De reiskriebels zijn er weer! De roadtrip voor 2025 begint vorm te krijgen en de bestemming is bekend: Oostenrijk. In september ga ik twee weken lang de bergen in om te genieten van de prachtige natuur.
Op de heenweg staat een stop in Duitsland gepland, en op de terugweg ook. Na het lezen van een reisgids heb ik al de eerste ideeën voor de reis. De plannen krijgen langzaam vorm en de voorpret is al begonnen. Meer volgt snel!
Voorbereiding van de reis
De route is bepaald!
De plannen voor mijn Oostenrijkse roadtrip krijgen eindelijk vorm! De route staat vast. We beginnen met een stop in Neurenberg, Duitsland, waarna we een uitgebreide rondreis door Oostenrijk maken langs steden als Innsbruck, Graz, Wenen en Salzburg. Natuurlijk slaan we de adembenemende Großglockner Hochalpenstraße en de wijngebieden niet over. Op de terugweg maken we nog een laatste stop in Bamberg. Ik heb de hotels al uitgezocht en de afstanden gecontroleerd. Het aftellen kan beginnen!
De reis is geboekt!
De knopen zijn doorgehakt! Tijdens een regenachtige december zaterdag heb ik alle hotels voor mijn roadtrip geboekt. Ik heb nog een paar kleine wijzigingen doorgevoerd, maar de route ligt nu helemaal vast. We starten in Neurenberg, rijden een rondje door Oostenrijk en eindigen in Bamberg. De reis krijgt nu echt vorm en ik kan niet wachten om over de prachtige Großglockner Hochalpenstraße te rijden.
Alles tot in de puntjes geregeld!
Nog maar zeven weken te gaan tot mijn reis naar Oostenrijk! De details zijn nu helemaal uitgewerkt. Ik heb kortingskaarten gekocht voor Wenen en Salzburg die me gratis toegang en openbaar vervoer geven. Ook heb ik alle openingstijden van de wijnhuizen en bezienswaardigheden gecheckt. De voorbereidingen zijn compleet, ik hoef nu alleen nog maar af te tellen.
De reis naar Oostenrijk | NEURENBERG
26-09-2025 Dag 1 #De reis naar de Alpen met stop in Nuerenberg
De reis is begonnen met bezoek aan Nurenberg
De eerste dag van mijn reis naar Oostenrijk zit erop en het vakantiegevoel is inmiddels helemaal aanwezig. Hoewel ik om 7 uur 's ochtends met een nog enigszins druk in mijn hoofd vertrok, voel ik me nu volledig ontspannen.
Vandaag stond de rit naar Neurenberg op het programma, een stad in Beieren die diende als perfecte tussenstop. Na ruim zes uur rijden kwam ik even na 13.00 uur aan. De heuvels zijn hier nog geen bergen, maar het landschap heeft al een duidelijk andere, sfeervolle uitstraling. Bij een aangename temperatuur van 23 graden en volop zon was het heerlijk weer voor een verkenning van de stad.
Deze reis staat voor mij in het teken van de hoogtepunten van het Habsburgse rijk, en toevallig begon de geschiedenis van het Heilige Roomse Rijk – waar de Habsburgers groot in werden – hier in de 12e eeuw. Tot de 16e eeuw was Neurenberg de keizerlijke zetel. Ik realiseerde me dat vanuit hier de kruistochten naar Noord-Spanje en Jeruzalem werden geïnitieerd. Het legde een fascinerende link met mijn eerdere reizen naar de Ottomaanse paleizen in Córdoba en Granada, en de kruisvaarderskastelen in Jordanië.
Mijn wandeling voerde mij langs de indrukwekkende oude stadsmuren naar het kasteel boven op de heuvel. In het kasteel bevond zich een boeiende tentoonstelling over Paus Pius III, die het keizerlijke Roomse Rijk oprichtte ter verdediging van de kerk. Dit proces vormde de basis voor de staat die we nu kennen als Duitsland.
De klim naar de top van de Sinwel-toren was, zoals altijd, een behoorlijke uitdaging. Terwijl ik buiten adem boven kwam, vroeg ik me af waarom ik mezelf dit aandoe. Het adembenemende uitzicht over de stad en het heuvelachtige landschap was echter de inspanning meer dan waard.
De dag sloot ik af met een traditioneel Neurenbergs gerecht: braadworst met zuurkool. Een heerlijke maaltijd met een lokaal biertje. Nu, na een vermoeiende maar voldane dag, ben ik volledig in de vakantiemodus en kan ik ontspannen met een goed boek.
informatie over verblijf
23 graden 523 km 12 km wandelen Van huis -> Neurenberg Foto Novina Hotel Tillypark
De reis in Oostenrijk
07-09-2025 Dag 2 #Door de Alpen naar Oostenrijk
Drukte op de weg in de buurt van de grensstreek.
Vandaag ben ik vroeg vertrokken uit Neurenberg, om 8 uur zat ik alweer in de auto. Het eerste deel van de rit was een beetje saai, voornamelijk over de snelweg. Maar toen de bergen langzaam opdoken, verliet ik de snelweg om een meer toeristische route te nemen. Helaas werd het op de weg steeds drukker, waardoor ik me afvroeg waar al die mensen vandaan kwamen.
De Deutsche Alpenstraße bracht me naar Füssen, een plek waar ik twee jaar geleden ook was tijdens mijn roadtrip over de Romantische Straße. Onderweg herkende ik de bergen waar ik toen een zware 25 kilometer lange wandeling had gemaakt. Net over de grens bij Füssen wilde ik een alternatieve route pakken, maar die bleek helaas afgesloten. Daarom besloot ik via de Fernpass verder te rijden. Het was daar extreem druk en het duurde een uur om een stuk van slechts 12 kilometer af te leggen. De plannen om het kasteel bij Reutte te bezoeken, heb ik daardoor moeten laten varen.
Toch kwam ik via een alternatieve route redelijk in de buurt van Reutte, en kon ik het kasteel hoog op de berg zien liggen. De reis ging verder dwars door de bergen, wat absoluut geen straf was. Na vijf uur non-stop rijden, kreeg ik kramp in mijn benen en besefte ik dat het tijd was voor een pauze. Tussen alle motorrijders door, die me continu inhaalden en soms roekeloos reden, kwam ik aan in Warth, op 2200 meter hoogte. Een wintersport walhalla.
Vanaf daar ging de reis verder, via de Arlbergpas naar mijn eindbestemming van vandaag: Sankt Anton in Tirol. Iets voor 15.00 uur kwam ik aan bij het hotel, prachtig gelegen in een dal tussen bergtoppen van meer dan 3000 meter hoog.
Na aankomst heb ik een wandeling van anderhalf uur door het dorp gemaakt. Het was heerlijk om de frisse berglucht te ruiken. Omdat het zondag was, waren de meeste winkels gesloten en voelde het dorp wat uitgestorven. De meeste gebouwen zijn hier hotels en restaurants. Daarna bezocht ik een klein museum in een meer dan 200 jaar oud huis, dat de geschiedenis van de Arlberg belicht. Het was interessant om te zien hoeveel moeite het kostte om de spoorlijn (in 1880) en de bergpas aan te leggen, die beide al in het begin van de 20e eeuw veel toeristen naar dit gebied brachten. Het is duidelijk dat dit vooral een wintersportgebied is, want vanuit het dorp gaan er maar liefst vijf liften de bergen in.
Nog even in het zonnetje gezeten op het tarras bij het hotel, gezien de voorspelling van het weer kan dat wel eens de laatst keer zijn geweest.
De avond heb ik afgesloten met een uitgebreid 4 gangen diner in het restaurant van het hotel. Na zo'n lange dag is het heerlijk om te ontspannen en te genieten van een comfortabel bed.
informatie over verblijf
24 graden 359 km 6 km wandelen Neurenberg -> Sankt Anton Foto Valluga Hotel
08-09-2025 Dag 3 #Bezoek aan Innsburck
Met eerst afdeling voor een bezoek aan Innsbruck
Na een uitgebreid ontbijt vertrok ik vandaag uit Sankt Anton, om af te dalen naar de hoofdstad van Tirol: Innsbruck. Ik koos bewust voor de toeristische route in plaats van de snelweg, omdat ik al genoeg snelwegkilometers had gemaakt. De Alpenstraße Tirol voerde me door talloze charmante dorpjes, wat een aangename afwisseling was.
Eenmaal in Innsbruck parkeerde ik de auto vlak bij de Altstadt. Eerst verkende ik het moderne stadscentrum, waar ik langs de Romeinse triomfboog liep en een blik wierp op de skischans, die opvallend dicht bij de stad ligt. De Altstadt zelf viel eerlijk gezegd wat tegen; het bestond voornamelijk uit vier straten. Wel zag ik het beroemde gebouw met het koperen dak en het hof
paleis dat oorspronkelijk een nederzetting was van de graaf van Tirol en later door de keizerlijke familie werd uitgebreid. Omdat ik al kaarten had voor een bezoek aan het hof paleis in Wenen, besloot ik niet naar binnen te gaan. De prachtig aangelegde hoftuin, met de bergen als adembenemende achtergrond, was echter een absolute aanrader.
Terug bij de parkeergarage maakte ik nog een stop bij de markthallen om boodschappen te doen voor mijn avondeten. Ik vond er alles wat ik nodig had: van knapperige broodjes en Tiroolse kaas tot olijven uit Griekenland en heerlijke salami en wijn uit Oostenrijk. Nu geniet ik van dit alles op mijn balkon, met uitzicht op de bergen van het Zillertal. Toch nog mooi weer vandaag, ondanks dat er regen was voorspelt een mooie warme dag.
Voordat ik in het Zillertal aankwam, maakte ik nog een korte stop bij de Achensee. Hoewel het meer erg toeristisch is, was het een prachtig plaatje en ben ik snel weer verder gereden. Staat me iets van bij dat ik hier vroeger ook was geweest, maar kan niks meer van herrineren.
Nu verblijf ik twee dagen in Stumm, in het Zillertal. Ook weer tussen enormen bergen aan beide kanten va het dal. Hoewel het 800 metr lager ligt dan waar ik de dag begon.
Dit geeft me de kans om even tot rust te komen. Voor morgen staat er een wandeling gepland, maar niets extreems – maximaal 300 hoogtemeters. Vandaag was het weer gelukkig beter dan voorspeld; er zou regen vallen, hopen dat het morgen ook nog zo is. Maar de zon scheen de hele dag. Nu geniet ik nog even van de laatste zonnestralen op mijn balkon met een heerlijk wijntje en lekker kaas en salami.
informatie over verblijf
22 graden 214 km Sankt Anton -> Stumm Foto La Pasta Hotel Restaurant
09-09-2025 Dag 4 #Genieten van de natuur in de Zillerthal
Dag 4: Rust in het hoofd, actief voor het lichaam
Na een heerlijk ontbijt was het tijd om de bergen in te trekken. Ik had een wandeling uitgekozen die volgens de kaart slechts 10 minuten rijden verderop was, maar de route bleek een steile bergweg te zijn. Daardoor kwam ik hogerop dan verwacht, in het wintersportgebied Hochfügen op 1630 meter hoogte, precies op het niveau van de wolken. Omdat het zicht beperkt was en ik de route niet kende, leek het me verstandiger om terug te keren naar het dal voor plan B.
Terug bij het hotel begon ik aan een wandeling van 14 kilometer, die ik zelf had gemaakt. De route voerde me van Stumm naar Ahrnbach een dorpje verder op langs de rivier, waarna ik aan de steile klim de Stummerberg op begon. De tocht was pittig, vooral de 390 hoogtemeters omhoog. En de afdaling was vrijwel net zo steil, wat een uitdaging was voor mijn knieën. Ze hebben het gelukkig volgehouden!
Iets voor 14.00 uur was ik terug bij het hotel. Net op tijd, want de voorspelde regen zag ik vanuit het wesvoerover de bergen aankomen. Tijd om de benen omhoog te doen en op adem te komen. Een verfrissende douche later voelde ik me alweer hersteld, dus de volgende keer kan ik wellicht een langere wandeling proberen. Het heeft inmiddels even geregend, waardoor de temperatuur is gedaald. Tijd voor een lange broek dus! De temperatuur was overigens ideaal om te wandelen. Over twee dagen waag ik weer een nieuwe poging op een andere locatie.
Morgen staat een dag in de auto op het programma, met als bestemming een van de letterlijke hoogtepunten van deze reis.
Vanavond eet ik in het restaurant van het hotel. Het hotel heet 'La Pasta', dus ik ben benieuwd wat er op het menu staat.
Over de Gerloss Paas en de Grossglockner Hochalpenstrasse door de Alpen
Na een wederom uitstekend verzorgd ontbijt door de vrouw des huizes in ons kleine familiehotel, was het tijd om te vertrekken naar de volgende bestemming. Het werd me vandaag weer eens duidelijk waarom Oostenrijk zo prachtig groen is: de vele regen. Hoewel ik de hele dag de regen op de voorruit zag neerkomen, was het niet storend omdat ik toch in de auto zat. Maar waar regen is, zijn wolken, en die zaten me vandaag wel in de weg. Ze hingen laag, of beter gezegd, in drie verschillende lagen die het uitzicht soms belemmerden.
Mijn eerste stop was op de Gerlospas, waar ik de majestueuze Krimmler Watervallen, de hoogste van Europa, mocht aanschouwen. Hoewel prachtig, ben ik inmiddels enigszins verwend met de vele indrukwekkende watervallen die ik wereldwijd heb gezien. In combinatie met de aanhoudende regen had ik geen behoefte om deze keer de watervallen van dichtbij te bekijken. De autorit ging dus snel verder, de pas weer af, op weg naar het absolute hoogtepunt: de Grossglockner Hochalpenstraße.
Ik had de toegangspas al vooraf aangeschaft, in de veronderstelling dat het druk zou zijn, maar de weg was verrassend rustig. Misschien speelde het weer hier een rol, want het eerste deel tot ongeveer 1500 meter hoogte reed ik volledig in de mist. Soms was het zicht zo slecht dat ik de volgende bocht nauwelijks kon zien, en die lagen dicht op elkaar! Maar plotseling, op zo’n 1500 meter, reed ik boven de wolken uit en keek ik neer op een schitterende witte deken die tussen de bergen lag. Wat een magisch gezicht! Tot ongeveer 2200 meter was dit uitzicht fenomenaal, toen de tweede wolkenlaag mijn vergezichten helaas weer blokkeerde. Een beetje jammer, want juist op dit stuk van de route geniet je normaal gesproken van weidse panorama’s op de hoge toppen. Vlak voor de top van de pas, op 2504 meter, kreeg ik gelukkig weer wat meer zicht, hoewel de Grossglockner zelf (3798 meter) helaas verscholen bleef. Toch bleef het uitzicht op de kronkelende weg met zijn vele haarspeldbochten spectaculair.
Tijdens de afdaling van de pas nam ik nog een zijtak om de Franz-Josefs-Gletscher te zien. Deze lag echter precies in het dichte wolkengebied, waardoor ik niet verder dan 50 meter kon kijken. Helaas, dus verder naar beneden, richting Lienz. Onderweg zag ik wel nog een prachtige waterval net voorbij Winklern, die ik toevallig ontdekte omdat iemand midden op de weg stond om een foto te maken.
In Lienz heb ik nog even door het dorp gelopen, maar gezien de aanhoudende regen was ik er na een uurtje wel klaar mee. Ik haalde nog snel een fles wijn en wat kaas om te knabbelen, en reed toen verder naar mijn hotel, dat vrij afgelegen ligt. Een 4 kilometer lange onverharde weg, steil de berg op, leidde me naar dit uniek gelegen hotel. Het is ook het eindpunt van de kabelbaan die vanuit het dorp omhoog loopt, waarvan je de sporen net door de wolken heen kunt zien. Ondanks dat ik nog steeds in de bergen zit, ben ik blijkbaar niet meer in de Alpen, maar in de Dolomieten, vrij dicht bij de Italiaanse grens.
informatie over verblijf
18 graden 236 km Stumm -> Lienz Foto Familienhotel Moos-Am
11-09-2025 Dag 6 #De bergen in bij Lienz
Avontuur hoog in de bergen
Vandaag was het een dag om in te lijsten! Hoewel ik rustig begon, want het ontbijt startte pas om 8:00 uur, stond mijn wekker toch paraat om me op tijd uit bed te krijgen. Zodra ik de gordijnen opende, werd ik getrakteerd op een prachtig schouwspel: een helderblauwe lucht met slechts wat vederlichte wolkjes. De weerapp voorspelde regen in de middag, dus het was duidelijk dat ik geen tijd te verliezen had.
Na een snel maar uitgebreid ontbijt schoot ik in mijn wandelkleding en begon ik aan mijn tocht. Het hotel ligt al op een indrukwekkende hoogte van meer dan 1000 meter, en mijn doel was de top van een berg op 1550 meter. De klim begon direct en was pittig. De kuitspieren waren nog stijf van eerdere dagen, maar na wat stretchen was ik klaar voor de uitdaging. De route was behoorlijk steil, wat ervoor zorgde dat mijn hartslag af en toe de hoogte inschoot en ik even op adem moest komen.
Adembenemende vergezichten
Gelukkig was elke pauze de moeite waard. De uitzichten waren werkelijk spectaculair! Ik passeerde een klein meertje waar de omringende bergen prachtig weerspiegelden in het wateroppervlak. Verderop in de verte kon ik zelfs de top van de majestueuze top van Grossglockner zien liggen.
Het laatste stuk naar de top was het meest uitdagend. Het smalle pad was door de regen van de voorbije dagen zacht en modderig, waardoor ik af en toe weggleed. Maar de voldoening om de top te bereiken was onbetaalbaar. Eenmaal bovenaan bij Stern Alm zette ik de afdaling in. De echte top is trouwens de Hochstein op 2.057 meter maar dat was te hoog gegrepen voor mij. De naastgelegen toppen van de Gailter Alpen die boven de 3000 meter gaan liggen op de grens met Italië en dat is iets voor de Alpinisten.
Onderweg kwam ik verschillende groepen kinderen tegen. Het bleek om een schoolreisje vn een school uit Lienz te gaan. Een leuke afwisseling van wandelaars en een totaal andere ervaring dan een dagje Efteling!
Rond het middaguur was ik terug bij het hotel. In drie uur tijd had ik een flinke prestatie geleverd. Na een verfrissende douche en een welverdiende maaltijd om de energie aan te vullen, genoot ik nog even van de zon. Daarna heb ik me teruggetrokken op mijn kamer en op het balkon gezeten, met een fantastisch uitzicht op de bergen.
Vanavond wacht er hopelijk weer een heerlijk diner in het hotelrestaurant, net als gisteren. Morgen is het alweer tijd om verder te trekken naar een nieuwe locatie. Het was een dag vol avontuur en onvergetelijke momenten in de Oostenrijkse bergen.
Vandaag had ik een lange, maar prachtige reisdag voor de boeg. Ik was al vroeg wakker en besloot na het inpakken van mijn koffer nog een snelle ochtendwandeling te maken. Het was heerlijk om in de frisse berglucht wakker te worden, en ik werd zelfs getrakteerd op een ontmoeting met een hert! De wandeling was ook een perfecte warming-up voor mijn spieren die, na al dat klimmen en dalen, wel wat verlichting konden gebruiken. Mijn kuiten voelden alsof ze op knappen stonden!
Na een stevig ontbijt was het tijd om afscheid te nemen van de majestueuze hoge Alpen in Tirol. Ik verliet de betoverende omgeving en reed door het dal richting het oosten van Oostenrijk. De tocht bracht me langs slingerende wegen door kleine dorpjes, met de imposante bergtoppen vaak gehuld in mystieke wolken. Na een stukje snelweg langs bekende plaatsen zoals Villach en Klagenfurt, verliet ik de snelweg weer om naar onze eerste stop te rijden: Burg Hochosterwitz
Een kasteel met 22 poorten
Van ver zag ik het al liggen, als een onneembare vesting op een bergtop. De burcht torent statig boven het landschap uit. Om de top te bereiken moest ik een hoogteverschil van maar liefst 172 meter overbruggen. De kasteelheren waren niet van plan om indringers zomaar binnen te laten, want de klimweg leidt je door 22 (!) toegangspoorten. De ene poort met een valhek, de andere met een ophaalbrug. Het was een indrukwekkende tocht omhoog, en hoewel mijn kuiten protesteerden, was het de moeite meer dan waard.
Bovenop de top, na het trotseren van alle poorten, lag een relatief klein maar prachtig bouwwerk. Het kasteel is gebouwd rond 1570 en is sindsdien in het bezit van dezelfde familie, die het perfect onderhoudt. Het is dan ook geen wonder dat het kasteel nooit is ingenomen, zelfs de Turken lukte het niet in 1478.
Van bergpassen naar wijnheuvels
De wandeling terug naar beneden ging een stuk sneller! Na een korte pauze bij de auto begon het tweede deel van de reis, richting Salzburg. De rit over de Magdalensberg was adembenemend. De weg was rustig en voerde door een prachtig bosrijk gebied. Met het dak van de auto open genoot ik optimaal van de boslucht en de 23 graden die de thermometer aangaf. Wat een geluk met dit weer!
Vlak voor Salzburg stopte ik bij wijnhuis Richler Schober, gelegen op de uitlopers van de Alpen. Ik proefde drie van hun witte wijnen en kon het niet laten om zes flessen mee te nemen als souvenir. Het laatste half uur naar het hotel was een heerlijke afsluiting van de dag. We verbleven niet in een klein familiehotel, maar in een groot, modern hotel in Premstätten, net buiten Salzburg. Een betaalbare luxe met een prettige parkeergelegenheid.
De dag was lang en vermoeiend, maar de verscheidenheid in landschappen maakte het een onvergetelijke ervaring. Het ene moment reed ik nog tussen de hoge bergtoppen van Tirol, het volgende moment bevond ik me in de glooiende, groene heuvels van Stiermarken. Een perfecte overgang!
Plan voor morgen in Salzburg te oude stad ontdekken en ik overweeg ook nog een ander wijnhuis bezoeken, dat klinkt ook verleidelijk...
informatie over verblijf
23 graden 353 km Lienz -> Graz Foto Hotel & Restaurant Urdwirt
13-09-2025 Dag 8 #Bezoek aan de stad Graz
Een droomdag in Stiermarken
Vandaag was een dag om bij weg te dromen. Ik had de wekker wel gezet, maar besloot de snoozeknop te misbruiken. Waarom ook niet? Ik ben op vakantie en er staat vandaag geen reisdag op het programma. Dus, na een rustig ontbijt ben ik in de auto gestapt voor een ritje van een kwartier naar Graz, de hoofdstad van Stiermarken en de tweede stad van Oostenrijk.
Twee stappen omhoog, één stap omlaag
Mijn verkenningstocht begon bij de Schlossberg, een berg die op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat en een prachtig uitzicht over de stad biedt. De klim naar boven via 260 steile treden was de moeite waard. Boven aangekomen staat de iconische Grazer Uhrturm te pronken, de kenmerkende klokkentoren van de stad. Vanaf hier heb je een adembenemend panorama. Een stukje verderop liggen de overblijfselen van het kasteel dat de Fransen ooit hebben verwoest. De afdaling was een stuk relaxter, door een aangelegd park, zo de Altstadt in.
Daar aangekomen viel ik met mijn neus in de boter. Het was volksfeest! De pleinen stonden vol met mensen, velen in traditionele Oostenrijkse klederdracht, en overal klonk muziek. Het was nog te vroeg voor een biertje, maar het vloeide rijkelijk.
Wijn proeven in het grensgebied
Na wat informatie ingewonnen te hebben bij het toeristenbureau, besloot ik een deel van de Südsteirische Weinstraße te rijden. Wat een schitterende route! Je slingert door een heuvelachtig landschap waar de hoofdweg de grens vormt tussen Oostenrijk en Slovenië. De steile hellingen zijn bezaaid met rijen wijnstokken, wat zorgt voor een prachtig gezicht.
Op aanraden van het informatiecentrum bezocht ik twee wijnhuizen met fantastische locaties. Ik heb wat geproefd, gekocht en weer iets bijgeleerd over de Oostenrijkse (witte) wijnen. Met de ramen open en de voorraad aangevuld, reed ik over binnenwegen terug naar mijn hotel.
De voorspelde regen bleef gelukkig uit en de temperatuur was een heerlijke 25 graden. Ik ben er maar mee gestopt om naar de weersvoorspelling te kijken, het klopt toch nooit! Morgen staat Wenen op de planning. Een reisdag en daarna drie dagen citytrip in een hotel dat een kasteel/paleis blijkt te zijn. Ik ben benieuwd!
Intussen ben ik halverwege met mjn reisavontuur. Van de overweldigende natuur, de historische staden en de schilderachtige wijnroute gereden?
Wat staat er nog meer op het programma?
informatie over verblijf
25 graden 8 km Graz Foto Hotel & Restaurant Urdwirtz
14-09-2025 Dag 9 #Schloss Schonbrunn
Het kroonjuweel van Wenen
Vandaag was het zover: de reis naar Wenen, het bruisende hart van het voormalige Habsburgse Rijk. Na een snel ontbijt zat ik om half acht in de auto. De twee uur durende rit was verrassend mooi. Het bergachtige landschap maakte langzaam plaats voor een vlakker deel van Oostenrijk, alhoewel ‘vlak’ in vergelijking met de bergen natuurlijk relatief is, want de heuvels zijn nog steeds hoger dan in Nederland!
Het imposante Schloss Schönbrunn
De eerste stop was het imposante Schloss Schönbrunn. Ik had mijn citypass online gekocht en kon deze direct omzetten bij het paleis. Ik ontdekte al snel dat er verschillende passen waren met diverse tijdsloten. Om niet lang te hoeven wachten, koos ik voor de State Appartementen, waar ik direct naar binnen kon.
Het paleis sprak tot de verbeelding met een duidelijk en leuk informatiesysteem. Het leek alsof het paleis zelf de geschiedenis vertelde. Na de staatsappartementen bezocht ik de galazalen. Daarna dwaalde ik door de enorme tuinen, die omhoog lopen naar de Gloriette op de Schönbrunn-heuvel, een prachtig uitzichtpunt over Wenen. Vanaf hier kon ik in de verte ook mijn hotel zien liggen, op de andere heuvel tussen de stad.
Ik was sneller klaar dan gedacht. Ik had verwacht dat het veel drukker zou zijn, zoals bij het Paleis van Versailles waar je voetje voor voetje door de vertrekken moest. Het was dus slim geweest om vroeg te vertrekken, want bij terugkomst zag ik dat de parkeerplaats inmiddels aardig vol was.
Nu is het tijd om te relaxen, want de komende twee dagen worden intensief in Wenen! Morgen meer over mijn avonturen in deze prachtige stad.
informatie over verblijf
20 graden 201 km Grazz - Wenen Foto Austria Trend Hotel Schloss Whilhemineberg Wenen
17-09-2025 Dag 10 #Bezoek Wenen (2)
Op ontdekkingstocht door Wenen
Vandaag was mijn tweede dag in Wenen en het begon al goed. Ik ontbeet in een luxe ontbijtzaal die je zo meeneemt naar de 19de eeuw, met plafonds van acht meter hoog, kroonluchters en enorme ramen. Maar er was geen tijd te verliezen, dus om half negen zat ik in de bus en de metro, op weg de stad in.
Na drie kwartier reizen, belandde ik bij het Prater park. Ik liep langs de "mooi blauwe Donau, volgens Strass" die eigenlijk groen is, door het sportpark, om uiteindelijk bij de gigantische en klassieke Riesenrad te komen. De vage herinneringen aan vroeger kwamen terug, al kon ik me het enorme pretpark eromheen niet herinneren.
Kerken en cultuur
Mijn route ging verder naar de Jezuïetenkerk, die ik in alle rust kon bewonderen. Binnen is de kerk adembenemend, met witte muren en gouden versieringen. Daarna vervolgde ik mijn weg naar de Karlskirche, een unieke kerk gebouwd in 1713 na het verdwijnen van de pest. Wat de kerk extra bijzonder maakt, is dat ik zelf naar het dak kon klimmen, wat een prachtig uitzicht over de stad gaf.
Het was tijd voor de lunch, en wat is er dan meer op zijn plaats dan een echte Wiener Schnitzel en een groot, koud glas bier? De 25 graden zorgde ervoor dat het bier extra lekker smaakte. Fun fact: de Wiener Schnitzel komt oorspronkelijk helemaal niet uit Wenen. Het is een Italiaans gerecht dat door het Oostenrijkse leger is meegenomen na de bezetting van Noord-Italië.
Paleizen en musea
De wandeling ging verder langs de opera en het Albertina, een 19e-eeuws paleis van de Habsburgers dat nu een museum is. Maar het meest indrukwekkend vond ik de Hofburg, met meer dan 2000 kamers. Morgen ga ik een deel van binnen bekijken, maar ik was nu al onder de indruk. Dit paleis overtreft alle andere die ik heb gezien!
De wandeling eindigde bij het Stadhuis, dat op een kathedraal lijkt, en het Parlement van Oostenrijk met zijn Griekse godin bij de ingang. Vlak daarnaast ligt het Natuurhistorisch Museum. Al deze gebouwen behoorden vroeger tot het paleiscomplex.
Met zere voeten deed ik snel nog wat boodschappen om vanavond te eten, met een lekker glas witte wijn die ik eerder heb gekocht. Wat een dag!
Morgen deel 2 met minder wandelen en meer van binnen zien.
informatie over verblijf
25 graden 27 km Wenen Foto Austria Trend Hotel Schloss Whilhemineberg Wenen
16-09-2025 Dag 11 #Bezoek Wenen (3)
Wenen: Een dag vol Habsburgse geschiedenis
Vandaag was mijn derde en laatste dag in Wenen. De dag begon wat druilerig, maar al snel klaarde het op en werd het heerlijk. Gelukkig had ik mijn outfit aangepast, want een lange broek en jas bleken na een frisse start een overbodige last te zijn. Maar ach, beter mee verlegen dan om verlegen!
De indrukwekkende Spaanse Rijschool
Mijn eerste stop was een bijzondere ervaring: ik bezocht de Spaanse Rijschool. Hoewel ik geen kenner ben, was de ambiance van de winterrijschool op zichzelf al een plaatje. Van de twee niveaus kon ik de training van de sierlijke Lipizaner-paarden volgen. De gids legde geduldig uit hoe de zes jaar durende training van deze prachtige dieren verloopt. De training vindt hier al sinds 1792 dagelijks plaats, met uitzondering van de oorlogsjaren. Echt een stukje levende geschiedenis!
Het immense Hofburg-paleis
Daarna begaf ik me dieper in het Hofburg-paleis en bezocht ik een museum over de geschiedenis van de Habsburgse dynastie. Het was fascinerend om te zien hoe deze familie, begonnen in een klein hertogdom in Zwitserland, uitgroeide tot een macht die eeuwenlang een groot deel van de Europese geschiedenis bepaalde. Ik ontdekte de connectie tussen mijn eerdere reizen naar Spanje, Frankrijk en Italië en dit machtige rijk. Ook de invloed van de Habsburgers op de kunsten, met componisten als Haydn, Mozart en Schubert, werd prachtig belicht. Een ware reis door de tijd.
Eerdere reizen komen hier samen. Zo herken ik de link met de vestiging in Palermo (Sicilie), Maar ook in Aragon Noord Spanje, de reis door de Loire in Frankrijk.
Na al die geschiedenis was het tijd voor een welverdiende pauze. Ik genoot van een heerlijke pizza met een koud biertje en een sterke espresso. Vol energie ging ik op weg naar mijn volgende stop.
Het land van de dode Habsburgers
Vlak bij de Hofburg ligt de Kapuzinergruft, een bescheiden kerkje van buiten, maar van binnen een schatkamer van geschiedenis. In de ondergrondse catacomben liggen alle keizers en keizerinnen begraven. De ene kist is nog mooier dan de andere, en de informatieborden geven een duidelijk overzicht van wie waar begraven ligt. Het was opvallend om te zien dat de keizers en keizerinnen uit de 14e en 15e eeuw kleiner waren dan de graven die we nu hebben. De vier grootste graven, die van Maximilian, Maria Theresia, Frans Jozef en Sisi, maken de meeste indruk.
Weense Dom en de Votive kerk
Op steenworp afstand ligt de Dom van Wenen, een indrukwekkend bouwwerk van buiten en vanbinnen. Ik was verrast door de vele beelden en schilderijen die de kerk sieren. Niet ver daarvandaan ligt de Votive kerk, een 18e-eeuwse variant die minder rijk versierd is dan de Dom, maar niet minder mooi. Het is bijna een kopie van de dom alleen 700 jaar jonger.
Het was weer een vermoeiende, maar ontzettend leerzame dag die eindigde op het terras van mijn hotel. Met een fris briesje genoot ik van het uitzicht over de stad. Morgen krijgen mijn voeten rust, want de auto brengt me naar de bergen, met drie stops onderweg. Het volgende avontuur wacht!
informatie over verblijf
20 graden 10 km Wenen Foto Austria Trend Hotel Schloss Whilhemineberg Wenen
17-09-2025 Dag 12 #Klooster Stift Melk
Terug naar de bergen, maar met een omweg vol wijn en een prachtig klooster
Vandaag was een dag vol contrasten, met een indrukwekkende reis van de Weense stadse drukte naar de rust van de bergen.
De ochtendspits door bij het verlaten van Wenen
Na een uitgebreid ontbijt in mijn paleis-hotel probeerde ik de stad te verlaten via een alternatieve route om de ochtendspits te vermijden. Helaas, de weg was afgesloten. Dat betekende toch dwars door de stad in de spits, wat me bijna een uur kostte. Maar eenmaal buiten Wenen veranderde het landschap al snel van heuvels in schilderachtige wijngaarden.
Wijnproeven bij een 400 jaar oude wijnmaker
Ik stopte in het kleine dorpje Ebersbrunn in de regio Über Österreich, een van de grootste wijngebieden van Oostenrijk. Ik had vooraf contact opgenomen met Weingut Junmayr, omdat ze eigenlijk geen winkel hebben. Bij aankomst ging de poort van het 400 jaar oude huis al open voordat ik goed en wel uit de auto was gestapt. Een warm welkom!
De binnenplaats was een plaatje met het woonhuis aan de ene kant en de wijnkelders aan de andere. Na een hartelijk ontvangst begon het proeven. De eigenaar vertelde met passie over de unieke lokale druivensoorten (voor mij nog onbekend) zoals de Grüner Veltliner en de Wiener Viertel, maar ook over de meer bekende Riesling en Muscatel. Het was een moeilijke keuze, maar uiteindelijk ging ik met zes flessen van mijn favoriete witte wijnen naar huis. Ik kreeg zelfs een rondleiding door de kelder, waar in een speciaal ‘schatkistje’ wijnen van meer dan 60 jaar oud lagen – niet te koop, maar wel bijzonder om te zien!
Europa's mooiste barokke klooster
Mijn reis ging verder naar Stift Melk, een van Europa's grootste en mooiste barokke kloosters en tevens een UNESCO Werelderfgoedlocatie. Dit geelgekleurde complex, gesticht als kasteel in 1089 en later overgedragen aan Benedictijnse monniken, diende in de loop der eeuwen als school, museum en kerk. Binnen mochten helaas geen foto's worden gemaakt, maar de pracht van de kerk en de bibliotheek was overweldigend. De warme bruine kleuren van het hout in combinatie met de gouden versieringen waren werkelijk adembenemend. Het was wel jammer dat de toeristengroepen de kleine ruimtes blokkeerden, want ik wilde alles graag op mijn eigen tempo bekijken.
Terug naar de alpenreuzen
Na het klooster stapte ik weer in de auto voor een rit van 2,5 uur richting het oosten. De heuvels veranderden langzaam in serieuze bergen, met toppen waar de boomgrens ruimschoots wordt overschreden. Het laatste halfuur van de reis was spectaculair, met een bochtige weg die de hoogte inging langs bergmeren. Uiteindelijk kwam ik aan bij mijn bestemming aan de Hallstätter See, vlakbij Bad Ischl. Ik verblijf in een klein familiehotel met slechts zes kamers, direct naast een waterval. Met de geur van vers gemaaid gras en het adembenemende uitzicht op het meer en de omringende bergen voelt dit als het echte, unieke Oostenrijkse plaatje. Ik kijk ernaar uit om me vanavond te laten verwennen in het restaurant!
informatie over verblijf
19 graden 354 km Wenen -> Hallstattersee Foto Welterbe-Wirtshaus Steegwirt
18-08-2025 Dag 13 #Hallstatt en omgeving
Rust en ruimte in het hart van Oostenrijk
Vandaag stond in het teken van rust, natuur en de verbluffende schoonheid van de Oostenrijkse bergen. Na een heerlijke nacht en een uitgebreid ontbijt met alles wat je maar wilde, was er geen reden tot haast.
Fotogeniek Hallstatt
Ik wist dat Hallstatt, het schilderachtige dorpje aan de oevers van het meer, al vroeg in de ochtend populair is. Dus ik besloot de drukte voor te zijn en arriveerde voor negen uur. Het was precies zoals ik dacht; de parkeerplaatsen allemaal betaald, dus ik kon alleen foto's maken vanaf de weg van voor het dopje en erna. Het dorpje zelf, hoewel piepklein, is absoluut een plaatje, ook van een afstand als de zon er opschijnd en het water zo vlak is al een biljarttafel
Verder de bergen in
Mijn reis vervolgde zich naar de hoger gelegen Grundlsee, een pittige klim voor de auto. Ik stopte bij het bergdorpje Archkogl en nam een paar prachtige foto's van het meer, dat een stuk hoger ligt dan de Hallstättersee. Mijn volgende bestemming was de iets kleinere Altaussee, maar ook hier was het al onmogelijk om een parkeerplaats te vinden door de vele toeristen die op de been waren.
Daarom besloot ik terug te keren naar mijn hotel, waar ik de auto parkeerde en om half twaalf begon aan een ontspannen 3 uur durende wandeling langs de Hallstättersee. Het pad, grotendeels vlak en ideaal voor wandelaars en fietsers, bood een prachtig uitzicht op het meer en in de verte was zelfs Hallstatt te zien. Hier was het heerlijk rustig, in schril contrast met de drukte aan de overkant van het water.
Ultieme ontspanning
Terug bij het hotel heb ik op het balkon genoten van de rust, de frisse berglucht en het schitterende uitzicht. Ik probeerde een boek te lezen, maar het landschap was simpelweg te betoverend om me te concentreren. Dit is het echte Oostenrijk, en ik heb er volop van genoten en een beetje terug denkend wat ik al afgelopen 2 weken heb gezien en gedaan.
Morgen staat mijn laatste dag in Oostenrijk op de planning, met een vol programma: de bergen in, een kasteel en paleis bezoeken en een wandeling door de oude binnenstad van Salzburg. Ik ben benieuwd!
Maar... Vanavond weer eerst even lekker eten in het restaurant, gisteren was bijzonder goed bevallen.
informatie over verblijf
20 graden 72 km Reis rondom Hallstattersee Foto Welterbe-Wirtshaus Steegwirt
19-09-2025 Dag 14 #Bezoek aan Salzburg
Laatste groet aan Oostenrijk: Salzburg en de Alpen
Mijn laatste dag in Oostenrijk is aangebroken, en wat een perfecte afsluiting! Ik ben aangekomen in Salzburg, een prachtige stad op de grens van Oostenrijk en Duitsland. De zon schijnt en ik heb het gevoel dat ik op het perfecte moment afscheid neem van de Alpen.
Hoogtepunten op grote hoogte
De dag begon na een heerlijk ontbijt in mijn hotel. De ochtendmist trok langzaam weg, wat een prachtig uitzicht gaf en de start was van een avontuurlijke dag. Met mijn aangeschafte "Salzburg Card:" nam ik de kabelbaan de Untersberg op, een berg van maar liefst 1973 meter hoog in hetzelfde bergmassief als Hitlers Berghof. Het uitzicht vanaf de top was adembenemend, al kon ik de Berghof helaas niet zien. Ik bewonderde het landschap en genoot van de frisse berglucht voordat ik weer naar beneden ging.
Speelse waterwerken in Hellbrunn Palace
Na de Untersberg reed ik naar het Hellbrunn Palace*, een indrukwekkend paleis gebouwd in 1619. De tuinen zijn uniek, vol met waterwerken, fonteinen en bewegende beelden die aangedreven worden door waterkracht. Ik zag een kroontje dat omhoog steeg door water en een poppenspel dat danste op muziek. De verborgen spuitmonden in de vloer zorgden voor komische momenten. In de 17e eeuw waren dit ongetwijfeld hilarische verrassingen voor bezoekers, en ook nu nog was het leuk om de reacties te zien.
Fort Hohensalzburg: Waar zout de rijkdom bracht
Na een snelle lunch in de stad begon ik mijn verkenningstocht door Salzburg. Hoewel de binnenstad klein is, raakte ik toch twee keer verdwaald op zoek naar de ingang van Festung Hohensalzburg, het enorme fort hoog boven de stad. Na het bewonderen van de rijke kathedraal en de paardenwasplaats, vond ik eindelijk het treintje dat me in een minuut naar de top bracht.
Bovenop het fort werd de ware omvang pas duidelijk, met verschillende gebouwen en binnenplaatsen. In de musea leerde ik over de geschiedenis van het fort en zijn bewoners: de bisschoppen, die hier al sinds de 7e eeuw regeerden. Ik ontdekte waar hun enorme rijkdom vandaan kwam: zout. Salzburg, wat ‘zoutburcht’ betekent, was een van de weinige plekken waar zout gewonnen werd en fungeerde als een cruciale doorgang van Zuid-Duitsland naar Noord-Italië. Elke handelaar die de Alpen wilde oversteken, moest hier tol betalen.
De laatste zonnestralen
Na het fort liep ik nog even door de stad, maar mijn voeten begonnen pijnlijk te worden en het was tijd om de auto op te zoeken. Ik reed naar mijn hotel dat op een heuvel met uitzicht op de stad en de Alpen ligt. Terwijl de zon langzaam onderging en de hemel oranje kleurde, genoot ik van een welverdiend koud biertje. Morgen zeg ik echt gedag tegen de bergen, op weg naar huis met een tussenstop in het Duitse Bamberg.
informatie over verblijf
28 graden 14 km Hallstattersee -> Salzburg Foto Hotel Hotel Schone Aussicht
De terugreis | BAMBERG
20-09-2025 Dag 15 De weg naar huis
Een middeleeuwse tussenstop in Bamberg
Mijn vakantie zit er bijna op. Vandaag begon de terugreis, met een laatste stop in het historische Bamberg, een stad die me direct betoverde.
Na een onrustige nacht was het tijd om afscheid te nemen van Oostenrijk. De rit naar Duitsland verliep soepel, en ik was binnen de kortste keren de grens over. De vier uur durende rit naar Bamberg liep helaas uit door files en ongelukken, waardoor ik een uur later aankwam dan gepland. Tussendoor nog even wat tijd genomen voor een korte pauze met een appel om de stijve benen te strekken.
Parkeeruitdaging en een meevaller
In Bamberg begon de uitdaging. De twee parkeergarages die ik op voorhand had uitgezocht, waren vol. Na wat zoeken vond ik aan de andere kant van de binnenstad twee nieuwe alternatieven. Daar had ik geluk: de parkeermeter was kapot en ik kon gratis parkeren. Een onverwachte meevaller!
Na een snelle, grote hamburger als lunch, begon mijn ontdekkingstocht door de middeleeuwse binnenstad. Net als Salzburg is Bamberg rijk geworden door de bisschoppen, wat je terugziet in de vele kloosters en kerken. Wat me opviel, was dat veel traditionele bierbrouwerijen hier de tand des tijds hebben doorstaan, mede omdat de stad gespaard is gebleven tijdens de oorlog.
Het unieke stadhuis
Het meest iconische gebouw is het Raadhuis, een kleurrijk bouwwerk dat midden in de rivier ligt. Het werd gebouwd als scheidslijn tussen de twee rivaliserende bisdommen. Een creatieve oplossing die een prachtig bouwwerk heeft opgeleverd.
Mijn wandeling voerde me door de ruïnes van een oud klooster, een oase van rust met een prachtig uitzicht over de stad. Maar eenmaal in de oude binnenstad, met zijn vele vakwerkhuizen, leek het wel alsof de hele stad was uitgelopen. Ook hier was het feest! Overal stonden kraampjes met bier en eten, terrassen zaten vol, en hier en daar klonk live muziek. Het was gezellig, maar met 30 graden en een felle zon vond ik het wat te druk.
Het perfecte einde
Na een paar uur besloot ik terug te keren naar de auto. Onderweg haalde ik nog wat kaas en worst bij de supermarkt. Met een flesje wijn in de hand geniet ik nu vanuit mijn Duitse vakantiehuisje van het mooie uitzicht. Wat een fantastische laatste avond!
Morgen nog 5 uur rijden naar huis en dan is het avontuur Oostenrijk weer voorbij. Op naar de volgende, maar eerst nog even nagnieten.
informatie over verblijf
30 graden 417 km Salzburg -> Rugheim Foto LandPension Sturzemuhle
