vervolgens de metrolijn te zoeken. Twee stations verder stapte ik uit, midden in het bruisende centrum van de stad.
Daar weigerde mijn telefoon even alle dienst; geen GPS-signaal te bekennen en ik had geen idee welke kant ik op moest. Gelukkig doet een ouderwetse herstart wonderen. Met de routebegeleiding weer strak op het scherm liep ik naar het hotel. Snel de koffer achtergelaten en omgekleed, want de temperatuur begint hier alweer flink op te lopen! Om de hoek bij een gezellige koffiebar heb ik, onder het genot van een heerlijke kop koffie en een heerlijk zoet stuk cake, de zojuist verzamelde informatie eens rustig doorgelezen. Tijd voor actie.
Schuifelen naar de top en oases van rust
De wandeling begon richting de rand van de stad, waar de beroemde tempels tegen de heuvels aan liggen. Mijn eerste doel was de wereldberoemde Kiyomizu-dera. Het was er overweldigend druk. Via een flink stijgende weg liep ik naar boven, over een route die geflankeerd werd door talloze souvenirwinkeltjes en restaurantjes. Omdat iedereen stilhield om te kijken of wat te eten, ging het verkeer in een slakkengangetje omhoog.
De Kiyomizu-dera zelf is prachtig: het complex bestaat uit meerdere houten gebouwen en indrukwekkende pagodes, spectaculair tegen de hellingen van de berg Otowa gebouwd. Met een beetje geduld en moeite lukte het me om tussen de mensmassa's door een paar fantastische foto's te schieten.
Net even iets verder door een andere wereld.
Een klein stukje buiten de gebaande paden, verscholen midden in het bos, ligt de Seikan-ji. Deze piepkleine boeddhistische tempel is het complete tegenovergestelde van de Kiyomizu-dera: ontzettend sfeervol, sereen en een baken van pure rust.
Prachtig rood en zwart
Weer terug in de bewoonde wereld zette ik koers naar de Yasaka Shrine. Dit is het belangrijkste heiligdom van de circa 2.300 Yasaka-heiligdommen in heel Japan. Hoewel het een enorm complex is, was het hier gelukkig een stuk minder druk. De in diepzwart en felrood geschilderde tempels steken schitterend af tegen de groene, bergachtige achtergrond. Je moet er wel een flink aantal hoge traptreden voor over hebben, maar het uitzicht en de architectuur zijn het meer dan waard.
Na een eenvoudige late maar welkome lunch van een tosti en een vers sapje om de energievoorraad aan te vullen, begon ik aan de wandeling terug naar het hotel. Gelukkig liep de weg nu naar beneden, wat een stuk comfortabeler liep. Eenmaal terug in het centrum was het weer even dringen geblazen door de dichte massa's mensen.
Nu is het tijd voor een welverdiende, frisse douche en flink wat water om te drinken. Ik heb zojuist snel de 140 foto's van vandaag gecategoriseerd en ga nu lekker de stad in om een gezellig restaurantje op te zoeken. Kyoto heeft nu al indruk gemaakt!
informatie over verblijf
24 graden bewolkt 18 km wandelen 194 km van Fukui naar Kyoto
Foto Sotetsu Fresa Inn Kyoto-Shijokarasuma
24-06-2026 Dag 11 #Kyoto op twee wielen
Vandaag staat de teller op dag twee in Kyoto. Dat betekent: even geen trein of bus, maar direct in de actie! En een actie was het. Terwijl ik dit verslag tik, voel ik de vermoeidheid in mijn benen na meer dan 10 uur non-stop in de weer te zijn geweest. Gelukkig heb ik inmiddels een fantastisch barretje ontdekt met heerlijk speciaalbier en steengoed eten. Maar laten we bij het begin beginnen.
Fietsen in Kyoto: Een vak apart
De dag begon met een wandeling van twintig minuten naar de fietsverhuurder, waar een stalen ros voor de hele dag op me wachtte. Na een uiterst uitgebreide instructie en een handvol lokale tips kon het avontuur beginnen. Nu is fietsen in Japan wel even wat anders dan we in Nederland gewend zijn!
Buiten het feit dat je natuurlijk links rijdt, zijn de grote vierbaanswegen die de stad doorkruisen streng verboden voor fietsers. Op de kleinere wegen deel je het asfalt met de auto's, óf je fietst op het trottoir – en dat mag dan weer aan weerszijden van de weg. Tel daar bij op dat je je fiets absoluut niet zomaar overal mag neerzetten (hallo, speciale fietsparkeerplaatsen!), en je hebt een mooie logistieke uitdaging.
Gewapend met deze nieuwe kennis trapte ik af voor een route van zo'n 42 kilometer, die me vandaag voornamelijk door het westen en zuiden van Kyoto voerde. Gisteren had ik het oosten al verkend, en morgen staat het centrum op de planning.
Van puur goud naar serene tuinen
De eerste stop was meteen de drukste, maar absoluut een 'must-see': de iconische Kinkaku-ji, beter bekend als de Gouden Tempel. Hoewel het geen massief goud is, schittert het paviljoen je tegemoet tegen de achtergrond van de groene bergen en een prachtig aangelegde vijver.
Stukken rustiger was het een klein eindje verderop bij de Kaikaku-ji tempel. Een schitterende, kleinere tempel met al even indrukwekkende tuinen. Daarna fietste ik door naar de Katsura Imperial Villa. Dat viel eerlijk gezegd een beetje tegen, dus daar was ik dan ook snel weer weg.
Gelukkig maakte de volgende stop dat ruimschoots goed. Bij de kleinere tempel Horin-ji, gelegen bij het bamboebos, viel ik van de ene verbazing in de andere. De tuin staat hier vol met duizenden kleine, door de tijd verweerde stenen Boeddhabeelden. Een ontzettend indrukwekkend en mystiek gezicht.
Als afsluiter van deze regio bezocht ik de populaire Tenryu-ji tempel. De tempelgebouwen zelf heb ik overgeslagen, maar de tuin was een schot in de roos. De spiegeling van de gekleurde bloemen in de grote waterpartij leverde een paar fantastische foto's op!
Sake-wijken en de 'tempel-muur'
In het zuidelijke deel van de stad stuurde ik mijn fiets door een historische wijk Fushimi. In vergelijking met de drukte van gisteren was het hier heerlijk sereen. De wijk staat bekend om de vele traditionele sake-brouwerijen. Hoewel een proeverij aanlokkelijk klonk, leek het me met deze temperaturen niet het beste plan. Ik kon er met water al nauwelijks tegenaan drinken, en ik moest nog bijna een uur terugfietsen.
Op de terugweg passeerde ik nog diverse tempels en Shinto-shrines, maar ik merkte dat ik mijn 'max' wat betreft tempels voor vandaag wel had bereikt. De tempel-moeheid sloeg toe, en dat is na zo'n intensieve dag helemaal niet gek.
Voeten omhoog en proosten
Rond de klok van vijf uur leverde ik mijn trouwe tweewieler weer in en liep ik terug naar het hotel. Na een verfrissende douche was het hoog tijd voor een welverdiende avond in de pub. Écht even normaal op een stoel zitten in plaats van op de grond, en de tijd nemen in plaats van binnen een half uur weer buiten staan. Het bier smaakt zo goed dat ik er zojuist gezellig nog eentje heb besteld.
Morgen is alweer mijn laatste volle dag in Kyoto. Dan gooi ik het over een andere boeg en ga ik op kastelen- en paleizentoer! Kanpai!
informatie over verblijf
28 graden zonnig 42 km fietsen Kyyoto Foto Sotetsu Fresa Inn Kyoto-Shijokarasuma
25-05-2026 Dag 12 #Paleizen, piepende vloeren en een oase van rust in Kyoto
Vandaag beleefde ik alweer de derde en laatste dag in Kyoto. Terwijl het kwik inmiddels is opgelopen tot een net iets te warme 31 graden, hielden we het gelukkig bij een actieve ochtend. Een prima planning, want zo bleef de middag over voor wat broodnodige schaduw en de voorbereiding op de reis van morgen.
De indrukwekkende muren van Nijo Castle
De ochtend stond in het teken van de Japanse geschiedenis met een bezoek aan het imposante kasteel Nijo. Ongelooflijk maar waar: dit gigantische complex werd rond het jaar 1603 in een tijdsbestek van slechts een paar jaar gebouwd in opdracht van de machtige Tokugawa-shogun. Na de eenwording van Japan bleef de shoguns-residentie een belangrijk machtscentrum, zelfs toen de feitelijke macht later verschoof naar het huidige Tokio.
Met zijn dubbele ring van diepe grachten en massieve muren straalt het kasteel pure onverwoestbaarheid uit. Binnen deze verdedigingswerken liggen hetHonmaru-paleis en het beroemde Ninomaru-paleis. Vooral dat laatste is van binnen adembenemend mooi versierd met gedetailleerde wandschilderingen en prachtige plafonds. Heel bijzonder zijn de legendarische 'nachtegaalvloeren' (uguisubari): deze houten vloeren zijn zo geconstrueerd dat ze piepen als je eroverheen loopt, een ingenieus historisch alarmsysteem tegen indringers. Strategisch opgestelde poppen laten bovendien zien hoe men destijds bij de shogun op audiëntie kwam. Buiten de gebouwen ligt een immense, perfect onderhouden Japanse tuin. Met een totale oppervlakte van maar liefst 275.000 vierkante meter is dit een flinke onderhoudsklus, maar het resultaat is schitterend.
Een gesloten Keizerlijk Paleis
Na het kasteel wandelde ik door naar het Kyoto Imperial Palace (het Keizerlijke Paleis). Ook dit is weer een enorm terrein, dat tegenwoordig aanvoelt als een oase van rust midden in de hectische stad. Tussen de brede grindpaden liggen, naast een tempel, twee enorme paleiscomplexen. Helaas stuitte ik hier op gesloten deuren. Waarom ze vandaag dicht waren bleef een raadsel, al werd wel duidelijk dat ze woensdag pas weer opengaan. Jammer, want tegen die tijd ben ik alweer doorgereis
t.
Gelukkig maakte de omgeving veel goed. Ik heb nog even heerlijk genoten van de rust in de schaduw van de bomen, wat de brandende zon net even wat dragelijker maakte.
Wasdag en vooruitblikken naar Hiroshima
Na een wandeling van een half uurtje keerde ik weer terug naar het hotel. Tijd voor een kort moment van opfrissen en een noodzakelijk kwaad: de wasmachine in. De kleren zijn inmiddels weer schoon en fris voor de laatste etappe van de reis.
Terwijl de was op de kamer ligt uit te dampen, heb ik een fijn plekje opgezocht in de koffiebar aan de overkant van de straat. Onder het genot van een goede kop koffie en een heerlijk stuk cake schrijf ik dit verslag van de dag.
Nu is het tijd om de reis van morgen voor te bereiden. De bestemming is Hiroshima, de meest zuidelijke stad van deze reis. Met twee overstappen en de bekende drukte op het station van Kyoto belooft dat morgenochtend direct weer een avontuur op zich te worden!
informatie over verblijf
31 graden 10 km wandelen Kyoto Foto Sotetsu Fresa Inn Kyoto-Shijokarasuma
De reis in Japan | CHUGOKU
26-05-2026 Dag 13 #Van Kyoto naar Hiroshima, de harde werkelijkheid
Na drie dagen in Kyoto te zijn geweest, was het weer tijd om verder te trekken. Vandaag ging de reis naar het zuiden, naar een van de bekendste steden van Japan. En dat is niet alleen omdat het automerk Mazda hier vandaan komt, maar natuurlijk vooral vanwege de eerste atoombom die hier in augustus 1945 is ontploft.
Dus was het na het ontbijt tijd om zo'n 300 kilometer naar het zuiden te reizen. Eerst met de metro, daarna met een lokale trein naar Shin-Osaka (een voorstad van Osaka, waar ik over een paar dagen weer terug ben) en vervolgens met de Shinkansen naar Hiroshima. Een reis van ongeveer 3 uur die soepel en uiteraard stipt op tijd verliep. Ondanks de enorme mensenmassa’s op de stations blijft het toch altijd even goed zoeken naar het juiste perron.
In Hiroshima aangekomen was het eerst tijd om de stoelreserveringen voor over twee dagen vast te leggen en even wat informatie te vragen bij het infocenter. Daarna volgde een wandeling van een klein half uur naar het hotel. Ik kon gelukkig meteen mijn kamer op; dat was mooi meegenomen! Dus snel omgekleed in de wandelkleren om daarna de stad te gaan ontdekken.
Tuinen, kastelen en indrukwekkende geschiedenis
Eerst bracht ik een bezoek aan de Shukkei-en Garden, een prachtig aangelegde, historische Japanse tuin. Die Japanse tuinen vervelen werkelijk nooit, wat zijn ze toch schitterend. Een korte wandeling verder bracht me bij de restanten van het kasteel van Hiroshima. Zoals verwacht is het oorspronkelijke kasteel compleet vernietigd door de atoombom; er zijn nu alleen nog de fundamenten en een reconstructie van de hoofdtoren te zien.
Na een lekker ijsje om even af te koelen (en omdat het gewoon lekker is), liep ik door naar het bekendste gebouw van de stad: de Atoombomkoepel (Genbaku Dome). Dit is het gebouw dat vlak onder het epicentrum van de explosie stond en waarvan de iconische koepel gedeeltelijk is blijven staan. Je kunt goed zien hoe het staal is verbogen door de enorme hitte die destijds is vrijgekomen.
Aan de overkant van de rivier staat de Peace Bell (de Vredesklok) die je mag luiden. Iets verderop staat het Kinder-vredesmonument, een indrukwekkende gedenkplek vol kleurrijke origami-kraanvogels. Weer iets verder brandt de Vredesvlam, die pas zal worden gedoofd wanneer alle kernwapens ter wereld zijn vernietigd. Vanaf de Cenotaph voor de slachtoffers kijk je in één rechte lijn door de boog heen naar de vlam en de Atoombomkoepel. Daar word je echt even stil van.
Het Vredesmuseum
Aan de achterzijde van het Vredespark staat het museum, waar ik ook een bezoek aan heb gebracht. Hoewel het binnen enorm druk was – vooral met veel schoolkinderen in hun herkenbare uniformen – maakte het diepe indruk. De scholieren waren buiten nog luidruchtig, maar zodra we de gang inliepen met levensgrote foto’s van de slachtoffers, werden ook zij muisstil.
Het museum is ontzettend indrukwekkend. In de verschillende zalen wordt uitgelegd hoe de bommen op Hiroshima en Nagasaki zijn gemaakt en hoe de wederopbouw naderhand verliep, waarbij ook de internationale hulp uitgebreid wordt belicht.
Na het bezoek aan het museum heb ik even in de schaduw aan het water gezeten om alles te laten bezinken. Daarna volgde de korte wandeling terug naar het hotel, blij om even de koeling van de airco op te zoeken. Nu eens gaan bepalen wat ik vanavond ga eten; er is hier in de buurt gelukkig weer meer dan genoeg keuze aan restaurantjes!
informatie over verblijf
29 graden zonnig 9 km wandelen 310 km van Kyoto naar Hiroshima Foto Hiroshima Washington Hotel
27-05-2026 Dag 14 # Brutale herten en drijvende poorten op Miyajima
Vandaag stond in het teken van een uitstapje net buiten Hiroshima: het heilige godeneiland' Miyajima, prachtig gelegen in de Japanse Binnenzee. Dit eiland is wereldwijd beroemd om zijn iconische, felrode torii (shinto-poort) van het Itsukushima-schrijn, die bij vloed magisch in het water lijkt te drijven. Maar spoiler alert: het eiland heeft nog veel meer moois te bieden!
Helaas begon de ochtend met regen. Geen tropische storm, maar wel van die typische regen waar je ongemerkt doorweekt van raakt. Gewapend met een regenjas en een leenparaplu van het hotel stapte ik de trein in. Al snel bleek de regenjas geen succes; het werd zo benauwd dat de jas al gauw weer uit ging. Tel daarbij op dat de trein bomvol zat en ik de rit van 40 minuten staand moest doorbrengen, en je snapt dat de start ietwat beproevend was. Na een korte wandeling naar de haven stapte ik op de ferry voor de korte overtocht. En ondanks het grijze weer was ik zéker niet de enige!
Eenmaal op het eiland werd ik direct begroet door de lokale bewoners: wilde sika-herten. Die beestjes kennen absoluut geen schaamte. Terwijl ik probeerde een mooie foto te schieten van het Itsukushima-schrijn, begon er eentje doodleuk aan mijn shirt te knabbelen! Een tikkeltje brutaal – dat ben ik van de gemiddelde Japanner niet gewend – maar vooruit, het zijn tenslotte heilige herten, dus ze hebben een streepje voor.
Om de grote massa toeristen te ontwijken, zocht ik de rust op langs de kustlijn. Een goede keuze, want zo kon ik op mijn gemak een paar prachtige foto's maken van kleinere boeddhistische tempels én de indrukwekkende Daisho-in Tempel. Het oorspronkelijke plan was om met de kabelbaan de berg op te gaan, maar aangezien de top volledig in de wolken was gehuld, besloot ik dat over te slaan. Dat uitzicht bewaren moet ik mar late gaan!
Aan het begin van de middag reisde ik weer terug naar Hiroshima voor wat welverdiende rust. Mijn voeten vonden het in elk geval een fantastisch besluit; die hebben de afgelopen twee weken non-stop standgehouden en begonnen nu toch echt te protesteren. De rest van de middag stond dus in het teken van fysieke en mentale oplaadtijd: heerlijk ontspannen met een goed boek!
informatie over verblijf
23 graden, regenachtig 12 km wandelen 70 km Hiroshima - Miyajima - Hiroshima Foto Hiroshima Washington Hotel
28-05-2026 Dag 15 #Van de Shinkansen naar de sfeervolle kanalen van Kurashiki
Vandaag stond er een korte reis op het programma, wat zorgde voor een heerlijk ontspannen start. Na een rustig ontbijt was het tijd om de koffer te sluiten; de reis ging vandaag weer richting het noorden. Het avontuur begon al direct goed toen ik in een historische, karakteristieke tram stapte die me naar het enorme hoofdstation bracht.
Omdat ik vandaag zou aankomen op een kleiner station, besloot ik om hier alvast mijn stoelreservering voor morgen te regelen. Dat bleek een gouden zet: het ging zo razendsnel dat ik plotseling zeeën van tijd overhad voordat mijn trein via Okayama naar Kurashiki zou vertrekken. Ik zocht een rustig plekje op en genoot van de wachttijd met een goed boek. Niet veel later zoefde de Shinkansen me in slechts 35 minuten naar de grote stad, waarna een lokale trein me naar mijn eindbestemming bracht: Kurashiki. Bij aankomst voelde ik het meteen: dit is een kleinere stad, en dat spreekt me stiekem toch echt meer aan dan die overweldigende megasteden.
Na een korte wandeling kwam ik aan bij het hotel. Gelukkig hoefde ik maar heel even te wachten en kon ik al snel mijn kamer op. Tijd voor een snelle kledingwissel! Het was buiten namelijk ongemerkt ontzettend warm en benauwd geworden, dus een zomerse outfit was geen overbodige luxe.
Helemaal klaar voor de middag stapte ik het historische centrum met zijn iconische kanalen in. Ik bracht een bezoek aan een prachtig oud huis, wat ooit de nederzetting van een krijgsheer, dat nu was ingericht als een klein museum. Hier dook ik in de rijke geschiedenis van Kurashiki, dat zijn glorietijd beleefde in de 16e en 17e eeuw als welvarende handelspost voor rijst en andere goederen. Dankzij de smalle kanalen konden de boten destijds de koopwaar via de rivier zo naar de kust transporteren. Je voelt de historie hier nog op elke straathoek. en paar vragen gesteld met hulp van digitale middelen omdat mijn Japanse nog niet toereikend is en de dames aangaven geen engels te speken, wat eigenlijk best ging, ik kreeg zowaar een gevouwen kraanvogel, die ze nog even kwamen brengen, wat een vriendelijkheid.
xIn Japan ontsnap je er niet aan: als je iets moois wilt zien, moet je klimmen!
Boven op de berg, na een flinke klim, wachtte de beloning: de Achi-shrine. Dit tempelcomplex lag er prachtig en sereen bij. Omdat er bijna geen andere mensen waren, heerste er een weldadige rust. Ik kon hier in alle stilte een paar schitterende foto's maken.
Via de vele trappen daalde ik vervolgens weer af naar het stadsdeel dat tussen de shrine en de kanalen in ligt. Dit is een doolhof van smalle straatjes vol traditionele Japanse vakwerkhuizen. Het contrast van het donkere, zwarte hout met de sfeervolle lampen en houten uithangborden is prachtig. Hoewel ik de teksten op de borden niet kon lezen, lieten ze zich makkelijk raden: hier werd vroeger (en nu) van alles verhandeld. Naarmate ik dichter bij de kanalen kwam, begon het gezellig te bruisen. Het werd drukker, maar gelukkig absoluut niet irritant druk; de authentieke sfeer bleef perfect overeind.
Na een heerlijke ontdekkingstocht door de sfeervolle straatjes was het tijd om rustig terug te wandelen naar het hotel. Nu even lekker opfrissen, omkleden en daarna de stad in voor een goed diner in een van de vele gezellige restaurantjes!
Morgen de laatste stad van de reis op naar Osaka!
informatie over verblijf
25 graden 9 km wandelen 166 km van Hiroshima naar Kurashiki Foto The One Five Garden Kurashiki
29-05-2026 Dag 16 #Op naar de finale in bruisend Osaka!
De wekker gaat en het besef dringt door: vandaag reis ik naar de allerlaatste bestemming van dit waanzinnige avontuur. Het eindstation is niemand minder dan Osaka, de tweede stad van Japan. Net als Tokio is het een gigantische metropool met meerdere stadscentra en een duizelingwekkend inwoneraantal van 8,8 miljoen (inclusief voorsteden). En toch... ondanks die miljoenen mensen, verbaas ik me er direct weer over hoe sereen en onverwacht rustig het hier op straat kan zijn. Japanse magie, denk ik.
Koffie, treinen en 'hoogtreinvaart'
Maar eerst: de reis! Met de lokale trein spoor ik naar Okayama. Omdat ik daar ruim op tijd ben, besluit ik de wachtmomenten meteen nuttig te besteden. Treinticket voor de rit naar de luchthaven aanstaande zondag? Geregeld!
Aangezien het ontbijt vanochtend nogal mager was, heb ik wel wat lekkers verdiend. Onder het genot van een heerlijke kop koffie en een fantastisch gebakje laat ik de tijd rustig wegtikken. Daarna is het tijd voor het échte werk: met de Shinkansen vlieg ik in *hoogtreinvaart* (woordgrapje, moet kunnen!) richting Osaka.
Aangekomen op station Shin-Osaka — dat inmiddels bekend terrein voor me is — duik ik meteen de metro in, dat is even poppen. Die is, in tegenstelling tot de straten, wél enorm druk. Vier haltes later word ik werkelijk bijna voor de deur van het hotel afgezet. Wat een luxe.
Wolkenkrabbers en een knalrood reuzenrad
Bij het hotel zit het geluk me opnieuw mee: ik kan direct mijn kamer op! Dat had ik zo vroeg nog niet verwacht. De kamer is prachtig ingericht en na een snelle kledingwissel sta ik in mijn wandeloutfit klaar om de stad te gaan ontdekken. Of nou ja, een klein stukje ervan dan.
Osaka staat vooral bekend om haar moderne vibe en eetcultuur. Buiten het iconische kasteel (dat ik zondag ga bezoeken) vind je hier qua oude geschiedenis niet heel veel terug.
Dat mag de pret absoluut niet drukken. Al wandelend kijk ik mijn ogen uit. Ik verbaas me over de gigantische, hypermoderne wolkenkrabbers die moeiteloos worden afgewisseld met talloze kneuterige, kleine winkeltjes. Ik beland op de Tenjinbashisuji, een overdekte winkelstraat van maar liefst 2,6 kilometer lang. Het is een levendige stroom van boetiekjes en knusse restaurantjes waar de heerlijkste geuren je tegemoet komen.
Iets verderop doemt er ineens een bizar uitzicht op: het reuzenrad van HEP FIVE! Dit knalrode gevaarte is boven op het dak van een winkelcentrum gebouwd en is werkelijk niet te missen. Een prachtig, bijna surrealistisch contrast met de rest van de skyline.
Rozen en de laatste loodjes
Na kilometers slenteren is het tijd voor wat rust. Op de terugweg zoek ik de schaduw op in de prachtige rozentuin van het Nakanoshima Park. Dit park is een groen eilandje midden in de Tosahori-rivier die dwars door de stad snijdt. Een heerlijke plek om even op adem te komen en de indrukken van de dag te verwerken.
Inmiddels ben ik weer terug op de hotelkamer. De voeten gaan omhoog na een heerlijke, frisse douche. Terwijl ik dit verslag typ, lees ik me alvast in voor de excursie van morgen én regel ik meteen de check-in voor de terugvlucht.
Het besef is er wel: het einde van deze droomreis komt nu heel dichtbij. Maar treuren doen we niet. Eerst ga ik nog anderhalve dag keihard genieten van al het moois dat Japan te bieden heeft!
informatie over verblijf
30 graden 15 km wandelen 198 km van Kurashiki naar Osaka Foto Hotel Resol Trinity Osaka
30-05-2026 Dag 17 #Cultuur snuiven in Nara en Uji
Voor vandaag stond er een excursie buiten Osaka op het programma, naar de historische plaatsen Nara en Uji, die op ongeveer anderhalf uur rijden in de groene heuvels liggen. Dat betekende een vroege start: om 7.00 uur zat ik al aan het uitgebreide en zeer goed verzorgde ontbijt. Een heerlijk begin van de dag.
Daarna reisde ik met de metro drie stations verder naar het verzamelpunt van de georganiseerde tour. Hoewel er vooraf duidelijk was aangegeven waar we moesten verzamelen – namelijk bij de gids met de gele vlag – bleek dat in de praktijk nog een hele uitdaging: er stonden maar liefst zeven gidsen met een gele vlag! Gelukkig verwees de eerste gids die ik aansprak me meteen door naar de juiste Engelstalige groep.
Nara,de stad met de herten
De eerste stop was Nara, een stad die bekendstaat als een van de meest sfeervolle en historisch belangrijke plaatsen van Japan. Dat betekent natuurlijk ook dat je er over de koppen kunt lopen. Voordat Kyoto de hoofdstad werd, was Nara (toen bekend als Heijo-kyo) van 710 tot 784 de allereerste permanente hoofdstad van het land. Uit die bloeiperiode stamt ook het enorme boeddhistische tempelcomplex van de Todai-ji. Binnenin staat de Daibutsu, een gigantisch bronzen Boeddhabeeld van maar liefst 15 meter hoog, geflankeerd door nog een aantal indrukwekkende beelden. Iets verderop liggen nog meer prachtige bouwwerken, maar die vallen bijna in het niet bij de overweldigende schaal van dit enorme complex.
Een plaatje op tien yen munt
Na dit indrukwekkende bezoek vertrok de bus – uiteraard stipt op tijd – richting Uji. Omdat we ruim de tijd hadden, heb ik hier eerst op mijn gemak wat gegeten. Uji ligt schilderachtig in de bergen aan de gelijknamige Uji-rivier. Dit is dé bakermat van de Japanse groene thee en werkelijk álles in het stadje staat dan ook in het teken van deze diepgroene cultuur. Mijn persoonlijke interesse ging echter vooral uit naar de belangrijkste bezienswaardigheid van de stad: de Byodoin, een boeddhistische tempel die oorspronkelijk uit 1052 stamt. Het meest iconische onderdeel hiervan is de Amida-do, beter bekend als de Phoenix Hall (Fenikshal). Dit bouwwerk is zo beroemd dat de tempel is afgebeeld op het muntstuk van 10 yen, en de feniks op het dak prijkt op het biljet van 10.000 yen.
Ik heb hier een paar schitterende foto's kunnen maken. In het naastgelegen museum was nog veel meer moois te bewonderen, al mocht daar helaas niet worden gefotografeerd.
Aan het eind van de middag bracht de bus ons weer terug naar Osaka, waarmee de een na laatste dag in Japan alweer ten einde liep. Morgen staat er nog een laatste ochtend cultuur snuiven in Osaka zelf op het programma, waarna het echt tijd is om richting het vliegveld te gaan.
informatie over verblijf
31 graden 8 km wandelen 160 km Osaka - Nara - Uji - Osaka Foto Hotel Resol Trinity Osaka
31-05-2025 Dag 18 #De Grote Finale in Osaka en Afscheid van het Land van de Rijzende Zon
De alllerlaatste dag in Japan. Het is een bitterzoet gevoel, maar stilstaan bij het naderende afscheid doen we vandaag niet: er moet nog één keer maximaal genoten worden! Om de allerlaatste uren optimaal te benutten, staat de wekker vroeg. Als een van de eersten schuif ik aan bij het ontbijt. De tassen zijn zo goed als gepakt, de wandelschoenen zijn gestrikt. Tijd voor de grote finalfinale.
Oog in oog met de blikvanger van Osaka
Vanaf het hotel begin ik aan de ochtendwandeling richting het iconische Kasteel van Osaka. Na een stevige wandeling van zo’n 45 minuten sla ik de hoek om en daar staat-ie dan: een absolute blikvanger die imposant oprijst tegen de achtergrond van de stad. Wat een plaatje om de dag mee te beginnen.
Ik dacht slim te zijn door de gouden tip uit de reisgidsen op te volgen: “Zorg dat je er vóór 9:00 uur bent, dan vermijd je de grote massa* Nou, dat hebben meer mensen gelezen! Bij aankomst is het al gezellig druk met medereizigers die exact hetzelfde plan hadden. Ach, eenmaal weer buiten kan ik mezelf gelukkig prijzen: de rij die er dán staat is pas écht gigantisch. Vroeg opstaan loont dus nog steeds!
Beton versus Historie
Als je voor het kasteel staat, spat de historie ervan af. Toch is dit niet helemaal de authentieke ervaring die ik eerder deze reis in Matsumoto had. De oorspronkelijke Tenshu (kasteeltoren) heeft de eeuwen en de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog helaas niet overleefd. Van de buitenkant zie je daar overigens helemaal niets van; de reconstructie is tot in de kleinste details prachtig uitgevoerd.
Pas wanneer je de drempel overstapt, word je herinnerd aan de moderne tijd. Geen krakende houten trappen of smalle opstapjes, maar muren van modern beton en zowaar een lift die je comfortabel naar boven brengt. Handig, al dachten de samoerai in de 15e en 16e eeuw daar destijds vast heel anders over! Inside het kasteel bevindt zich een boeiend museum dat je meeneemt door de roerige geschiedenis van Osaka en de vele veldslagen die hier zijn uitgevochten. Er is uitgebreid aandacht voor de bouwer en meest legendarische bewoner van het kasteel: Toyotomi Hideyoshi. Als de tweede ‘grote hereniger’ speelde hij een cruciale rol tijdens de turbulente Sengoku-periode, de tijd van de strijdende provincies. Fascinerend om te zien hoe diep zijn sporen in de Japanse geschiedenis liggen.
Een sportieve streep door de rekening
Na het kasteelbezoek loop ik nog even langs de nabijgelegen schrijn. Maar na 18 dagen vol indrukwekkende tempels en heiligdommen moet ik eerlijk zijn: ik heb er inmiddels genoeg gezien. Ik sla de binnenkant over en kies voor een wandeling door de uitgestrekte kasteeltuinen. Net als in Tokio zijn de parken hier gigantisch van opzet. Het kasteel wordt omringd door maar liefst twee indrukwekkende verdedigingswallen met diepe grachten. Daartussen ligt aan de ene zijde een dicht bos en aan de andere kant een prachtig aangelegde tuin.
Hier stuit ik echter op een kleine verrassing. Juist vandaag wordt het kasteelcomplex gebruikt als het decor voor een triatlonwedstrijd! De atleten zwemmen in de grachten en rennen door de tuinen, waardoor een groot deel van het park helaas is afgesloten voor publiek. Een tikkeltje jammer, maar het levert wel een unieke, levendige dynamiek op zo op de vroege ochtend.
De laatste Shinkansen
Ik wandel op mijn gemak terug naar het hotel. Onderweg scoor ik nog snel een lekkere lokale lunch. Na een heerlijke en broodnodige opfrisbeurt op de kamer eet ik mijn maaltijd op en is het moment daar: ik ga écht vertrekken.
Met de metro reis ik naar het drukke Tennoji Station. Vanaf daar stap ik voor de allerlaatste keer aan boord van de vertrouwde en supersnelle Shinkansen, met als eindbestemming Kansai International Airport (KIX). De trein zoeft soepel door het Japanse landschap terwijl ik de indrukken van de afgelopen weken probeer te verwerken. Eenmaal op de luchthaven begint de routine van het inchecken. Voor me ligt een lange tweestapsvlucht die me helemaal terug zal brengen naar Amsterdam.
Japan, wat was je fantastisch. Een reis om nooit te vergeten!
informatie over verblijf
31 graden 65 km Van Osaka naar Hong Kong Foto Hotel Resol Trinity Osaka
01-06-2026 Dag 19 #Een blik terug vanaf Hong Kong Airport
Terwijl de klok langzaam wegtikt richting een nieuwe dag – het is maar net in welke tijdzone je zit – sta ik te wachten op de luchthaven van Hong Kong. De eerste etappe zit erop; nu is het wachten op het tweede, aanzienlijk langere deel van de terugreis. Als die vlucht net zo soepel verloopt als de eerste, getuigt dat van een prima start van de reis naar huis.
Tijdens het eerste deel van de vlucht heb ik de tijd nuttig besteed door alvast kritisch door de foto’s te lopen. De onscherpe, te donkere of overbelichte beelden zijn meteen verwijderd. Het selecteren van de foto's zorgde automatisch voor een moment van reflectie op deze intensieve, indrukwekkende reis.
Orde, rust en stiptheid
Japan is een prachtig en ontzettend schoon land. Wat opvalt, is hoe dol de Japanners zijn op regels en structuur. Alles gebeurt op tijd. Treinen en bussen vertrekken werkelijk exact op de minuut. Van alle reisbewegingen die ik heb gemaakt, heb ik slechts twee keer meegemaakt dat een lokale trein welgeteld vier minuten vertraging had. De hang naar orde zie je overal: netjes wachten in de rijen die op de perrons zijn uitgetekend, en vooraf een specifieke stoel reserveren in de trein. In het openbaar vervoer is het bovendien fluisterstil; er wordt nauwelijks gepraat. Eerlijk gezegd? Die rust en structuur spreken me enorm aan.
Culinaire ontdekkingen
Ook op het gebied van eten en drinken was deze reis een ware belevenis. Op werkelijk elke straathoek vind je wel een verkoopautomaat waar je voor heel schappelijke prijzen gekoeld drinken krijgt, in alle denkbare smaken. Eten doe je vaak in piepkleine restaurantjes, soms zittend op de grond en in veel gevallen met de schoenen uit. En uiteraard: alles met stokjes.
Ik heb werkelijk van alles geproefd – soms zonder dat ik vooraf precies wist wat er op mijn bord lag. Van rijst en noedels tot een soort pasta in bouillon. Ramen is overigens niet mijn favoriete gerecht geworden, maar gelukkig is de keuze reuze. In de grotere steden zie je de hele wereldkeuken voorbijtrekken, van Indiaas tot de onvermijdelijke pizza. Maar de absolute hoogtepunten waren toch wel het zalige, malse rundvlees, de verse vis en de verrukkelijke sushi.
Onvoorstelbare gastvrijheid
Japan heeft me echt verbaasd qua vriendelijkheid. Als je een vraag hebt en mensen spreken geen Engels, dan zetten ze alsnog alles op alles om je te helpen. Ook hun subtiele manier van adviseren is prachtig. Toen ik in Fukui op een leenfiets van het hotel naar een tempel wilde fietsen, lachten de medewerkers verlegen met hun hand voor hun mond. Eigenlijk wilden ze zeggen: "Doe niet zo stom, dat ligt midden in de bergen!" In plaats van bot te zeggen dat het niet kan, proberen ze je er op een heel vriendelijke, respectvolle manier van te overtuigen dat het misschien niet het beste plan is.
Een unieke wereld
Na al heel wat Aziatische landen te hebben bezocht, valt op dat Japan eigenlijk nauwelijks te vergelijken is met de rest. Ja, de boeddhistische invloeden zijn er, maar verder is het hypermodern, westers en volstrekt uniek. Het varieert van de inmiddels bekende voorverwarmde wc-brillen met automatische douchefuncties (iets wat ik per ongeluk heb ervaren...) tot het gedrag in het verkeer. Er wordt ontzettend rustig gereden, vrijwel nooit geclaxonneerd en als voetganger krijg je hier écht altijd voorrang van de auto's.
Japan, het was een fantastische ervaring om je gast te mogen zijn. Ik zal met ontzettend veel plezier aan dit bijzondere avontuur terugdenken.
