Roadtrip door de Alpen: Een smaakvolle reis van 25 dagen

"Stel je voor: de frisse berglucht van de Alpen, uitgestrekte wijngaarden en historische steden. In september 2023 werd deze droom werkelijkheid. Ik pakte mijn koffers voor een 25-daagse roadtrip die me langs de mooiste plekken van Zwitserland, Italië en Duitsland zou leiden."

 

 

DE REIS IS GEBOEKT

de voorbereidingen voor mijn roadtrip!

De tickets zijn geboekt, de route is uitgestippeld en de voorpret kan beginnen! Dit jaar heb ik, net als de afgelopen vijf jaar, weer mijn eigen reis samengesteld en geboekt. Het proces heb ik inmiddels goed onder de knie, en ik deel het graag met jullie.

Stap 1: Droom en Plan

De eerste stap is altijd het leukst: bekijken wat ik wil zien en de afstanden tussen de verschillende gebieden in kaart brengen. Dit jaar ligt de focus op de prachtige wijn- en cultuurgebieden rondom de Alpen, met de reisafstand als belangrijkste factor. Dit is de basis voor de rest van de reis.

Stap 2: Vind de perfecte slaapplek

Als de route min of meer vaststaat, is het tijd voor de volgende stap: overnachtingslocaties zoeken en boeken. Ik zoek altijd naar locaties die passen bij de sfeer van de reis en die logistiek handig liggen.

Stap 3: Finetunen

De details maken het verschil. In deze stap bepaal ik de dagindeling, inclusief de reisafstanden en de tussenstops. De route wordt hierdoor steeds concreter en de reis begint echt vorm te krijgen.

Stap 4: De route uitstippelen

Met alle informatie verzameld, is het tijd voor de laatste stap: het maken van de routes. Dit is nu allemaal gebeurd, en ik kan niet wachten om te vertrekken.

De boekingen en voorbereidingen

Drie maanden voor vertrek heb ik de excursies geboekt, met name die in de toeristische hotspots zoals Venetië, Florence en Pisa. In Venetië heb ik ook alvast een parkeerplaats geboekt, want die zijn snel vol en de prijzen kunnen flink oplopen. Daarnaast heb ik alvast vignetten aangeschaft voor de snelwegen in Zwitserland en Oostenrijk.

De laatste controle

Nu we nog maar een maand verwijderd zijn van de reis, heb ik alle boekingen en excursies nogmaals nagelopen. Om zeker te zijn dat ik overal mag rijden, heb ik een milieusticker gekocht voor de Duitse steden. Tot slot heb ik de routes nog eens doorgenomen en heb ik een paar aanpassingen gemaakt. Soms moet je keuzes maken en wat minder op je to-do-lijstje zetten om te voorkomen dat de dagen te lang worden. Het is tenslotte vakantie, dus er moet ook tijd zijn om te ontspannen!

Ik ben er helemaal klaar voor!

 

 

 

Dag 1, Reis naar Zwitserland

Verrassend Cochem en een uniek B&B

Het is zover! Op 1 september begon mijn roadtrip van 2023. Om half negen ’s ochtends vertrok ik vanuit thuis, onder een wat grijze lucht en met een frisse temperatuur. Het vakantiegevoel moest nog even inschakelen, maar na tweeënhalf uur rijden door Duitsland veranderde dat al snel.

Mijn eerste stop was het schilderachtige Cochem, een plaatsje in een prachtige bocht van de rivier de Moezel. Ondanks de lichte motregen parkeerde ik de auto en begon ik aan de pittige klim naar het kasteel dat hoog boven het middeleeuwse dorpje uittorent.

De geschiedenis van de Moezel

Het kasteel kent een rijke geschiedenis. In de late middeleeuwen was het een strategisch punt: dankzij een grote ketting in de rivier kon men tol heffen op het vrachtverkeer. Vanaf de kasteelmuren heb je een prachtig uitzicht over de heuvels vol wijngaarden. Binnen kreeg ik een rondleiding van 40 minuten. De ridderlijke interieurs, de schitterende glas-in-loodramen en het gedetailleerde houtsnijwerk waren absoluut indrukwekkend.

Op weg naar Zwitserland

Na mijn bezoek aan het dorpje vervolgde ik mijn weg. De autorit voerde me eerst door het mooie heuvellandschap van de Moezel, waarna ik de snelweg opging voor een lange rit van zes uur naar Hernach in Zwitserland. Helaas zorgde een flinke file bij Bazel voor wat vertraging, maar om 19.00 uur arriveerde ik eindelijk bij mijn B&B.

En wat voor een B&B! Het is een prachtig omgebouwde silo, die in 1976 voor het laatst werd gebruikt voor de opslag van steenkool uit de nabijgelegen bergen. De oude spoorlijn ligt er nog, en het is fascinerend om te bedenken hoe de treintjes hier vroeger de steenkool losten. Tegenwoordig is het een oase van rust, met meerdere kamers en een schitterende tuin.

Ik sloot de vermoeiende dag af in de tuin, waar ik genoot van een paar broodjes en een halve fles Riesling die ik in Cochem had gekocht. De zon ging onder, de temperatuur was een aangename 22 graden en het was duidelijk: de vakantie is begonnen! Nu nog even volledig omschakelen naar de vakantiemodus.

Op naar de volgende bestemming!

 

 

Dag 2, door Zwitserland, met een bezoek aan Luzern en Bern

Na een heerlijke nachtrust begon de dag met een goed ontbijt. Verse jus, ananas, en perfect gebakken brood met heerlijke Zwitserse kaas: de perfecte start voor een dag vol avontuur.

Om half negen stapte ik de auto in voor een rit van een klein uur naar Luzern. De route was prachtig, met de eerste kilometers door glooiende heuvels en daarna de snelweg. Voordat ik het wist, reed ik Luzern binnen. Het vakantiegevoel was nu echt begonnen!

Luzern: een stad vol historie

Luzern is een schitterende stad, met de middeleeuwse vestingmuren en de iconische houten wandelbruggen die sierlijk over de snelstromende rivier liggen. Ik maakte een wandeling van bijna twee uur.

Tijdens mijn verkenningstocht stuitte ik op een indrukwekkende gedenkplaat: de Leeuw van Luzern. Deze leeuw, uitgehouwen in een rotswand, herdenkt de Zwitserse garde die het leven gaf ter bescherming van koning Lodewijk XIV tijdens de Franse Revolutie. Het was een fascinerende link met mijn recente citytrip naar Parijs.

De Zwitserse Rivièra: onderweg naar Bern

Na mijn bezoek aan Luzern reed ik verder langs de grote bergmeren Brienzersee en Thunersee. De route voerde deels door kleine, charmante bergdorpjes met smalle straatjes. Om 14:00 uur arriveerde ik in Bern, de hoofdstad van Zwitserland. De oude binnenstad van Bern, gelegen in een bocht van de Aare-rivier, is een waar hoogtepunt. Veel locals lieten zich meevoeren door de rivier, die snel genoeg stroomt om grote afstanden af te leggen. De stad is gebouwd op een heuvel, wat zorgde voor een stevige wandeling. De oude gebouwen, het parlement en de kathedraal waren prachtig om te zien. Helaas was het plafond van de kathedraal, dat bekend staat om zijn bijzondere details, grotendeels afgesloten vanwege werkzaamheden.

Ook de Zytglogge-klokkentoren, een oud vestingwerk, imponeerde van verre. De stad was behoorlijk druk, en om half zes kon ik geen plekje meer vinden op een terras. Uiteindelijk besloot ik terug te gaan naar het hotel, waar ik in alle rust van mijn fles Moezel-wijn kon genieten.

Een welverdiende rust

Na een wandeling van maar liefst 20 kilometer voelde ik mijn voeten wel. Met temperaturen van bijna 30 graden was het best warm, dus ik besefte dat ik de komende dagen wat rustiger aan moet doen. Vandaag was een heerlijke, maar intensieve dag. Morgen weer een dag, verder naar het zuiden!

 

 

Dag 3, Reisdag via de Alpen, naar Turijn met bezoek in Aosta en Fenis

naar Italië en een culinaire traktatie

Ook deze ochtend was het weer even wennen aan de wekker, maar na een heerlijk, uitgebreid ontbijt in Bern kon ik er weer tegenaan.

Iets na acht uur vertrok ik richting het zuiden, op weg over de majestueuze Alpen. Na ongeveer een uur begon de weg serieus te stijgen en kwam ik aan bij de route van de Sint-Bernhardpas. Tunnels, haarspeldbochten en wegwerkzaamheden zorgden voor vertraging, waardoor ik al snel een uur achterliep op mijn schema. Toch was de rit adembenemend. Net voor het stuwmeer nam ik de korte afslag naar de pas, op een hoogte van maar liefst 2.469 meter. Helaas was het bovenop de pas, op de grens met Italië, erg druk en heb ik na een snelle fotostop de afdaling ingezet.

Verder naar Turijn

Eenmaal aangekomen in de Italiaanse Val d'Aosta, was het lastig een parkeerplaats te vinden voor de Romeinse opgravingen. Vanwege de tijdsdruk en het gebrek aan parkeerplekken besloot ik door te rijden naar de volgende stop: Fenis. Hier staat een prachtig kasteel dat bijna negen eeuwen lang de toegangspoort tot de Alpen bewaakte. Het kasteel is bekend om zijn vele indrukwekkende fresco's en muurschilderingen.

Daarna zette ik de reis voort naar het zuiden, naar de regionale hoofdstad Turijn. Na een rit van iets meer dan een uur over de tolweg parkeerde ik mijn auto midden in het centrum. Een twee uur durende wandeling bracht me langs de vele bezienswaardigheden van deze stad die vooral bekend staat om zijn pleinen. De pleinen zijn met elkaar verbonden door lange, brede straten met zuilengalerijen. Dit was perfect, want met de temperatuur die boven de 30 graden kwam, was in de schaduw lopen een welkome verademing.

Tijdens mijn wandeling zag ik ook de start van de autorally van Turijn, waar vele klassieke auto's, waaronder zelfs een paar F1-klassiekers uit de jaren 60 en 70, klaarstonden voor een rit langs de Ligurische kust.

Een stressvol moment en een fantastische afsluiter De weg Turijn uit verliep iets minder vlekkeloos. Mijn navigatie hield ermee op, wat voor een stressmoment zorgde in het drukke verkeer. Gelukkig heb ik de route toch weer kunnen oppakken, waarna ik na anderhalf uur aankwam op mijn overnachtingslocatie voor de komende drie dagen: een charmante B&B met een fantastisch restaurant.

De kamer op de begane grond met een patio en zwembadje was de perfecte plek om te ontspannen. De dag werd afgesloten met een zesgangen-diner dat absoluut een Michelinster waardig was. Met een heerlijke fles lokale wijn en een Limoncello van de chef sloot ik de avond af om 22:15 uur. Misschien normaal voor Italianen, maar voor mij was het nog even wennen!

Wat een dag! Een prachtige rit door de Alpen, een bezoek aan Fenis en Turijn, en een culinaire traktatie als afsluiter. Zo is vakantie op zijn best. Ik zal ongetwijfeld heerlijk slapen.

 

 

Dag 4, wijn, wijn en wijngebied Piermonte

Na een heerlijk lange nacht slapen begon mijn dag met een fantastisch ontbijt. Het voordeel van een kleinschalige B&B is dat je gewoon kunt aangeven wat je wilt, en de host maakt het vers voor je klaar. Na het ontbijt sprak ik met Carla, de host van het B&B, over de lokale wijnhuizen. Een half uur en talloze aanbevelingen later, was ik klaar voor een roadtrip door de beroemde Langhe-streek.

Rond half tien begon ik mijn rit door de heuvels van de Piemonte. De streek is onderverdeeld in vijf subregio's, waaronder La Mora, Barolo, en Monforte d'Alba. De rode wijnen hier worden gemaakt van de Nebbiolo-druif en moeten, om het DOC-keurmerk te krijgen, minimaal 16 maanden rijpen in eikenhouten vaten. Het is een druivensoort met een rijke geschiedenis, want hij wordt hier al sinds de 12e eeuw verbouwd.

Wijnproeven en pittoreske dorpen

De route voerde me over smalle, kronkelige wegen. Bij het eerste wijnhuis leek het alsof er niemand was, maar net toen ik wilde vertrekken, arriveerde er een man. We spraken deels Italiaans, en tot mijn verbazing kon ik een groot deel van het gesprek volgen! Na een uitgebreide proeverij vertrok ik met zes flessen wijn op zak naar Bra. Dit dorp, gelegen op een heuvel, bereik je via een aantal haarspeldbochten. Na een snelle espresso en wat verse broodjes, ging ik verder naar Alba.

Alba, de hoofdstad van de Piemonte-streek, is een stad met een rijke Romeinse geschiedenis, vol kerken en torens. Ik maakte een wandeling door het oude centrum en at een heerlijke, en verrassend betaalbare, pizza met een lokale witte wijn. Een perfecte lunch.

Twee totaal verschillende wijnhuizen

Daarna bezocht ik nog twee wijnhuizen. De eerste was een gigantische fabriek, een van de grootste van de regio en een belangrijke exporteur. Het bleek de plek te zijn waar de wijn vandaan komt die ik gisteren al had gedronken. Met een hele lijst aan wijnen om uit te kiezen, maar helaas geen tijd om te proeven, vertrok ik met nog vijf flessen.

Het laatste wijnhuis was een totaal andere ervaring. Dit was een kleiner, door een familie gerund bedrijf in de Barolo-streek. Hier kon ik wel rustig proeven, en ook hier vertrok ik met vier flessen.

Rond vier uur besloot ik dat het genoeg was geweest voor vandaag. Ik reed met de ramen en het dak open, in de warme zon, terug naar mijn B&B in Narzole om te ontspannen. De avond bracht ik door op het terras, genietend van de kaas uit Zwitserland en de broodjes uit Bra. Een perfecte afsluiting van een dag vol ontdekkingen.

 

 

Dag 5, in het land van de truffel, de Mediterrane Alpen

Verdwaald in de bergen van Piemonte

Na opnieuw een heerlijk ontbijt begon ik aan een roadtrip door het westelijke deel van de regio. Mijn eerste stop was Savigliano, een charmant dorpje dat bekend staat om de vele religieuze muurschilderingen op de huizen. Ik wandelde door de toegangspoorten naar het gezellige plein, waar een levendige groente- en fruitmarkt aan de gang was.

Daarna begon een strijd met mijn navigatie. Door de bergen verloor mijn telefoon steeds de verbinding, waardoor ik twee keer verkeerd reed. Gelukkig is het vakantie, dus een beetje omrijden is geen ramp. Ik moest de navigatie van de auto maar aanzetten, al kan dat alleen als ik stilsta.

De Duivelsbrug en de Lago della Rovina

Mijn tweede stop was het bergdorpje Suluzzo, met een kasteel en klooster dat bovenop een heuvel aan de rand van het dorp ligt. Een perfecte plek voor een mooie foto. Daarna zette ik de rit voort naar Dronero, een dorp diep in de bergen. Het is gebouwd rondom twee rivieren en heeft flinke hoogteverschillen. Hier bezocht ik de beroemde Duivelsbrug (Ponte del Diavolo) uit 1492, die nu alleen nog door voetgangers gebruikt wordt. Vlak ernaast ligt een brug uit de 19e eeuw voor het verkeer. Een wandeling onder de bruggen door was adembenemend.

Vervolgens ging de rit verder, dieper de bergen in, over een smalle en zeer steile weg van bijna 20 kilometer naar Lago della Rovina. De weg was zo smal dat ik mijn spiegels moest inklappen om de paar tegenliggers te kunnen passeren. Helaas was het erg mistig, waarschijnlijk door de laaghangende wolken op deze hoogte. Het mooie uitzicht dat ik had verwacht bleef uit, maar de mystieke sfeer van de wolken had ook wel iets.

Op de terugweg bezocht ik nog een museum over de geschiedenis van de stuwdam bij Teti Suet, maar aangezien alle informatie alleen in het Italiaans en Frans was, schoot dat niet echt op. De reis door de bergen en de constante focus op de weg hadden me behoorlijk vermoeid, dus ik besloot mijn laatste stop over te slaan en terug te rijden naar Narzole.

Ontspanning in Narzole

Het dorpje Narzole, net als veel andere dorpen in de regio, ligt op een heuveltop en biedt een prachtig uitzicht over de omgeving. De Piemonte wordt niet voor niets de regio van de ‘1000 heuvels’ genoemd! Na een korte wandeling door het dorp, dat ik in vijf minuten al doorgelopen was, ben ik teruggegaan naar de B&B. Op het terras heb ik een fles Duitse witte wijn opengetrokken en met wat kaas en een goed boek van de rust genoten. Voor het avondeten had ik een reservering gemaakt bij een ander restaurant in het dorp.

 

 

Dag 6, Wijn tour en La Mora, Cherasco bezoeken en even ontspannen

Een leerzame dag vol wijnkennis en prachtige uitzichten

Vandaag had ik een rustige dag gepland, met de focus op wijnproeverijen en een bezoek aan de nabijgelegen dorpen La Mora en Cherasco. Na een heerlijk, ontspannen ontbijt was ik er helemaal klaar voor.

Mijn eerste stop was bij Marilo Vaira, een klein, afgelegen familiewijnhuis. Terwijl ze bezig waren met het bottelen van de wijn van vorig jaar, nam ik een kijkje in de "fabriek". Het was indrukwekkend om te zien hoe vriendelijk en gastvrij de mensen waren, zelfs in de drukte van de voorbereidingen voor het nieuwe oogstseizoen. Ik proefde vier verschillende wijnen, en ze waren allemaal zo lekker dat ik ze alle vier heb gekocht!

Een lesje in de wijnen van de Piemonte

Op slechts 10 kilometer afstand vond ik een ander wijnhuis, SanSilvestre, een naam die me direct aansprak. Dit bleek een groot wijnhuis te zijn met maar liefst 14 soorten wijn. Een van de eigenaren nam uitgebreid de tijd om me van alles te vertellen over zijn wijnen en het bedrijf.

Ik heb veel geleerd over de lokale wijnen. De Piemonte staat bekend om zijn mousserende wijnen, die vaak als kwalitatief beter worden gezien dan de bekende Prosecco’s. De rode wijnen van de regio komen van drie druivensoorten:

Nebbiolo-druif: De duurste en meest geliefde druif, gebruikt voor de Barolo DOCG-wijn. Deze moet maar liefst 32 maanden rijpen en wordt beter naarmate hij ouder wordt.

Barbera-druif: Gebruikt voor de Barbera DOC-wijn, die minimaal 16 maanden moet rijpen en makkelijk 3 jaar bewaard kan worden.

Dolcetto-druif: De minst dure, maar nog steeds een DOC-wijn, de Dolcetto D'Alba.

De timing van de oogst is cruciaal. Eerst worden de witte druiven geoogst, dan de Moscate en als laatste de rode druiven. Dit moet allemaal binnen drie weken gebeuren. Een andere interessante techniek is het drogen van de druiven op houten banken, wat de smaak verdiept zonder de zuurgraad te verhogen. Een zeer arbeidsintensief proces!

Twee bijzondere dorpen

Na de leerzame ochtend reed ik naar La Mora, een dorp dat op een van de hoogste heuvels ligt en een prachtig uitzicht over de omgeving biedt. Na een heerlijke pizza met uitzicht, ging ik door naar Cherasco. Dit dorp is uniek vanwege zijn rasterachtige stratenplan, in tegenstelling tot de meeste andere dorpen die rondom een kerk zijn gebouwd. Met zijn drie overgebleven stadspoorten en een kasteel aan de rand van het dorp, was Cherasco een mooie afsluiting van de middag.

Om 15:00 uur was ik terug bij mijn B&B. Ik heb mijn kofferbak opnieuw ingepakt, aangezien ik de komende twee dagen weer veel onderweg zal zijn. De avond sloot ik af met een heerlijk diner in het restaurant van de B&B.

Trouwens, gisteravond in het andere restaurantje had ik een wijn besteld die zuur smaakte. Ik kreeg direct een andere, veel betere fles, maar hoefde alleen de prijs van de goedkopere te betalen. En als extraatje kreeg ik twee afzakkertjes van het huis. Wat een geweldige service!

 

 

Dag 7, naar het zuiden voor een bezoek aan Chirque du terre

Langs de Italiaanse Rivièra naar La Spezia

Vandaag nam ik afscheid van Narzole en de prachtige Piemonte streek om de reis naar het zuiden voort te zetten. Het eerste deel van de rit koos ik voor de snelweg, wat drie keer sneller was dan de binnenwegen. Het was een mooie route, met talloze bruggen en tunnels die de weg door de bergen sneller maakten. In twee uur tijd had ik 160 kilometer afgelegd.

Mijn eerste stop was de Italiaanse Rivièra. Ik nam de afslag Rapallo en reed door het pittoreske Santa Margherita Ligure om mijn auto te parkeren in een overdekte garage. Het was even zoeken en kostte wat, maar in dit populaire gebied is een parkeerplaats goud waard. Vanaf daar liep ik naar het uiterste puntje van Portofino, een ware toeristische hotspot. Ik vergaapte me aan de megajachten en genoot van een verkoelend ijsje in de 30 graden. Met vrijwel geen zeewind was het behoorlijk warm.

Een wandeling langs de kust

Na een wandeling van bijna vijf kwartier over de slingerende kustweg, met de zoete geur van de zee en eucalyptusbomen, snapte ik meteen waarom dit een 'must-see' bestemming is. De combinatie van de groene bomen, het helderblauwe zeewater en de kleurrijke huizen is adembenemend. Portofino is duidelijk een plek waar het grote geld van Italië huist. Ik heb alvast een huisje uitgekozen voor mijn oude dag, nu nog de loterij winnen!

Na 3,5 uur rondlopen ging de reis verder naar het zuiden. Deze keer geen snelweg, maar een route langs de kustlijn. De weg kronkelde door dorpjes die onderdeel zijn van de Cinque Terre, een prachtige route met nauwelijks een recht stuk weg. Vanaf Sestri Levante verliet ik de kust en reed ik de bergen in. De smalle bergweg, met bijna geen auto's maar wel veel motoren, was een ware uitdaging. De laatste 60 kilometer kostten me 2,5 uur, wat alles zegt over de snelheid.

Aankomst in La Spezia

Moe, maar voldaan, arriveerde ik bij mijn B&B in de buurt van La Spezia. De B&B is eenvoudig, maar heeft een eigen tuin. Aangezien ik maar één nacht blijf, is het perfect. Nu de temperatuur langzaam daalt, is het tijd om op zoek te gaan naar een goed restaurant. Ik ben immers aan de kust, dus vanavond wordt het zeker vis!

 

 

Dag 8, Reisdag, met een bezoek aan Pisa en de mooiste hotel in Toscane

De Scheve Toren, de hitte en een sprookjeskasteel

De nacht was onrustig, wakker door honden, sproeiers en de warmte, maar ik had heerlijk gedroomd over de mooie plekken die ik de afgelopen week al had bezocht. Na een eenvoudig maar prima ontbijt met een goede kop koffie, begon mijn dag met een rit van anderhalf uur langs de kust naar Pisa.

Pisa: De Scheve Toren en meer

Aangekomen in Pisa zette ik mijn auto op een afgesloten parkeerplaats en haastte me naar het Piazza dei Miracoli om mijn tickets op te halen. Om de Scheve Toren, officieel de Campanile, te beklimmen, moest ik eerst mijn tas inleveren aan de andere kant van het plein. Na 15 minuten wachten kon ik eindelijk aan de klim beginnen. Door de uitgesleten treden en de helling van de toren was de klim zwaar en moest ik me regelmatig tegen de muur drukken om tegenliggers te passeren. Maar eenmaal boven, op 56 meter hoogte, was de opluchting groot. Ik genoot van het uitzicht en het verkoelende windje. De afdaling was iets makkelijker, maar nog steeds een uitdaging.

Hierna bezocht ik de andere bezienswaardigheden op het plein. Het Camposanto Monumentale, de begraafplaats, met zijn indrukwekkende fresco's, en de doopkapel Battistero di San Giovanni, met zijn bijzondere akoestiek. Ook de Duomo, de kathedraal, was prachtig met zijn mozaïeken en plafondschilderingen.

Verkoeling en een paleis

Na de vele bezoeken aan de monumenten en een heerlijke pastamaaltijd was het tijd voor een wandeling door de stad. De hitte was inmiddels ondraaglijk. Ik stak de rivier de Arno over, langs de prachtige Santa Maria della Spina kerk, en wandelde door de straten van Pisa. Met 37 graden buiten was ik blij toen ik mijn auto bereikte. De airco op de hoogste stand moest me weer even laten acclimatiseren.

De rit ging verder het binnenland in, naar de prachtige heuvels van Toscane. Na ruim een uur rijden kwam ik aan op mijn verblijfplaats voor de komende vijf dagen: een echt middeleeuws kasteel! Mijn kamer, of beter gezegd mijn twee kamers, bevinden zich op de tweede en derde verdieping van het kasteel. De slaapkamer en woonkamer met open haard doen je wanen in een sprookje. Het is een droom die uitkomt.

Ik sloot de dag af op het terras, genietend van het panoramische uitzicht op de wijngaarden en cipressen, met een lekker glaasje wijn in de hand. Wat een perfecte afsluiting van een enerverende dag!

 

 

Dag 9, Rondrit in Chianti Classico met een bezoek aan Siena

Na een heerlijke nachtrust en een uitstekend ontbijt in mijn kasteel, begon de dag met een mooie autorit door de Chianti Classico streek. Het landschap is betoverend, met zijn glooiende heuvels, olijfbomen en wijngaarden. Ik begon in Greve, waar ik toevallig op een wijnfeest stuitte. Het was nog vroeg en de opbouw was in volle gang, maar na een snelle koffie vervolgde ik mijn reis.

Fietsen en wijn

De rit bracht me naar Radda, een dorpje boven op een heuvel met een indrukwekkende vestingstoren. Onderweg kwam ik talloze wielrenners tegen. Met de steile hellingen hier heb ik daar veel respect voor. Na een korte wandeling door het dorp reed ik door naar San Ano, een afgelegen restaurant waar ik van mijn overnachtingslocatie over had gehoord. Hier heb ik heerlijk gegeten, een paar flessen wijn gekocht en een gezellig gesprek gevoerd met een Nederlands stel.

Siena: De Palio en architectuur

Het hoogtepunt van de dag was Siena. Deze stad is beroemd om de Palio, de paardenrace die twee keer per jaar op het centrale plein wordt gehouden. De strijd tussen de verschillende wijken is intens, en de ruiters racen zonder zadel over het schuin aflopende Piazza del Campo.

Op het plein was het erg druk, en iedereen zocht de schaduw op. Ik bewonderde het indrukwekkende Palazzo Communale en de 102 meter hoge Torre del Mangia.

Tijdens mijn wandeling door de stad met zijn klinkerwegen en grote hoogteverschillen, kwam ik bij de gotische Basilica di San Domenico. Het verhaal gaat dat de kerk even hoog is gebouwd als de klokkentoren van het gemeentehuis om de macht van de kerk gelijk te stellen aan die van de stad.

Aan het einde van de dag moest ik nog vijf kilometer teruglopen naar mijn auto bij het treinstation, gelukkig met behulp van acht roltrappen om de klim te vergemakkelijken.

De dag was intensief en de hitte begon me te vermoeien. De avond sloot ik dan ook rustig af op het terras bij zonsondergang, genietend van het uitzicht en de rust. Dit keer met een glas water, alhoewel ik bij het eten nog wel genoten heb van een wijntje.

 

 

Dag 10, Bezoek aan Florance

Het hart van de Renaissance - Firenze

Vandaag stond de stad van de kunsten en de Renaissance op het programma: Florence. Ik wilde de hitte en de drukte voor zijn en vertrok vroeg. Dat bleek een slimme zet, want de stad was al snel overspoeld met toeristen. Het geeft me een voorproefje van wat me te wachten staat in Venetië, dat waarschijnlijk nog drukker is!

Over bruggen en door koepels

Ik parkeerde de auto in de schaduw en wandelde in een kwartier naar de rivier de Arno. Het eerste wat in het oog sprong was de beroemde Ponte Vecchio, de brug die volgebouwd is met juwelierswinkels. Naast de brug zag ik al de indrukwekkende Basilica di Santa Maria Novella met zijn kenmerkende rode koepel. De kerk, een vroeg voorbeeld van de Renaissance-architectuur, ligt vlak achter de nog grotere Santa Maria del Fiore, beter bekend als de Duomo. Deze kathedraal, met zijn enorme koepel en toren, is het herkenningspunt van de stad. Helaas was de Duomo op zondag gesloten voor toeristen, dus binnenkijken zat er niet in.

De wandeling ging verder naar het bekendste gebouw van de stad, het Palazzo Vecchio, met zijn 94 meter hoge klokkentoren en grote plein. In de buurt ligt de Basilica di Santa Croce, de begraafplaats van beroemde Florentijnen, waaronder de familie De' Medici.

Van Leonardo da Vinci tot Dante

Florence is de thuisbasis van vele genieën. Een kopie van Michelangelo's David staat op het plein voor het Palazzo Vecchio. Het origineel is in het museum te bewonderen. Voor de Santa Croce staat een beeld van Dante Alighieri. Ik bezocht een interactief museum gewijd aan Leonardo da Vinci, waar je al zijn uitvindingen kon zien. Grappig detail: hij woonde zijn laatste twee jaar in Frankrijk, in de buurt van het kasteel dat ik vorig jaar heb bezocht.

Na een welverdiende pizza (wat had ik daar zin in!) bezocht ik het Palazzo Vecchio. Ik sloeg de beklimming van de toren over vanwege de drukte en de hitte, en verkende het paleis. Ik kreeg uitleg over de vele schilderijen, waaronder werken van Donatello en Mantegna. De indrukwekkendste zaal was de Salone del Cinquecento, waar de prominente burgers van Florence vergaderden.

Een dag vol informatie en een prachtig uitzicht Rond 17:00 uur verliet ik de stad, met een hoofd vol informatie. Op de terugweg stopte ik bij een wijnhuis vlak bij Florence. Vanaf het dakterras had ik een adembenemend uitzicht over de stad. Na een wijnproeverij kreeg ik een rondleiding door het huis, dat ooit eigendom was van de familie De' Medici. Moe, maar voldaan, reed ik in een half uur terug naar mijn kasteel.

Ik plofte neer op het terras, genietend van de rust en de dalende temperaturen, terwijl ik een flinke hoeveelheid water dronk om mijn vochtbalans weer op peil te brengen.

 

 

Dag 11, Een relaxe dagje in Castello di Bibbionte

Rustdag in Toscane: De noodzaak van een pauze

Vandaag stond in het teken van ontspanning. Na het ontbijt nam ik de tijd om mijn reisplannen voor de komende dagen kritisch te bekijken. Ik heb gemerkt dat ik mezelf de afgelopen dagen te veel heb willen doen, waardoor het echte vakantiegevoel soms een beetje wegebde. Daarom heb ik besloten om twee stops te schrappen uit het plan voor morgen en ook de terugreis naar het noorden wat te versimpelen. Minder is soms meer!

Een welverdiende pauze

Helaas ben ik flink verkouden geworden, waarschijnlijk een gevolg van de airco die ik te hard heb aangezet na een lange, warme dag. Gisteren had ik al last van mijn keel, dus dit was te verwachten. Ik hoop dat ik me morgen weer beter voel.

De dag zelf was gevuld met pure rust. Ik heb boodschappen gedaan in het nabijgelegen dorp, lekker gelezen en aan het zwembad gelegen. 's Avonds heb ik nog gezellig gepraat met een Frans stel dat hier ook verbleef. Het was een dag zonder grote avonturen, maar wel een dag die precies was wat ik nodig had om even op te laden.

 

 

Dag 12, Met een bezoek aan San Gimignano en Volterra

Van torens en Etrusken: de hoogtepunten van Toscane

Ondanks dat ik me niet 100% fit voelde, besloot ik toch op pad te gaan. Na een halfuur rijden arriveerde ik in het kleine, maar zeer toeristische San Gimignano. Dit bergdorpje staat bekend om zijn vele torens. Oorspronkelijk stonden er 72, maar nu zijn er 'slechts' 14 overgebleven. In de 14e eeuw waren de torens een statussymbool: hoe hoger de toren, hoe meer rijkdom. Naast de overblijfselen van het kasteel en de vele fresco's in de kerk, is het vooral een sfeervol dorpje om doorheen te dwalen.

Volterra en zijn eeuwenoude geschiedenis

Daarna ging de reis verder, buiten de Chianti-streek, richting Volterra. Het landschap veranderde drastisch: de heuvels werden glooiender, er waren minder bomen en de wijngaarden maakten plaats voor uitgestrekte gele velden, waarschijnlijk door de verbouwing van tarwe. Het was een andere kant van Toscane dan ik tot nu toe had gezien.

Volterra ligt op de hoogste heuvel van de omgeving en heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de Etruskische koloniën. De stad wordt omringd door een vestingmuur en je vindt er nog overblijfselen van Etruskische tempels. Ook de Romeinen hebben hun sporen achtergelaten, met een amfitheater waarvan helaas niet veel meer over is. Zelfs de familie De' Medici heeft hier nog gebouwen laten neerzetten, waaronder een fort dat nu als gevangenis dient. Je moet een strafbaar feit plegen om daar binnen te komen!

Na een wandeling van ruim twee uur door deze historische stad was ik bekaf. Later dan gepland stapte ik in de auto voor de laatste keer terug naar mijn kasteel. Hier heb ik nog twee flessen wijn gekocht van het landgoed, Castello di Bibbione, en meer geleerd over zijn geschiedenis en de beroemdste inwoner, Machiavelli.

Ik sloot de dag af aan het zwembad, genietend van de laatste zonnestralen.

 

 

Dag 13, Verlaten van Toscane en bezoek aan Ravenna en Ferrara

Op weg naar het oosten: over de Apennijnen en door de geschiedenis

In de auto, in een korte file voor Florence, besef ik me dat de reis alweer halverwege is. Wat gaat de tijd snel! Om half negen verliet ik het prachtige Castello di Bibbione en begon ik aan de volgende etappe.

In plaats van de snelle, maar saaie snelweg, koos ik voor de kronkelende B-weg door de Apennijnen. Deze route voerde me dwars door het Parco Nazionale della Forste Casentines en over de bochtige Passo del Muraglione. Na vier uur rijden door dit indrukwekkende berglandschap, verliet ik Toscane en belandde ik in de provincie Forlì-Cesena en de uitgestrekte Povlakte, die me deed denken aan Nederland.

Ravenna en de tombe van Dante

Mijn eerste stop was Ravenna, een stad met een rijke geschiedenis. In de tijd van het Romeinse Rijk was het kort de hoofdstad van het West-Romeinse Rijk. Hoewel er niet veel Romeinse gebouwen meer zijn, heeft de stad wel twee goed bewaarde Byzantijnse kerken, die zelfs van buiten indrukwekkend waren. Daarnaast bezocht ik de tombe van Dante, een dichter die ik in Florence al was tegengekomen.

Na een heerlijke pastamaaltijd ging de rit verder naar Ferrara, een saaie rit van anderhalf uur, wederom zonder de Adriatische kust te zien.

Ferrara: een kasteel vol verhalen

In Ferrara maakte ik een wandeling van anderhalf uur. De stad is prachtig, maar het meest indrukwekkend is wel het kasteel in het midden van de stad, het Castello Estense. Dit kasteel met zijn ophaalbrug en slotgracht werd gebouwd in opdracht van Niccolò II d’Este ter bescherming tegen zijn eigen opstandige burgers. Het was opmerkelijk om zo'n fort te zien in een tijd dat de familie De' Medici in Florence juist luxueuze paleizen bouwde.

Helaas stond de nabijgelegen kathedraal in de steigers en zal dat nog de komende acht jaar zo blijven. Daarna reed ik naar mijn B&B voor de nacht, waar ik direct in het zwembad sprong om af te koelen. De airco durf ik, na mijn verkoudheid, niet meer te hard aan te zetten. Vanavond eet ik in het restaurant van de B&B, dat goed aangeschreven staat. Ik ben benieuwd!

 

 

Dag 14, de reis gaat verder via Esta en Montagnana naar het noorden

van Romeinse ruïnes naar de Dolomieten

Na een goed ontbijt begon ik aan de tweede reisdag op rij. De route ging verder noordwaarts, richting de Dolomieten. Mijn eerste stop was het plaatsje Este, dat anderhalf uur rijden was door een saai, vlak landschap. In de Romeinse tijd was Este de hoofdstad van de provincie Venetië. Nadat de Hunnen de stad verwoest hadden, kwam de stad pas in de 14e eeuw weer tot leven, toen de familie d'Este hier een groot kasteel bouwde. Van de imposante muren en torens is nog iets over, en het binnenplein is nu een park geworden. De oude kerk in het dorpje leek van buitenaf niets bijzonders, met zijn vlakke muren, maar van binnen was het prachtig en rijk gedecoreerd.

Montagnana: een stad ommuurd door geschiedenis

Na een espresso zette ik de reis voort naar Montagnana. Ik had eerst nog wat boodschappen gedaan voor de komende dagen. Montagnana is een echte vestingstad, gebouwd in de 14e eeuw en later herbouwd in de 18e eeuw. De muur om de oude stad heeft 24 torens en twee toegangspoorten met ophaalbruggen. Binnen de muren staan veel bijzondere gebouwen uit de 14e eeuw. Ik genoot van een heerlijke lunch met een streekproduct.

Aankomst in Asolo

Daarna reed ik anderhalf uur naar het noordoosten, richting Asolo, een plaatsje aan de voet van de bergen. De reis was prachtig en de bergen waren al duidelijk zichtbaar. Mijn B&B voor de komende vier dagen is een pand uit de 17e eeuw, met een mooie tuin en een ruime, sfeervolle kamer. De eigenaar kwam gehaast over, maar beloofde wel een aantal wijnadressen op te schrijven. Gelukkig was het minder warm dan de afgelopen dagen, waarschijnlijk omdat het deels bewolkt was.

Ik sloot de dag af met een broodmaaltijd met kaas, olijven en wijn, genietend van het uitzicht op de tuin en de bergen.

 

 

Dag 15, Wijngebied Veneto en plaatsen Alsolo en Bassano del Grappa ontdekken

Een dag vol contrasten:
van Asolo's schoonheid tot de chaos van Treviso

Na een heerlijke nachtrust en een uitstekend, op maat gemaakt ontbijt, begon ik de dag met een lange lijst van wijnhuizen die ik van de eigenaar had gekregen. De eerste stop was het nabijgelegen Asolo, een prachtig dorpje dat tegen de berghelling aan ligt. Asolo, ook wel "de parel van Treviso" genoemd, biedt een adembenemend uitzicht over de vlakte. De middeleeuwse vestingmuur en het kasteel getuigen van een rijke geschiedenis die teruggaat tot de 6e eeuw. Na een fijne wandeling en een bezoek aan het plaatselijke infocentrum, waar ik een andere lijst met wijnhuizen kreeg dan die van de B&B-eigenaar, ging de reis verder.

Een mix van architectuur en de smaak van Prosecco Op slechts vijftien minuten rijden vond ik de Tempio di Canoviano, een kerk die gebouwd is in 1819. De architectuur is een unieke combinatie van de Griekse en Romeinse oudheid met het christelijke geloof: de voorgevel is geïnspireerd op het Parthenon en het Pantheon, terwijl de immense koepel doet denken aan de Sint-Pietersbasiliek. Het interieur is zo groots dat het onmogelijk is om het in één foto te vangen.

Daarna was het tijd voor een wijnproeverij. Ondanks het begin van het oogstseizoen, nam de wijnboer alle tijd voor me. Het wijnhuis is populair bij de lokale bevolking, die hun jerrycans vullen met wijn rechtstreeks uit de koelvaten. Ik proefde drie soorten wijn: twee frisse en fruitige witte wijnen, een volle rode wijn en natuurlijk Prosecco. Ik ontdekte mijn voorkeur voor de betere, duurdere brut-variant. Na het afrekenen kreeg ik zelfs nog een fles gratis, die ik meteen heb opengemaakt om van te genieten.

Treviso, Bassano del Grappa en een houten brug

De volgende bestemming was Treviso, maar daar aangekomen was het zo druk en chaotisch dat ik geen parkeerplek kon vinden. Teleurgesteld besloot ik verder te rijden naar Bassano del Grappa. Dit dorpje, strategisch gelegen aan de voet van de Alpen, heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot de Romeinse tijd. In de Eerste Wereldoorlog was het een belangrijk front, wat resulteerde in de beroemde Slag om Caporetto. Het meest opmerkelijke aan het dorp is de houten brug uit 1567, die op wonderbaarlijke wijze het oorlogsgeweld heeft overleefd. Na een mooie wandeling over de brug en langs de snelstromende rivier, keerde ik terug naar mijn B&B.

De avond bracht ik door met het uitlezen van mijn eerste boek, een perfecte afsluiting van een dag vol nieuwe indrukken.

 

 

Dag 16, Bezoek aan Venetie en Prosecco

Een boottocht naar de Dogepaleizen en de gevangenis van Venetië

Mijn dag begon vandaag extra vroeg, want er stonden tijdsgebonden afspraken op het programma. Om half acht zat ik in de auto op weg naar de parkeerplaats in Fusina, vanwaar ik een boottocht nam naar Venetië. Het digitale ticket zorgde voor een kleine discussie, maar ik mocht gelukkig de boot op. Onderweg naar de stad zag ik al dat het hier druk ging worden, want er kwamen veel vliegtuigen en treinen aan. Ik vreesde het ergste voor de massa toeristen die ik zou aantreffen.

De paleizen en gevangenissen van de Doge

Na een boottocht van veertig minuten begon ik mijn verkenningstocht. Ik liep door de smalle straatjes en over de pleintjes, die me uiteindelijk naar de beroemde Ponte dell'Accademia brachten. Vanaf daar ging ik naar het hoogtepunt van de stad: het Palazzo Ducale, ofwel het Dogepaleis, en de bijbehorende gevangenis, verbonden door de Ponte dei Sospiri.

Het museum in het paleis was zeer de moeite waard en gaf een goed inzicht in de macht van de Venetianen en de Doge. De Doge werd voor het leven gekozen en had, samen met de raad en het rechtsstelsel, de macht in handen. De politieke en juridische systemen waren grotendeels gebaseerd op die van de Romeinen en worden zelfs vandaag nog in Frankrijk en de Verenigde Staten gebruikt.

De zalen in het paleis waren prachtig, met overal enorme schilderijen en met goud beschilderde plafonds. Het was moeilijk om te kiezen waar ik moest kijken. De pracht en praal eindigde abrupt toen ik de smalle Ponte dei Sospiri overstak naar de gevangenis. De kleine, lage deuren en de kettingen aan de muren vormden een schril contrast met de grandeur van het paleis. Het was geen pretje om hier te moeten verblijven.

Terug naar de Prosecco-heuvels

Na de bezoeken liep ik nog anderhalf uur door de stad. Door de smalle steegjes raakte ik mijn richtingsgevoel volledig kwijt en moest ik mijn telefoon gebruiken om de weg terug naar de bootterminal te vinden. De boottocht terug was heerlijk, met een verkoelende zeewind. Op de terugweg naar de auto voeren we langs eilanden die in de middeleeuwen werden gebruikt om de scheepsbemanning veertien dagen in quarantaine te houden, om de verspreiding van de pest te voorkomen.

Vervolgens reed ik naar Villa Sandi, een wijnhuis in het Prosecco-gebied. Hier heb ik maar liefst vijf flessen van het bruisende spul gekocht, waaronder een prijzige fles voor een speciale gelegenheid. Ook heb ik een aantal flessen witte en rode wijn gekocht van hun wijnhuizen bij de Sloveense grens.

Het was een lange en intensieve dag, maar ik kan Venetië van mijn bucketlist afstrepen. Vanavond ga ik bekijken wat ik morgen ga doen, aangezien er een rustdag op de planning staat. De komende twee dagen worden namelijk weer intensieve reisdagen door de bergen.

 

 

Dag 17, Dagje relaxen in Alsolo

Vandaag was een welverdiende rustdag. Niet omdat het zondag was, maar omdat vakantie ook draait om ontspanning. Ik begon de dag met een praktische taak: de auto schoonmaken. Na al die kilometers waren de ramen vies geworden, wat rijden in de laaghangende zon lastig maakte. Ik heb ook de dozen met flessen wijn opnieuw vastgezet en gerangschikt om het gewicht goed te verdelen. Met al die flessen is het gewicht inmiddels flink opgelopen!

Daarna nam ik de tijd om de komende dagen voor te bereiden. De komende twee dagen staan in het teken van reizen door de bergen en ik wilde goed voorbereid zijn. Ook de eerste dagen in Duitsland heb ik alvast doorgenomen.

Een laatste wijnproeverij

Ondanks mijn voornemen om het rustig aan te doen, kon ik het niet laten om nog één wijnhuis te bezoeken. De lokale VVV had me verteld dat ze hier heerlijke rode wijn hadden. De prosecco bleek overigens ook erg goed te zijn. De locatie was afgelegen en ik werd geholpen door de zoon van de familie, die de enige was die Engels sprak. Hij vertelde dat ze volop in het oogstseizoen zaten en dat ze vandaag, op zondag, zonder hulpkrachten de druiven moesten plukken.

Ik vertrok met vier flessen rijker en na nog even getankt te hebben, omdat de benzine hier goedkoper is dan in Duitsland, heb ik de rest van de dag ontspannen met een boek. Een rustige, maar deugddoende dag. Morgen is mijn laatste dag in Asolo, waarna de reis verder gaat naar Bozen/Bolzano om Italië te verlaten.

 

 

Dag 18, Door de bergen heen naar Bolzano

Op naar het dak van Italië: de Dolomieten

Vandaag, om half negen, verliet ik Asolo en reed ik de bergen in. Binnen tien minuten bevond ik me officieel in het Unesco-werelderfgoed van de Dolomieten. De rit was adembenemend en duurde tot vlak voor Bozen, waar ik rond twee uur 's middags aankwam.

Haarspeldbochten en bergpassen

De route van vandaag voerde me over drie bergpassen: Passo delle Dolomiti, Passo Gardena en Passo Falzarego. De tweede was de hoogste en langste, maar de laatste was verreweg de steilste. De haarspeldbochten volgden elkaar zo snel op dat ik bergop nauwelijks boven de tweede versnelling kwam. Het landschap was spectaculair, maar helaas waren de parkeerplaatsen vol. Ik kon dus geen foto's maken van het adembenemende uitzicht.

Het viel me op dat zodra ik de provincie Zuid-Tirol inreed, het landschap en de sfeer veranderden. De verkeersborden waren deels in het Italiaans en deels in het Duits, de huizen zagen er anders uit en de wegen waren een stuk beter.

Bozen: stad en bergen

Eenmaal aangekomen bij het hotel in de buurt van Bozen kon ik mijn auto kwijt in de parkeergarage en kreeg ik een gratis pas voor het openbaar vervoer. In plaats van een fiets te huren, besloot ik de bus naar de stad te nemen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om met de gratis kabelbaan naar Oberbozen te gaan, 950 meter hoger. Het uitzicht was prachtig, hoewel de wolken de perfecte foto's in de weg stonden.

Daarna maakte ik een wandeling door de gezellige oude stad, waar ik een leuk oud kasteeltje ontdekte. Met mijn behoefte aan beweging na het vele rijden, besloot ik langs de rivier de Isarco terug te lopen. Ondanks een paar regendruppels was het een heerlijke wandeling van 18 kilometer. De zon was al onder en het was nog geen acht uur.

Morgen vervolg ik mijn reis verder naar het noorden.

 

 

Dag 19, door de bergen heen naar Duitsland

Afscheid van Italië: door de Dolomieten naar het Duitse Alpenlandschap

Na een goed ontbijt in Bolzano begon ik aan de volgende etappe. De zon scheen en de lucht was helder, perfect voor de rit door de bergen. De snelweg verdween al snel en maakte plaats voor een mooie, slingerende bergweg door de Dolomieten. Het was druk op de weg, want ik reed over de doorgaande route naar de Stelviopas. De wijngaarden maakten plaats voor uitgestrekte appelboomgaarden die volop in het oogstseizoen waren.

Over de Reschenpas en door Oostenrijk

De weg steeg gestaag omhoog en al snel begon ik aan de Passo Resia. De rit was prachtig, met groene weiden en grazende koeien, waarvan ik de bellen kon horen. Helaas stond ik een halfuur stil vanwege wegwerkzaamheden. Eenmaal vlak bij de top, bij het plaatsje Reschen, zag ik de kerktoren uit het water van een stuwmeer komen - een bizar gezicht.

Na de grens met Oostenrijk begon de afdaling. De wegen waren hier een stuk breder en beter, en voerden me door tunnels en haarspeldbochten. De diepe kloven en steile rotswanden waren adembenemend. Ik stopte onderweg om te genieten van een picknicklunch met heerlijke Oostenrijkse Kaiserbroodjes en chocolade. Het was een welkome afwisseling na de Italiaanse keuken.

De Romantische Strasse

De route door Oostenrijk bleef grotendeels in de bergen. Ik nam een kort stuk snelweg om door een 6,5 kilometer lange tunnel te rijden, waarna de B-wegen me weer verder brachten. Vlak voor de grens met Duitsland stak ik de Fernpass over. De weg bood een prachtig uitzicht op een kasteel dat tussen de bergen lag. Nadat ik Füssen was gepasseerd, begon de beroemde Romantische Strasse. Ik zag het sprookjesachtige Slot Neuschwanstein op een heuveltop liggen.

Rond drie uur 's middags kwam ik aan in Halblech, Duitsland. De grote bergen zijn nog te zien, maar het landschap is iets vlakker en de heuvels zijn duidelijk zichtbaar vanaf mijn balkon.

Voorbereidingen voor het laatste deel van dit avontuur

Ik bezocht het toeristencentrum en kocht een wandelkaart. Met meer dan 200 kilometer aan wandelroutes wilde ik zeker weten dat ik de juiste koos. Morgen staat de langste op het programma: een wandeling van 25 kilometer met 800 meter hoogteverschil, de "Königstraum" route. Ik ben benieuwd!

De temperatuur is hier een stuk frisser dan in Italië. Met de ondergaande zon koelt het snel af en is het tijd voor een lange broek. Vanavond eet ik in het hotelrestaurant. Het Italiaanse avontuur zit erop, en mijn laatste week in Duitsland is begonnen.

 

 

Dag 20, wandelen op de grens van Oostenrijk en Duitsland

Het zwaarste en mooiste avontuur: de Königstraum-wandeling

Na een goed ontbijt en een korte worsteling met de koffiemachine was het zover: de dag van afzien was aangebroken. Ik had gekozen voor een bergtocht, de Königstraum-Rundwanderung um Falkenstein, en ik ben blij dat ik hem heb volbracht. Het was de zwaarste, maar ook mooiste wandeling die ik ooit heb gemaakt.

De route van 25,6 kilometer met 810 hoogtemeters voerde me over drie bergen en ik stak meerdere keren de grens met Oostenrijk over. De tocht begon vlak en ging door groene weilanden, waarna de weg al snel steil omhoog liep. Het eerste deel was te doen, maar de afdaling was een stuk lastiger door de losse stenen. In het dal aangekomen begon de tweede klim, die nog steiler was. Ik kwam twee wandelaars tegen die net als ik regelmatig moesten stoppen om op adem te komen. Eenmaal op de top, met een prachtig uitzicht over Oostenrijk en Duitsland, was ik blij dat er een bankje stond.

Een uitputtende maar adembenemende klim

Na een korte rustpauze begon de laatste, zwaarste klim. Mijn krachten namen snel af en ik moest mijn handen gebruiken om over de rotsen te kruipen. Een misstap kon grote gevolgen hebben, dus ik moest goed opletten. Met een gevaarlijk hoge hartslag en lege bidons bereikte ik de laatste top, op 1284 meter. Het uitzicht was adembenemend. De afdaling was steil en gevaarlijk, met boomwortels en losse stenen. Eenmaal in het dal vroeg ik iemand in de tuin om mijn bidons bij te vullen.

De laatste kilometer was een 'vals plat' terug naar de auto. Ik keek terug op de drie bergtoppen die ik had beklommen en voelde een enorme trots. In de auto zette ik direct de airco aan en dronk ik de koude drankjes op die ik had klaargezet. Even een schrikmomentje bij de grens met Oostenrijk: er stond politie, en ik had geen paspoort bij me, maar gelukkig kon ik doorrijden.

Ontspanning en terugblik

Eenmaal terug in het hotel genoot ik van een lange douche en een welverdiend, heerlijk Alpenbiertje. Terwijl ik dit schrijf, voel ik mijn energie terugkeren. Na een uitgebreid diner om de verbruikte calorieën aan te vullen, zal ik ongetwijfeld heerlijk slapen. Het was een zware, maar onvergetelijke dag in de bergen.

 

 

Dag 21, Fussen en omstreken

Een rustige dag in Füssen en het land van koningen

Na een lange nacht en een uitgebreid ontbijt, stond vandaag in het teken van rust. De ochtend begon met een bezoek aan Füssen, een stad op de grens met Oostenrijk. Füssen was in de Romeinse tijd een belangrijke plaats en later het bestuurscentrum van de bisschoppen van het Frankische Rijk. Ik bezocht het binnenplein van het laatgotische bisschoppelijk kasteel, waar de schilderingen op de muren indrukwekkend waren.

Het verhaal van de koninklijke kastelen

In het aangrenzende dorp Hohenschwangau staat het gele kasteel dat werd gebouwd door koning Ludwig I. Maar het bekendste kasteel ligt op een steenworp afstand: Slot Neuschwanstein. Dit kasteel, gebouwd door koning Ludwig II in de tweede helft van de 19e eeuw, is nooit voltooid of bewoond. Het is het kasteel waarop het Disney-kasteel is gebaseerd. Hoewel de kastelen van ver adembenemend zijn, heb ik ze niet van binnen bezocht, omdat de tours ruim van tevoren geboekt moeten worden en het interieur naar verluidt minder spectaculair is.

Blaren en rust

Na een wandeling door het centrum van Füssen, met zijn kleurrijke huizen en oude stadsmuren, ging ik terug naar mijn hotel. In de middag maakte ik een wandeling van twee uur in de natuur rondom Halblech. Helaas moest ik de route eerder afbreken dan gepland, omdat mijn voeten pijn begonnen te doen door blaren. Ik besloot verstandig te zijn en mijn voeten rust te geven, zodat ik de komende dagen weer twee langere wandelingen kan maken.

De rest van de middag bracht ik door op het balkon met een kop koffie en een boek. De avond bracht ik door met het laatste restje Italiaanse kaas en olijven, terwijl ik de temperatuur zag dalen. Morgen is het tijd om de Alpen te verlaten en verder naar het noorden te reizen.

 

 

Dag 22, Start van Romantische Strasse naar Ausburg

Afscheid van de Alpen

Toen ik vanochtend de gordijnen opendeed, was ik verbaasd: het regende. Gelukkig kon ik tijdens het ontbijt mijn plannen voor vandaag aanpassen. Om tien uur begon ik aan de korte rit over de Romantische Strasse naar het noorden. De Alpen waren verscholen in de wolken, dus daar kon ik geen afscheid van nemen.

De Romantische Strasse en Landsberg am Lech

De route was, ondanks de regen, prachtig. Het landschap veranderde van heuvelachtig naar glooiend, en werd bijna helemaal vlak naarmate ik Augsburg naderde. De route was slecht aangegeven, dus ik besloot om de rest van mijn reis de navigatie te gebruiken. Halverwege maakte ik een stop in Landsberg am Lech, een pittoresk dorpje langs de rivier de Lech, die ik ook al in Füssen was tegengekomen.

Augsburg: een stad vol geschiedenis en water

Rond twee uur 's middags kwam ik aan in Augsburg, waar het inmiddels was gestopt met regenen. De stad is prachtig, met veel groen en waterwegen, en het ruikt er heerlijk fris. Ik wandelde door het kleurrijke centrum. Ondanks dat veel van de stad herbouwd is na de oorlog, zijn er nog veel middeleeuwse gebouwen te bewonderen, zoals de watertorens en gemalen. Ik heb het gerestaureerde paleis van Maximilian gezien, maar het was overal rustig.

Tijdens mijn wandeling droeg ik voor het eerst sinds Zwitserland weer een lange broek en een jas. De temperatuur was een stuk lager, maar perfect om de stad te verkennen. De avond sloot ik af met een diner in het Italiaanse restaurant van mijn hotel, een passende afsluiting van mijn Italiaanse reis, hoewel het helaas niet zo goed was als verwacht. Morgen staat de voorlaatste etappe op het programma, naar Würzburg. Gelukkig lijken de weersvooruitzichten dan weer beter te zijn.

 

 

Dag 23, tweede etappe van de Romantische strasse naar Würzburg

Na een aanzienlijk beter ontbijt dan mijn diner gisteren, vertrok ik vanuit Augsburg verder naar het noorden. De zon scheen en er waren wat mooie wolken, wat een goed begin was voor de laatste etappe van de Romantische Strasse. Het landschap bleek een aangename verrassing te zijn. Na een vlak begin, veranderde het in licht glooiende heuvels met dorpjes op de toppen en riviertjes in de dalen. Ik kwam ook door zeer heuvelachtige bosgebieden en zelfs bergachtige wegen met haarspeldbochten. De toppen waren dan wel niet zo hoog als in de Alpen, maar lagen toch boven de 800 meter. De route was bezaaid met slapende dorpjes en kastelen met wachttorens.

Würzburg: paleizen, kerken en wijngaarden

Rond twee uur 's middags kwam ik aan in Würzburg, het start- of eindpunt van de Romantische Strasse. Ik parkeerde mijn auto bij de Residentie van Würzburg, een imposant paleis met een prachtige tuin dat doet denken aan Versailles. Het is zo groot dat het niet op één foto past. Ik heb het niet van binnen bezocht, aangezien ik de indruk had dat het na de paleizen in Florence en Venetië zou tegenvallen.

De stad zelf staat vol met kerken. Ik bezocht de Dom, die van binnen opvallend wit is. Bovenop een heuvel met wijngaarden ligt nog een kasteel dat uitkijkt over de stad. Een middeleeuwse brug met wachttorens markeert de ingang van de stad over de rivier.

Ik maakte een wandeling van 8 kilometer door de stad en genoot van het drukke, levendige sfeertje. Het was zaterdag, wat waarschijnlijk de drukte verklaart. Overal zag ik mensen op terrassen en bij een foodmarkt met lange rijen.

Een laatste heerlijke maaltijd

Daarna reed ik anderhalf uur naar het westen, naar mijn laatste verblijfplaats. Ik blijf hier twee nachten en de B&B ligt midden in een heuvelachtig bosgebied. Het is ook een fantastisch restaurant, en daar heb ik 's avonds heerlijk gegeten. Ik bestelde een stukje hert met een super lekkere wijn van een wijnhuis uit de buurt. Maandag ga ik daar nog wat flessen inslaan. Morgen staat er nog een lange wandeling op het programma voordat de reis naar huis begint.

 

 

Dag 24, wandelen en relaxen in de natuur

Het beste ontbijt ooit en een laatste wandeling in Duitsland

Vandaag begon met een luxeprobleem: keuzestress bij het ontbijt. De tafel stond vol met kleine schaaltjes met alles wat je maar kon wensen, van vis tot eiersalade en van warme worst tot vers fruit. Een absoluut topontbijt!

Een stevige wandeling

Ondanks de frisse ochtend besloot ik in een korte broek te gaan wandelen, met een regenjas voor de zekerheid. Na tien minuten had ik het al warm, wat me geruststelde voor de rest van de tocht. De route van 22 kilometer voerde me over twee heuvels. Ik begon op 250 meter en klom naar 406 meter. De klim was stevig, maar makkelijker dan de bergtocht in Oostenrijk. Na een afdaling naar 160 meter kwam ik door het dorpje Laudenbach en begon de tweede klim naar 435 meter. Het was een prachtige, rustige wandeling van ruim vijf uur door een uitgestrekt bos, waar ik vrijwel niemand tegenkwam.

Na de wandeling heb ik nog even van de zon genoten op het terras, maar rond vier uur verdween de zon achter de heuvels en daalde de temperatuur snel. Ik heb nog geprobeerd mijn tweede boek uit te lezen, maar dat gaat me deze reis niet meer lukken.

Klaar voor de terugreis

Vanavond geniet ik nog een keer van een heerlijk diner in het restaurant, waarna het morgen tijd is voor de terugreis naar huis. Het was een mooie afsluiting van de vakantie.

 

 

Dag 25, De laatste dag, langs de main naar huis

Na wederom een fantastisch ontbijt begon ik aan de terugreis. Ik maakte nog één laatste stop bij een wijnhuis, ongeveer 25 kilometer verderop. Hier had ik zowel de witte als de rode wijn van geproefd in het restaurant, dus ik moest nog even wat flessen inslaan.

De reis ging eerst nog door een bosrijk gebied, daarna een stuk langs de rivier de Main. De laatste 2,5 uur was het snelweg. Rond drie uur 's middags was ik weer thuis.

Cijfers en herinneringen

De eerste taak was om boodschappen te doen en de was te draaien, want de tijd van restaurants was voorbij. Daarna ben ik begonnen met het labelen van de 31 gekochte flessen wijn. Het zijn er iets meer dan ik in mijn kast kwijt kan, maar dat probleem zal snel opgelost zijn!

Wat statistieken van mijn reis:
Wat getallen:
Aantal vakantiedagen: 24
Totale reisafstand: 4479 km
Totaal aantal km gelopen: 310 km
Aantal overnachtingslocaties: 11
Aantal flessen wijn gekocht: 31
Aantal bezochten plaatsen: 17
Aantal boeken gelezen: net geen 2
Aantal kastelen/paleizen/vestigingen bezocht: 9
Aantal landen bezocht: 4