Mijn tweede reis van 2024 staat voor de deur en dit keer gaat het avontuur naar het zonnige zuiden van Frankrijk: de Provence! Deze reis is allesbehalve willekeurig gekozen; het is het resultaat van twee onverwachte inspiratiebronnen die me de afgelopen tijd hebben getriggerd.
De eerste inspiratie ontstond afgelopen september, tijdens een reis in Noord-Italië. In de regio rond Turijn ontmoette ik een Frans stel uit de Provence. Onder het genot van heerlijke Italiaanse wijn praatten we urenlang, en al snel kwamen de adembenemende landschappen en beroemde wijnen van hun thuisregio ter sprake. Hun enthousiaste verhalen hebben me nooit meer losgelaten.
Een andere, onverwachte vonk kwam van het boek 'De Bourgondiërs' van Bart van Loo. Terwijl ik me verdiepte in de geschiedenis, las ik over de periode waarin het Franse koningshuis de pauselijke zetel in de Provence had. De combinatie van deze twee verhalen maakte me nieuwsgierig naar deze historische en schilderachtige regio.
Ik kan niet wachten om me onder te dompelen in de cultuur, de geschiedenis en natuurlijk de wereldberoemde wijnen van de Provence. De voorpret is in volle gang!
De beslissing om naar de Provence te gaan en het moment van de reis waren verrassend eenvoudig. Ik had één heldere prioriteit: weg zijn uit Meerlo tijdens de jaarlijkse kermis. Dat is altijd een moment van frustratie, niet alleen vanwege de geluidsoverlast, maar ook door een onprettig incident met mijn auto van twee jaar geleden.
Gelukkig viel de timing perfect. De reis past precies tussen mijn avontuur in Patagonië eerder dit jaar en mijn aanstaande reis in het najaar naar Malta. Met de periode vastgesteld, kon het echte plannen beginnen!
Ik dook in de kaart van Zuid-Frankrijk en zocht naar de meest interessante bezienswaardigheden. Steden als Avignon, Arles, Orange en Saint-Tropez sprongen er direct uit.
Maar de reis is meer dan alleen de bestemming. De route ernaartoe is minstens zo belangrijk. Ik zocht naar mooie stops onderweg en kwam uit op de stad Besançon, het prachtige Jura-gebied en een deel ten zuiden van Straatsburg waar ik in 2022 te snel doorheen was gereden. Zelfs de regio rond Trier aan de Moezel is een mogelijke optie.
De reisplanning is bijna rond, en de voorpret is al in volle gang. Klaar voor het volgende avontuur!
Nu de grote lijnen van de reis vaststaan, is het tijd om de details in te vullen. De volgende stap was het zoeken naar mooie overnachtingslocaties en de routes ter plaatse. De keuze is gevallen op charmante B&B's, omdat dit de beste manier is om de lokale sfeer te proeven.
Daarnaast staat deze reis volledig in het teken van wijn. Daarom heb ik adressen gezocht van wijnhuizen in diverse regio’s. Van de zonovergoten wijngaarden in het zuiden, zoals de Côtes du Rhône en Côtes de Provence, tot de unieke wijnen van de Jura in het midden, en de beroemde wijnen van de Elzas in het noorden. Elk gebied heeft zijn eigen karakter en smaken, en ik kan niet wachten om ze te ontdekken.
Ook de bezienswaardigheden zijn inmiddels geboekt. Zo heb ik een bootticket gekocht voor een overtocht naar het mondaine Saint-Tropez, vertrekkend vanuit mijn overnachtingslocatie in Sainte-Maxime. Dit bespaart me niet alleen een hoop gedoe met parkeren, maar het belooft ook een prachtige tocht te worden over de baai. En in Avignon heb ik alvast tickets gereserveerd voor het indrukwekkende Pauselijk Paleis.
De voorpret is in volle gang en de plannen worden steeds concreter. De reis naar de Provence kan bijna beginnen!
Na een onrustige nacht – met veel lawaai in het hotel en een gevecht met de kussens – was ik al vroeg wakker. Zonder ontbijt, want dat was pas om 8 uur, begon ik om 7 uur aan het volgende deel van mijn reis. De weg naar het zuiden lonkte.
Na ruim twee uur rijden door het prachtige landschap van Noord-Frankrijk kwam ik aan in Besançon, een middeleeuwse stad in het noordelijke deel van het Jura-wijngebied. Dé blikvanger van de stad is de indrukwekkende citadel, die hoog boven de stad uittorent. Ik heb een paar uur rondgelopen in dit enorme fort, gebouwd door de architect Vauban, om meer te leren over de verdedigingswerken die het Franse rijk eeuwenlang moesten beschermen. Het fort staat niet voor niets op de UNESCO Werelderfgoedlijst.
De stad zelf was op Hemelvaartsdag wat rustiger dan normaal. Veel winkels waren gesloten, wat de sfeer een beetje stil maakte. Toch was het interessant om de Romeinse triomfboog van keizer Aurelius te zien, die tussen moderne gebouwen was ingeklemd en deel uitmaakte van de oude stadsmuur. Vlak daarnaast stonden de restanten van een oude tempel, een verrassende vondst!
Mijn bezoek aan Besançon duurde langer dan verwacht, dus van een uitgebreide lunch kwam het niet meer. Ik at de rest van mijn broodjes van gisteren terwijl ik verder reed. Na de drukte van Lyon reed ik een tijdje langs de rivier de Rhône, een aanblik die ik de komende dagen nog vaker zal zien. De snelweg was gelukkig rustig, en iets voor zessen kwam ik aan in de Provence, bij Avignon.
Onderweg stopte ik in het dorpje Poligny om boodschappen te doen voor de avond: Franse kaas, stokbrood, salami en olijven. Samen met een witte wijn uit de Jura was het vakantiegevoel compleet. Aangekomen bij mijn B&B, Le Pavillon Vert, voelde het meteen als een oase van rust. Snel mijn lange broek ingeruild voor een korte, want het was nog heerlijk warm. Nu is het tijd om te ontspannen en te genieten van al het Franse lekkers.
Wat een heerlijke start van de dag! Na een fantastische nachtrust heb ik in de tuin van de B&B ontbeten, met het geluid van fluitende vogels op de achtergrond. Iets voor negen uur ben ik de auto ingestapt voor een rondrit ten oosten van Avignon.
De eerste stop was de stad met de Nederlandse roots: Orange. Na een tankstop in deze relatief kleine stad, ontdekte ik dat de connectie met het Nederlandse koningshuis – dat hier in de 16e eeuw het land beheerder – vandaag de dag nauwelijks nog zichtbaar is. Maar de Romeinse geschiedenis is overal! Het enorme Romeinse theater en de triomfboog, gebouwd ter ere van de overwinning van Julius Caesar op de Galliërs, waren indrukwekkend. Helaas kon ik de kathedraal niet bezoeken vanwege een begrafenis.
Daarna was het tijd voor het eerste wijnproeverijavontuur van de dag bij Gigondas la Grotte. De wijnen uit de Rhône-regio staan bekend om hun complexiteit en dat bleek ook wel tijdens mijn lange proefsessie. Het was moeilijk om een keuze te maken, maar uiteindelijk verliet ik het wijnhuis met zes flessen.
Met de imposante Mont Ventoux in de verte reed ik door het glooiende landschap, langs het fotogenieke kasteel Le Barroux, naar Vaison-la-Romaine. Ook hier domineert de Romeinse geschiedenis, met opgravingen en de indrukwekkende Romeinse brug die over de rivier de Ouveze ligt. Aan de overkant van de rivier bevindt zich een pittoresk dorpje, gebouwd tegen de bergwand, met de overblijfselen van een 11e-eeuws kasteel. Na een uitgebreide lunch ging de reis verder over het bergmassief van de Dentelles de Montmirail.
Onderweg stuitte ik op een paar plekken die helaas iets te populair bleken. Bij de Abbaye de Sénanque was het zo druk dat ik geen parkeerplaats kon vinden, en in het idyllische bergstadje Gordes was het werkelijk belachelijk druk met toeristen. Desondanks kon ik, langzaam rijdend door de smalle straatjes, toch even genieten van de middeleeuwse sfeer.
De laatste stop was bij een wijnhuis in Châteauneuf-du-Pape, vlak bij Avignon. Deze streek staat bekend om zijn heerlijke, fruitige wijnen, vaak een blend van verschillende druivensoorten. Ook hier ging ik niet met lege handen naar huis en kocht ik zes flessen. Na een lange dag van 145 kilometer, ben ik iets na vijf uur terug in de B&B, met een vers stokbrood voor vanavond. De dag was lang, maar zeker de moeite waard!
Na weer een goede nachtrust begon ik de dag uitgerust met een heerlijk ontbijt in de tuin van de B&B. Het programma van vandaag was vol, maar ik nam de tijd voor elke stap. Na een korte autorit arriveerde ik in Avignon, waar ik de auto parkeerde op een eiland in de Rhône. Na een halfuur lopen bereikte ik de binnenstad van deze charmante middeleeuwse stad.
De stad is ommuurd door een indrukwekkende vestingmuur, gebouwd in de tijd van het Pauselijk Paleis. Dat paleis was mijn eerste stop. Met een oppervlakte van maar liefst 15.000 vierkante meter is het het grootste gotische bouwwerk uit de middeleeuwen in Europa. Vanaf 1309 was dit de thuisbasis van de pausen, en van 1378 tot 1433 woonden hier zelfs zes tegenpausen. Het paleis staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO en wordt nog steeds gerenoveerd. De gigantische zalen en kloostercomplexen geven een duidelijk beeld van het leven in die tijd, zeker in de periode dat de pest door Europa raasde. Vanaf een van de torens had ik een prachtig uitzicht over de stad en de Rhône, met aan de overkant de stad Villeneuve-lès-Avignon.
Na een pittige wandeling besloot ik de Rhône over te steken naar het minder toeristische Villeneuve-lès-Avignon. Hier genoot ik van een heerlijke vismaaltijd en een glas wijn op een gezellig, levendig terras – een echt vakantiemoment. Terug bij de auto merkte ik pas hoe warm het was geworden, dus de airco ging aan, maar dit keer niet op volle kracht.
Na het ontbijt in de tuin, en met de auto volgeladen en de rekening betaald, was het tijd voor de volgende etappe van mijn reis. De route bracht me door het prachtige landschap waar Vincent van Gogh en zijn vriend Gauguin woonden, met een stop in het pittoreske Saint-Rémy-de-Provence. Daarna reed ik verder naar Arles, een stad met een rijke geschiedenis.
In Arles hebben de Romeinen, nadat ze de Griekse nederzettingen hadden overgenomen, flink gebouwd. De sporen daarvan zijn nog steeds goed zichtbaar. Het amfitheater was minder indrukwekkend, maar de ovale arena is prachtig bewaard gebleven. Ook het grafmonument van keizer Constantijn aan de oevers van de Rhône is een bezienswaardigheid. De stad maakte zich klaar voor de aankomst van het Olympisch vuur, maar daar kon ik helaas niet op wachten. Ik heb wel heerlijk geluncht op een idyllisch pleintje, dat vroeger het Forum van de Romeinen was.
Daarna begon de lange rit langs de kustlijn in oostelijke richting. Het landschap veranderde van vlak naar glooiend, en na Marseille verschenen de eerste wijngaarden weer. Ik reed de provincie Le Var binnen, waar ik in het kleine plaatsje Saint-Maximin-la-Sainte-Baume een enorme kerk bezocht. Vanaf een afstand zie je de kerk al boven het dorp uittorenen. Binnenin is het een prachtig begin-gotisch bouwwerk.
Na het verlaten van het dorp veranderde het landschap weer. Het werd bergachtig en ik reed het natuurgebied van de Gorges du Verdon in. Net voorbij het plaatsje Aups ligt mijn B&B voor de komende dagen.
Na de kennismaking hoorde ik dat de restaurants in het dorp niet aan te raden waren en dat ik beter naar het zes kilometer verderop gelegen Aups kon rijden. Gelukkig kon er nog een reservering worden gemaakt voor vanavond. Het is nu bijna zes uur, dus ik geniet nog even van het mooie weer, want de voorspellingen zeggen dat het de komende dagen een stuk minder warm wordt.
Na een heerlijk lange nacht werd ik wakker van mijn wekker in mijn B&B in Sillaans-la-Cascade. Gisteren had ik uitstekend gegeten in Aups, wat de moeite van het rijden in het donker meer dan waard was. De dag begon een stuk koeler, met zo'n 25 graden, en hoewel er wat druppels vielen tijdens het ontbijt, bleef het daar ook bij.
Vandaag stond in het teken van de wijn. Mijn eerste stop was het afgelegen Domaine Valcolombe bij Salernes. De weg ernaartoe was een avontuur op zich; smal en kronkelend. De eigenaar was verrast om me zo vroeg te zien, maar was blij om me te verwelkomen. Ik leerde dat je hier al vroeg aan de dag kunt beginnen met het kopen van wijn. Ik verliet het wijnhuis met zes flessen van hun fruitige witte, rosé en rode wijnen.
Daarna ging de reis verder naar Château Roubine bij Lorgues. Dit kasteel bood een magisch uitzicht en een indrukwekkende selectie van wijnen, waaronder de prestigieuze Cru Classé wijnen. De Engelssprekende verkoper gaf me een uitgebreide uitleg over de kwaliteitsmerken in de Franse wijnindustrie. Hoewel de prijzen opliepen, was de smaak het meer dan waard. Met vijf nieuwe flessen in de auto, vervolgde ik mijn weg naar de volgende locatie.
Na een mooie rit van een uurtje kwam ik aan bij Château Carpe Diem, een biologisch wijnhuis in Cotignac. Hier leerde ik iets nieuws over roséwijn: het is geen mix van rode en witte wijn, maar wordt gemaakt door de druiven te persen zonder de schillen erbij. Hierdoor krijgt de wijn zijn lichtroze kleur, want de pigmenten zitten in de schil. De eigenaresse nam alle tijd voor me, ondanks de drukte, en vertelde over het hele proces van druif tot wijn. Ik nam vier flessen van de rosé mee, waarvan twee van de heerlijke 'black label' variant, en één fles rode wijn.
Terug in de B&B heb ik in de tuin geluncht met vers stokbrood en heb ik even van de rust genoten, omringd door de geur van jasmijn. Voor vanavond heb ik besloten terug te gaan naar hetzelfde restaurant als gisteren, omdat het zo goed beviel. Een dag vol heerlijke wijnen, mooie uitzichten en nieuwe kennis!
Na een heerlijke nachtrust begon de dag met een uitgebreid ontbijt in de B&B. Gisteravond had ik een onverwachte wending in mijn dinerplannen. De restaurants in Aups waren gesloten en de supermarkt al dicht. Gelukkig kon ik met de hapjes uit mijn tas, wat brood van de gastvrouw en aardbeien toch een lekkere maaltijd in elkaar zetten.
Vandaag stond een rondrit rond de indrukwekkende Gorges du Verdon op het programma. Ik reed in een halfuur naar de Lac de Sainte-Croix, vanwaar ik de zuidkant van de kloof verkende. Het weer was helaas niet optimaal: het regende zachtjes en de temperatuur kwam niet boven de 13 graden. Het voordeel was dat de wegen bijna leeg waren, waardoor ik overal kon stoppen om foto's te maken. Bij de Pont de l'Artuby, waar ik de rivier overstak, klaarde het gelukkig op en brak een waterig zonnetje door de wolken.
De temperatuur werd aangenamer, maar de wind waaide hard, iets wat je verwacht als je in zo'n diepe canyon staat. Ik vervolgde mijn weg langs de noordzijde van de kloof en kwam even in de provincie Alpes-de-Haute-Provence, waar ik kon genieten van prachtige vergezichten. Bij het dorpje Aiguines maakte ik een korte wandeling. Het dorp is prachtig tegen de berg gebouwd met een kasteel op de top.
Toen ik de canyon verliet, reed ik nog even westwaarts om de lavendelvelden te bekijken. Sommige stonden al prachtig in bloei en toverden het landschap om in een paars gekleurd kleed. Via kleine, kronkelende bergweggetjes langs de dorpjes Montagnac en Allemagne-en-Provence kwam ik weer terug in de provincie Le Var.
Het was een prachtige, maar uitdagende route op de bochtige bergwegen. Morgen verlaat ik deze locatie en reis ik af naar de kust. Hopelijk is het weer daar iets beter! Vanavond ga ik in ieder geval weer eten in een restaurant.
Na een heerlijke nachtrust en een rustig ontbijt was het tijd voor de volgende etappe van mijn reis. De bestemming: de Middellandse Zee! Maar eerst stond er nog een laatste wijnproeverij op het programma bij Château Saint Martin in Taradeau.
Dit wijnhuis ligt in de Côtes de Provence, een regio met een eigen systeem van kwaliteitslabels. Château Saint Martin is een van de slechts 25 wijnhuizen die een 'Cru Classé'-label mogen dragen. Hoewel de wijnen van het huis prijzig waren, waren ze absoluut de moeite waard. Ik kocht vijf flessen van hun heerlijke wijnen, waarvan de eerste vanavond al open zal gaan, en vervolgde mijn reis naar de kust.
Iets na half twaalf kwam ik aan in Fréjus. De historische binnenstad is prachtig, met de gerestaureerde kathedraal St-Léonce et Cloître. Vooral de schilderingen van het alledaagse leven op de houten balken in het plafond zijn indrukwekkend. Na een uitgebreide lunch wandelde ik verder naar de kust, waar in de Tweede Wereldoorlog een landing van de geallieerden plaatsvond. Ondanks dat hier 150.000 man aan land zijn gekomen, is er behalve een enkel beeld niet veel meer van te zien.
Op de terugweg kocht ik bij een slager een worst met noten, bij een kaashandel een geitenkaasje en bij de bakker een vers stokbrood. Het wordt vanavond weer een picknick op mijn terras, dit keer met uitzicht op de Middellandse Zee.
Het laatste stukje van de dag reed ik langs de Côte d'Azur, wat eerlijk gezegd een beetje tegenviel. Ik had het vergeleken met de Italiaanse Cinque Terre, maar dat bleek niet terecht te zijn. Hopelijk is het gedeelte richting Saint-Tropez mooier, maar dat ga ik morgen ontdekken, want dan pak ik de boot!
Na een heerlijke nachtrust en een rustig ontbijt op mijn terras, begon mijn dag zonder de auto. Tijd voor iets anders! Een wandeling van 20 minuten bracht me naar de haven van Sainte-Maxime, waar ik de watertaxi nam naar de overkant van de baai. In slechts 20 minuten stapte ik uit in het hart van het beroemde Saint-Tropez.
Terwijl ik over de boulevard van de jachthaven liep, verwonderde ik me over de enorme jachten en de luxe die de stad uitstraalt. De zon scheen heerlijk, en ik kreeg spijt van mijn lange broek. Na een klim bereikte ik het fort dat hoog op een rots ligt en uitkijkt over de hele baai. Hier ontdekte ik de fascinerende geschiedenis van Saint-Tropez. Het fort, gebouwd in de 17e eeuw, heeft de stad eeuwenlang beschermd tegen aanvallen van onder andere de Moren en de Spanjaarden.
Het museum in het fort, gewijd aan Franse ontdekkingsreizigers, was een onverwachte verrassing. Een deel van de tentoonstelling ging over de walvisvaart en het omvaren van Kaap Hoorn. Hier kwam mijn reis naar Patagonië weer even terug, want de Fransen waren de eersten die dit met een zeilboot rondden, na de Portugees Magelhaen.
Net toen ik het fort wilde verlaten, begon het zachtjes te regenen. De bui barstte pas echt los toen ik in de winkelstraat liep, met flinke onweersklappen erbij. Iedereen, inclusief een paar politieagenten en ik, zocht dekking onder de luifels van de winkels. Gelukkig was het na tien minuten weer opgeklaard. Net alsof er niets gebeurd was, kwam de drukte weer op gang. Ik nam de watertaxi terug naar Sainte-Maxime, waar ik nog even door het stadje wandelde en bij de bakker een stokbrood kocht.
Terug bij mijn kamer heb ik in het zonnetje op een ligstoel van mijn lunch genoten, met de zee op de achtergrond. De rest van de middag heb ik relaxed gelezen. Dit was mijn laatste avontuur in de Provence. Morgen wacht me een lange reisdag terug naar het noorden, via de Jura naar de Elzas.
Na een vroege start, met dank aan de hostess Kim en haar man die de bakker al hadden bezocht, kon ik om iets over 7 uur vertrekken. Ik nam de snelweg richting Marseille om de drukte van de ochtendspits voor te zijn. De rit ging soepel en na een paar uur rijden maakte ik een korte stop om de benen te strekken en te genieten van de laatste croissants die ik nog had.
Vlak bij Poligny, waar ik op de heenweg ook al was, stopte ik voor een grote lunch. Met een volle maag was ik klaar voor het hoogtepunt van de dag: het proeven van de wijnen in het Jura-gebied. Bij Fruitière Vinicole de Pupillin werd ik hartelijk ontvangen door de gastvrouw. Zij legde de bijzonderheden van de Jura-wijnen uit, die bekend staan om hun eigen druivensoorten en unieke proefvolgorde. Hier begin je met de rode wijnen en eindig je met de witte. De reden is eenvoudig: de witte wijnen zijn hier complexer en hebben een verrassend frisse, bijna zure smaak. De goudkleurige wijnen, die lang op houten vaten rijpen, zijn perfect bij een risotto of zalm.
Mijn plan om een tweede wijnhuis te bezoeken, viel helaas in het water omdat niemand aanwezig was. Daarom besloot ik direct door te rijden naar mijn volgende overnachtingsplaats: Husseren-les-Châteaux. De rit van bijna drie uur voerde me over glooiende landwegen en door pittoreske dorpjes.
Rond 19.00 uur kwam ik aan bij mijn hotel, prachtig gelegen op een heuvel met uitzicht over het wijndal van de Elzas. Boven op de berg zie ik de ruïnes van een kasteel liggen. Dat wordt mijn doel voor morgen: een mooie, lange wandeling in de bergen. Nu, na bijna 12 uur achter het stuur, is het tijd om te ontspannen en te genieten van een maaltijd met een lokaal wijntje. Ik ben best moe, maar voldaan.
Na een heerlijke nacht en een uitgebreid ontbijt begon mijn dag in de Elzas. De avond ervoor had ik genoten van een lokale wijn, dus besloot ik de wijnboer op te zoeken. Het was maar een halfuur rijden naar het noorden en hoewel de winkel officieel gesloten was, kwam de eigenaar speciaal voor mij. Met veel geduld en passie vertelde de biologische wijnboer me alles over de Elzas-wijnen en gaf me zelfs een informatief boekje mee. Na een uur verliet ik het wijnhuis met maar liefst zeven flessen en een schat aan kennis.
Daarna reed ik terug naar het al eerder bezochte dorp Eguisheim. Het weer was nu veel beter dan de vorige keer, dus ik kon volop genieten van de vakwerkhuizen en de smalle straatjes. Het wijnhuis was nog gesloten, dus ik pakte snel een hapje, want om 13.00 uur zou het gaan regenen. Uiteindelijk bleef de regen weg en verliet ik Eguisheim met nog eens acht flessen. De laatste van deze reis!
Terug bij het hotel kleedde ik me snel om voor een wandeling van 20 kilometer. De route voerde me langs de kastelen boven Husseren en het Kasteel van Hagueneck. Het eerste halfuur in het bos was perfect, totdat een onweersbui losbarstte. Daarna klaarde het op en wandelde ik in de zon, waarna een tweede, langdurige regenbui me doornat maakte. Het werd koud en ik liep ook nog eens twee keer verkeerd, wat de klim zwaarder maakte. Na een zware, maar heldhaftige tocht kwam ik doorweekt terug bij het hotel. Een warme douche was de perfecte beloning.
's Avonds heb ik uitgebreid gedineerd in het luxe restaurant van het hotel. Morgen staat de laatste etappe op het programma, op weg naar huis. De bestemming is Trier in Duitsland. Ik verwacht niet dat de wijnhuizen aan de Moezel op maandag open zijn, maar als ik er toch een tegenkom, zal ik zeker een kijkje nemen.
Na een nacht heerlijk slapen, mede dankzij een fantastisch diner en bijpassende wijnen, was het tijd voor de laatste etappe van de reis. Met een late check-out stapte ik om kwart over tien in de auto. Vanwege overstromingen aan de grens tussen Frankrijk en Duitsland moest ik een iets andere route rijden, maar de reis bleef afwisselend en schilderachtig.
Onderweg stopte ik in Colmar om het Vrijheidsbeeld te bekijken. Het beeld van 12 meter hoog, dat hier ter nagedachtenis aan de architect van de ‘echte’ in New York staat, is de tweede die ik heb gezien na de kleine in Parijs. De route voerde over heuvelachtige wegen en door charmante dorpjes, en ik kreeg zelfs te maken met een stevige regenbui.
De laatste dag van mijn reis is aangebroken. Na een minder goede nachtrust, maar met een prima ontbijt, ben ik iets na half tien uit Trier vertrokken. Eigenlijk had ik nog een wandeling gepland, maar met natte schoenen en onweer op komst heb ik besloten dat over te slaan.
Een rit van iets meer dan drie uur bracht me weer thuis, net voordat de vakantiedrukte begon. De eerste taak was om de was te draaien, zodat de kleding in het zonnetje kan drogen. Daarna kon het leukste klusje beginnen: het uitpakken van de wijnen!
Ik heb de flessen geïnventariseerd en voorzien van labels. De verzameling is prachtig, met wijnen uit maar liefst vijf verschillende gebieden: de Côtes du Rhône, de Côtes de Provence, de Jura, de Elzas en de Moezel. Elk met hun eigen unieke smaken en verhalen. Deze reis was een feest voor de zintuigen. Nu kan ik thuis nog lang nagenieten van de smaak van Frankrijk, hopelijk onder een zonnige Nederlandse hemel.
Ga naar: startpagina
Fotopagina in het Zuiden - Provance
Fotopagina in het midden - Jura
Fotopagina in het noorden - Alsance
Ga naar: Reisverslag start