Vakantie in 2022 naar IJsland en de Faeröer eilanden
Een jaarlange voorbereiding op een IJslandse droom. Zo begon mijn reis, geworteld in een onverwachte ontmoeting op Vancouver Island in Canada in 2019. Een medereiziger, onder de indruk van mijn enthousiasme voor de Canadese natuur, gaf me de ultieme tip: "Dan moet je naar IJsland."
Eenmaal thuis dook ik in de reisgidsen en websites. De standaardreizen bleken al snel prijzig, totdat ik tijdens een online seminar ontdekte dat er een alternatief was: met je eigen auto, via de Faeröer. Die eilandengroep, die ik alleen van naam kende, bleek een onontdekte schat van ongerepte natuur te zijn, ver van de gebaande toeristische paden. De perfecte tussenstop.
Daarna begon de grote puzzel: de kosten en de beste reistijd. Al snel bleek de herfst te koud en de rondweg in het noorden van IJsland gesloten. Augustus leek de beste optie, maar de accommodaties waren al een jaar van tevoren onbetaalbaar. De reis werd een jaar uitgesteld, ook vanwege de heropleving van de coronapandemie in 2021. Maar dat hield me niet tegen. In september 2021 begon ik vol goede moed opnieuw met de voorbereiding voor de reis van mijn leven.
De voorbereiding voor de reis naar het Noorden
Zelf de regie in handen nemen
Het regelen van mijn eigen reizen is inmiddels een vertrouwde bezigheid. Na succesvolle avonturen op Sicilië, in Zuid-Spanje en in de Loirevallei, weet ik dat zelf plannen niet alleen goedkoper is dan een pakketreis, maar ook veel leuker. De winter is de perfecte tijd om me te verdiepen in reisgidsen en websites. Al snel kwam ik tot de conclusie dat een standaardreis niet aan mijn wensen voldeed en dat ik het volledige avontuur zelf zou boeken.
Het boeken: Een reis in vijf delen
Mijn reis is opgesplitst in vijf delen, met twee hoofdbestemmingen: de Faeröer en IJsland.
Deel 1: Naar de Faeröer
De overtocht per veerboot vanuit Denemarken stond vast. Om stress te vermijden — ik herinner me nog de file in Canada waardoor ik bijna de veerboot naar Vancouver Island miste — boekte ik een overnachting op anderhalf uur rijden van de haven. De ferrytocht duurt een halve dag en een nacht, wat me een hotelovernachting bespaart. De prijzen van de overtocht bleken heel redelijk, zolang je maar op tijd boekt.
Deel 2: De Faeröer verkennen
Op de Faeröer eilanden ben ik gebonden aan het vaarschema van de ferry. Ik koos voor een luxe verblijf in het Hilton hotel in de hoofdstad. Met mijn eigen auto ben ik comfortabel en flexibel en kan ik me gemakkelijk verplaatsen op de eilanden.
Deel 3: Op naar IJsland
De volgende overtocht, naar Seyðisfjörður in het oosten van IJsland, duurt een middag en een nacht. Ook hier koos ik voor een binnenhut om kosten te besparen. Ik kom dan de volgende ochtend uitgerust aan en kan direct aan mijn IJslandse avontuur beginnen.
Deel 4: De IJslandse rondreis
Mijn rondreis van bijna drie weken volgt de ringweg tegen de klok in. De zoektocht naar betaalbare accommodaties, vooral buiten de hoofdstad, was een flinke klus. Ik heb alle hoogtepunten ingepland, met daarnaast drie extra rustdagen om te ontspannen of onverwachte uitstapjes te maken. Een extra doel: walvissen spotten, iets wat ik in Canada gemist heb. De boottocht in het noorden is al geboekt en ik heb zelfs een gratis backup-optie in Reykjavík.
Deel 5: De terugreis
De terugreis duurt drie dagen. Om die comfortabeler te maken, heb ik een buitenhut geboekt met een koelkastje. Zo ben ik niet afhankelijk van de dure boodschappen aan boord. Ik kom uitgerust aan in Denemarken en kan dan direct naar huis rijden.
De virtuele check en de laatste voorbereidingen
Voordat ik vertrek, heb ik de hele reis virtueel gecontroleerd met Google Maps, inclusief afstanden, bezienswaardigheden en accommodaties. Zo ontdekte ik dat er een toltunnel in het noorden is die online betaald moet worden. Ook heb ik een geometrisch park ten zuiden van Reykjavík gevonden om de stad te omzeilen. De walvissentocht is al geboekt, wat me twee kansen geeft om ze te zien. De auto krijgt nog een laatste onderhoudsbeurt en de koffer is al van zolder gehaald.
Ik ben er helemaal klaar voor! Nog minder dan drie weken te gaan.
Deel 1 -De Reis
12-08-2022 Dag 1# De reis naar Denemarken
Het was een vreselijke dag. Om maar gelijk dramatisch te beginnen.
Het begon als een mooie reisdag, maar eindigde in een ware beproeving. Ik vertrok om 8.00 uur, vastbesloten om Denemarken te bereiken. Na wat vertragingen bij Hamburg en de Deense grens leek alles op schema te liggen.
Tot de snelweg bij Kolding. Een file leidde tot een kettingbotsing waarbij ik werd meegenomen. Vijf auto's botsten op elkaar, waarvan twee serieus beschadigd waren. Gelukkig raakte niemand gewond, maar de schrik zat er goed in. De vakantiestemming sloeg om naar frustratie en onzekerheid. Mijn auto kon niet meer verder en ik zag mijn droomreis in duigen vallen.
Chaos en oplossingen
De communicatie met mijn leasemaatschappij, LeasePlan, verliep moeizaam. In de brandende zon op de snelweg had ik moeite om hen te bereiken en kreeg ik te horen dat het "moeilijk" was op een vrijdagavond. Ik vreesde het ergste.
Na wat zoekwerk stelde ik zelf voor om naar het vliegveld te gaan, waar autoverhuurbedrijven gevestigd zijn. Ze stemden in en ik nam een taxi van 40 minuten naar de luchthaven. Bij de derde balie was het raak: ik kon een auto huren voor drie weken, zodat mijn vakantie tenminste door kon gaan. De opluchting was enorm.
Daarna moest ik terug naar Kolding om mijn spullen uit mijn beschadigde auto te halen. Om 23.00 uur kwam ik doodmoe en met trillende benen aan in mijn hotel.
Kijken naar de toekomst
Morgen staat in het teken van de papierwinkel en het regelen van de financiële kant. Het was een dure dag, maar het belangrijkste is dat mijn reis kan doorgaan. Ik hoop dat LeasePlan de reparatie kan regelen voor 3 september, zodat ik mijn eigen auto weer terug heb. Voor nu is het tijd om de gehuurde auto in te pakken en me te richten op het avontuur dat nog voor me ligt.
Na een onrustige nacht — de gebeurtenissen van de vorige dag en de stress van alles wat nog geregeld moest worden spookten door mijn hoofd — schrok ik om acht uur wakker van mijn wekker. Het voelde alsof ik net in slaap was gevallen.
Regelen en herpakken
Vanaf mijn hotelkamer begon ik meteen met de papierwinkel: het opvragen van het politierapport, het invullen van het schadeformulier en contact opnemen met de ferrymaatschappij over mijn nieuwe kenteken. Ook moest ik geld overboeken naar mijn creditcard die bijna zijn limiet had bereikt en Sixt, het autoverhuurbedrijf, proberen te bereiken voor de overeenkomst. Uiteindelijk stuurde ik een e-mail in de hoop op een snelle reactie.
Een nieuwe start
Met de huurauto reed ik naar Hirtshals, het uiterste puntje van Denemarken. Ik nam de tijd voor een korte wandeling door de stad, waar toevallig een autoshow aan de gang was. Bij de ferrygate verliep alles soepel. Ik was een van de eersten die aan boord mocht, met een binnenhut op het hoogste dek (dek 8). De hut was compact maar had alles wat ik nodig had: een bed en een badkamer met douche en toilet.
De zee op
Zodra ik mijn bagage had neergezet, ging ik naar het dek. Ik vond een plekje in de zon, genietend van de verfrissende wind. Een uur nadat we de haven uit voeren, waren er bijna geen andere schepen meer te zien. Mijn horloge veranderde automatisch naar de Faeröerse tijd: een uur later.
De rust keerde terug en ik begon te ontspannen. We voeren langs de kust van Noorwegen en ik had nog even bereik op mijn telefoon. Snel checkte ik of er al berichten waren van LeasePlan of Sixt, maar dat was niet het geval. Na een ietwat drukke maaltijd in het buffetrestaurant — populair bij gezinnen — maakte ik een wandeling over het schip. De zee was kalm en de zon ging langzaam onder. Dag twee eindigde met een goed boek en een gevoel van opluchting dat ik eindelijk onderweg was.
14-08-2022 Dag 3: Ontspannen op zee en aankomst op de Faeröer
Een late aankomst op de Faeröer
Na een onrustige nacht door het constante gezoem van de motor en het lichte schommelen van het schip, werd ik om half zeven wakker. De dag begon met een verkwikkende douche en een uitgebreid ontbijt.
Vervolgens verkende ik de promenadedekken en installeerde ik me in de lunchbar om me te verdiepen in de Faeröerse reisgids. Halverwege de dag kwamen we langs de Shetlandeilanden, wat een perfecte gelegenheid was voor wat mooie foto's. Later in de middag spotte ik nog een school dolfijnen, maar daarna was het alleen nog maar water. Tijd om weer een boek te pakken. Het kostte me moeite om wakker te blijven.
's Avonds genoot ik van een heerlijk diner. Daarna pakte ik mijn spullen om me voor te bereiden op de aankomst. Ik kon niet wachten om van de veerboot te rijden en in te checken bij mijn hotel op de Faeröer.
Het hotel bleek prachtig, en na het krappe bed op de boot keek ik ernaar uit om eindelijk weer comfortabel te slapen.
informatie over verblijf
20 graden 10 km Noordzee -> Tórshavn Foto heenreis Hilton Garden Inn Faroe Islands
Deel 2 - De faeroer eilanden
15-08-2022 Dag 4: Eerste verkenning van de Faeröer
Rondrit met wennen aan de huurauto over de buttercup route, de eilanden Sterymoy en Eysturoy
Na een verkwikkende nachtrust in het hotel, werd ik vol energie wakker. Na een heerlijk ontbijt belde ik met LeasePlan, maar dat leverde weinig nieuwe informatie op. Ik besloot het los te laten en me te richten op het avontuur dat voor me lag. Vandaag stond een roadtrip over de eilanden Streymoy en Eysturoy op het programma, een perfecte gelegenheid om te wennen aan de huurauto.
Ik was verrast door de steile wegen en de hoge, bergachtige landschappen. Ondanks een bewolkte hemel begon ik aan mijn reis.
De Buttercup Route
Mijn eerste stop was de Fossa waterval, een indrukwekkende driestaps waterval tegen een achtergrond van zwart gesteente. Daarna reed ik via een smalle en steile weg naar het kleine plaatsje Tjørnuvík, dat in een inham van de oceaan ligt, omringd door machtige bergen. Bijzonder was de tweepuntige berg die uit de zee oprijst.
Vervolgens ging ik de hoogte in naar het dorpje Eiði om de 'buttercup route' over het binnenland van Eysturoy te volgen. Hier genoot ik van het uitzicht op Risin og Kellingin, twee rotsformaties die de 'vinger van de heks' zouden voorstellen. Aan de andere kant van het eiland had ik bij Funningur Scenic Point een nevelig, maar prachtig uitzicht.
Daarna maakte ik een steile klim naar Gjógv, waar ik een natuurlijk gevormde haven kon bewonderen. De laatste stop was Nes kommuna in het zuiden, een natuurpark vol schapen en magische uitzichten. De terugreis ging via een lange tunnel met een prachtig verlichte rotonde.
Opluchting en ontspanning
Terug in het hotel belde ik nogmaals met LeasePlan. Eindelijk kreeg ik het verlossende antwoord: morgen hoor ik of mijn auto gerepareerd kan worden. De onzekerheid maakte plaats voor opluchting. Het was tijd om te ontspannen en te genieten van een diner in het hotel. Ik kon de auto nu echt loslaten en me volledig focussen op de rest van mijn reis.
informatie over verblijf
18 graden 203 km Tórshavn en omgeving Foto Faeröer Hilton Garden Inn Faroe Islands
16-08-2022Dag 5: De eilanden vanaf het water gezien
Het eiland Vagar vanaf het water gezien
Na een heerlijke nachtrust werd ik vol energie wakker, zelfs voordat mijn wekker ging. Vandaag stond een drukke maar prachtige dag op het programma. Mijn bestemming: Vestmanna, op het noordwestelijke punt van het eiland Streymoy.
De korte autorit van ruim een halfuur voerde me over hoge bergen naar de haven. Hier stapte ik op de boot voor een twee uur durende tocht langs de imposante Vestmanna kliffen. Ik koos voor een plek op het achterdek, waar ik uit de wind stond en een perfecte plek had om foto's te maken. Het uitzicht vanaf het water op de enorme bergkliffen was werkelijk indrukwekkend; je voelt je dan heel klein.
Walvissen en Papegaaiduikers
De zon scheen de hele dag intensief, perfect voor het maken van mooie foto's. Met een beetje geluk en de telelens spotte ik zelfs een papegaaiduiker (puffin), al was het een uitdaging om een scherpe foto te maken vanaf een bewegende boot.
Na de boottocht reed ik via een tunnel naar het eiland Vágar. Dit eiland is dunbevolkt, met slechts drie dorpen en de luchthaven. Mijn route bracht me naar Gásadalur, bekend om zijn waterval. Het dorpje telt slechts 14 inwoners en is alleen bereikbaar via een twee kilometer lange, onverlichte tunnel met één rijstrook. Natuurlijk kwam ik een tegenligger tegen! Maar verder was het er opmerkelijk rustig. Ik genoot van het schilderachtige uitzicht met een kop koffie in de zon.
Mijn volgende stop was Bøur, met uitzicht op een merkwaardige berg waarvan wordt gezegd dat dwergen er wonen.
De terugweg naar Tórshavn ging via een bergweg, wat me een prachtig uitzicht gaf over de fjorden en het kale landschap. Bij terugkomst ontdekte ik dat ik mijn USB-kabel was vergeten. Gelukkig vond ik een elektronicawinkel om de hoek van mijn hotel.
Ik sloot de dag af met een wandeling door de stad. Langs de haven genoot ik in de warme zon van een portie fish and chips voordat ik terugliep naar mijn hotel. Wat een indrukwekkende dag!
informatie over verblijf
18 graden 140 km Tórshavn en omgeving Foto Faeröer (2) Hilton Garden Inn Faroe Islands
17-08-2022 Dag 6: Historische laatste dag op de Faeröer
Met de ontdekking van de geschiedenis van de eilanden.
Na nog een heerlijke nacht in mijn comfortabele bed, begon de dag met een uitgebreid ontbijt en het inpakken van mijn koffer. Mijn eerste bestemming was Kirkjubøur, in het zuidwesten van het eiland Streymoy. Dit is de plek waar de eerste Ierse kolonisten zich vestigden, met de overblijfselen van een kleine 11e-eeuwse kathedraal. Na een flinke storm in de 17e eeuw en de komst van de Vikingen telt het dorp nu slechts 15 inwoners. Ik maakte een stevige maar mooie wandeling de berg op voor een panoramisch uitzicht over de eilanden Sandoy, Vágar, Hestur en Koltur.
Afscheid van de eilanden
Daarna reed ik naar de hoofdstad Tórshavn. Ik wandelde door de oude dorpskern, bezocht de restanten van het fort Skansin en de vuurtoren. Met een laatste kop koffie aan de haven nam ik afscheid van de Faeröer, want het was tijd om me te melden bij de ferryterminal. Op naar IJsland!
De overtocht
De ferry vertrok en het duurde bijna anderhalf uur voordat we alle eilanden achter ons lieten. Dit leverde een groot aantal prachtige foto's op. Eenmaal op open zee werd de oceaan wilder, wat je merkte aan de deining van het schip. Ik was benieuwd wat dit zou betekenen voor mijn nachtrust. Ik had een binnenhut op dek 6, twee verdiepingen lager dan op de eerste overtocht. Dit keer was het aangenaam druk in het restaurant, een handige tip voor de terugreis.
Het was een intense en inspirerende dag. Het is jammer dat mijn avontuur op de Faeröer alweer ten einde is, maar gelukkig kom ik op de terugreis nog even terug.
18-08-2022 Dag 7: Aankomst in IJsland en eerste verkenning
Bezoek Seyoisfjordrur en omgeving
Na een onrustige nacht op het schip, dat flink tekeerging in de golven, was ik blij dat ik wakker werd. Ik nam mijn koffer mee naar het ontbijt om een plekje te behouden terwijl de hutten werden schoongemaakt. De mist buiten begon op te trekken naarmate we dichter bij IJsland kwamen, en al snel voeren we de fjord van Seyðisfjörður binnen.
Eenmaal aan land besefte ik dat ik niet de enige was met de intentie om te stoppen bij de watervallen op weg naar Egilsstaðir. De parkeerplaatsen waren al vol door de honderden medereizigers, dus ik besloot de watervallen op de terugweg te bezoeken.
Indrukwekkende natuur en grote drukte
Na het tanken van mijn huurauto, ging ik naar mijn eerste bestemming van de dag: de Hengifoss waterval, een van de hoogste van het land. De drukte viel me meteen op: ik moest in een karavaan van toeristen naar boven klimmen. De waterval met zijn drie lagen was de klim van drie kilometer meer dan waard.
Om de massa te ontwijken, reed ik snel door naar Snæfellsstofa, een natuurgebied met een waterval en een kloof waar het gelukkig rustig was. Ik keerde iets terug en nam de 910 naar de Highlands. Ondanks het zonnige weer in het dal (14 °C), was het hierboven koud en kaal. De wind sneed door alles heen. Ik was blij dat ik mijn muts en mijn nieuwe broek bij me had, die me perfect beschermden tegen de kou. Het uitzicht op de gletsjer in het Vatnajökull Nationaal Park was adembenemend.
Terug in het dal, genoot ik aan de oever van de Lagarfljót van het heerlijke weer. De thermometer wees 14 °C aan. Hopelijk blijft dit de komende twee weken zo.
Rond 15.00 uur checkte ik in bij Lake Hótel Egilsstaðir. Ik was behoorlijk moe van alle indrukken en de lange reis. Vanavond dineer ik in het hotel om bij te komen van deze intense dag.
19-08-2022 Dag 8: De Diamond Circle: Watervallen en een geologisch wonder
Vele watervallen, de ene nog indrukwekkender dan de andere
De tweede dag in IJsland begon met regen en mist. Na een heerlijk ontbijt begon ik aan de twee uur durende rit naar het noorden. Onderweg trok de mist op en stopte het met regenen. Het landschap veranderde razendsnel: van groene vlaktes naar rode en zwarte bergen, van maanlandschappen naar groene en zwarte lavavelden.
Watervallen van de Jökulsá á Fjöllum rivier
Mijn eerste stop was de Rjúkandi waterval in het Jökuldalur dal. Deze waterval was een indrukwekkende aanblik. Vervolgens reed ik naar de gigantische Dettifoss, Europa's krachtigste waterval. Hoewel ik aan de 'verkeerde' kant van de rivier stond, was de kracht en omvang overduidelijk. De wandeling van twee kilometer ernaartoe was een flinke tocht over onregelmatig terrein. De Hafragilsfoss, iets verderop, was minstens zo indrukwekkend. Het geluid was oorverdovend en de hoeveelheid waterdamp die ervan afkwam was enorm. Na een wandeling van een halfuur was ik al doorweekt, maar mijn kleding droogde gelukkig snel in de IJslandse wind.
Een geologisch wonder
Binnen een halfuur bereikte ik de volgende bestemming: de Ásbyrgi canyon. Deze canyon ligt op de breuklijn van de Europese en Amerikaanse tektonische platen en groeit jaarlijks met twee centimeter uit elkaar. De verticale rotswanden rondom een groen, bebost veld waren adembenemend. Aan het einde van de canyon ligt een betoverend meertje, omgeven door met mos begroeide rotsen en een kleine waterval.
Op weg naar Húsavík, een klein havenstadje, begon het weer te regenen, waardoor ik helaas geen foto's kon maken van de zwarte stranden van Öxarfjörður. In Húsavík haalde ik brood en at ik een snelle hap. Na de twee intensieve wandelingen voelde ik de behoefte aan nieuwe energie.
Ik reed door naar mijn B&B in Skútustaðir, ten zuiden van het grote Mývatn-meer. De ontvangst was hartelijk en ik kreeg direct tips over de omgeving. Morgen hoef ik me niet te vervelen! Na een welverdiende maaltijd van brood en soep ging ik vroeg naar bed. Het was een dag vol indrukwekkende landschappen en ik was klaar voor de volgende.
20-08-2022 Dag 9: Mysterieuze landschappen van Mývatn
En het sprookjes landschap Dimmuborgir in de lava velden
Mijn dag begon met mist en motregen, een typisch IJslands weertje. Na een heerlijk ontbijt met huisgemaakte producten, reed ik naar het noorden van het Mývatn-meer. Mijn eerste stop was Hverir, een buitenaards landschap met sissende modderpoelen en felgeel gekleurde aarde door de zwavel. De achtergrond bestond uit bergen in de kleuren zwart, rood en geel. Door de harde wind werd de stoom laag over het terrein geblazen, wat een mystiek effect gaf. Ik was blij dat ik er vroeg was, zodat ik in alle rust kon genieten van dit spektakel.
Sprookjes en geologie
Verderop zocht ik naar een uitkijkpunt over de Krafla-lavavelden, maar helaas had ik door de dichte bewolking geen zicht. Ik keerde terug en stopte bij Grjótagjá, een grot met helderblauw water. De sterke zwavellucht maakte een duik onmogelijk, maar de barst in de aardkorst boven de grot was een indrukwekkend bewijs van de geologische activiteit onder mijn voeten.
Daarna was het tijd voor het hoogtepunt van de dag: de Dimmuborgir lavavelden. Ik maakte een twee uur durende wandeling door dit sprookjesachtige landschap, waar de lava 14.000 jaar geleden mystieke rotsformaties creëerde. Sommige kregen namen zoals 'de kerk', en volgens de lokale legende woonden hier negen dwergen. Om het voor kinderen levendig te maken, waren er in sommige grotten zelfs meubels neergezet. Ik merkte dat ik de drukte net voor was toen ik terugkwam.
Mijn volgende stop was Höfði, een schiereiland in het Mývatn-meer. Vanuit mijn reisgids wist ik dat het meer eigenlijk een enorme krater is, ontstaan tijdens de laatste ijstijd. Door de aanwezigheid van gletsjers is de vulkaan niet enorm groot geworden.
Mijn laatste stop was bij Skútustaðagígar, een gebied met kleine vulkaankraters. Helaas stak de wind zo hard op en begon het zo te regenen dat ik na een korte wandeling de warmte van mijn B&B opzocht. Het was een dag vol fysieke inspanning en onvergetelijke indrukken, en ik was klaar voor de volgende etappe van mijn reis.
21-08-2022 Dag 10: Akureyri en de zoektocht naar walvissen
Met boottocht op zoek naar walvissen
De dag begon veelbelovend met een stralende zon. Mijn hoop op een mooie dag voor de geplande boottocht was groot, al besefte ik dat het weer in IJsland snel kan omslaan. Om 8.00 uur stapte ik in de auto en schrok ik van de kou. De thermometer wees slechts 3°C aan en een stevige wind had de wolken weggeblazen, wat zorgde voor een strakblauwe hemel.
Majestueuze watervallen en de noordelijke hoofdstad
Mijn eerste stop waren de Goðafoss watervallen. De enorme parkeerplaatsen en de vele auto's verraadden de populariteit van deze plek. De waterval was prachtig, maar het weer was inmiddels omgeslagen en de lucht was bewolkt.
Daarna vervolgde ik mijn reis naar Akureyri, de hoofdstad van het noorden. Met slechts 17.000 inwoners is het een kleine stad, maar de ligging is prachtig. Ik koos bewust voor de oude ringweg over de bergpas in plaats van de tunnel. Bovenop de pas brak de zon weer door, waardoor ik een spectaculair uitzicht had op de stad en de fjord beneden.
Een boottocht en een kleine teleurstelling
Bij aankomst in Akureyri was de temperatuur aangenaam. De haven lag vol met cruiseschepen, wat de levendigheid van de stad onderstreepte. Na een korte wandeling door het centrum, waar ik binnen een halfuur alles had gezien, ging ik naar het informatiecentrum om informatie te verzamelen voor de lange reisdag van morgen.
De middag stond in het teken van een drie uur durende boottocht door de Eyjafjörður-fjord, de langste van IJsland met een lengte van 85 kilometer. Het kleine eilandje Hrísey in de fjord heeft slechts 15 inwoners. Zodra we de haven verlieten, zagen we de eerste walvissen. Het was een kleine groep met jongen die dicht bij de haven zwom, een zeldzaam gezicht. Helaas bleef het daarbij, wat een kleine teleurstelling was.
Ondanks mijn vier lagen kleding voelde ik de koude wind, waardoor ik af en toe moest bewegen om mijn spieren warm te houden. Eenmaal terug in de haven warmde ik weer op. Mijn hotel lag tegen een berg aan, met een fantastisch uitzicht over de stad en de fjord. De zon scheen nog steeds krachtig, maar het was net te fris om buiten te zitten. Een duidelijke herinnering dat ik dicht bij de poolcirkel ben.
informatie over verblijf
6 graden 97 km Myvatn -> Akureyri Foto Akureyri Akureyri Hotel North
22-08-2022 Dag 11: De Nordic Arctic Route
Een spectaculaire roadtrip
Vandaag stond een bijzondere reisdag op het programma: een roadtrip over de Nordic Arctic Route. Ik werd wakker met de zon die door de gordijnen scheen, een voorbode van een prachtige dag. Ik besefte dat het weer in IJsland snel kan veranderen, maar vandaag bleef het de hele dag zonnig, wat zorgde voor talloze fotomomenten.
Om negen uur vertrok ik vanuit Akureyri naar het meest noordelijke punt van mijn reis. De weg voerde me over het eiland, richting de noordelijke stad Siglufjörður. Het landschap was adembenemend: machtige bergen met witte toppen en talloze watervallen die me opnieuw besef gaven van de kracht van de natuur. Vlak bij Dalvík maakte ik een prachtige foto van de bergen die weerspiegelden in het water.
Verder naar het zuiden
Op het noordelijke deel van het eiland reed ik door drie tunnels, waarvan twee met slechts één rijstrook. Gelukkig had ik geen tegenliggers. Ook spotte ik in de verte nog enkele walvissen, maar ze waren te ver weg voor een goede foto. Ondanks de status van 'grote stad' was het in Siglufjörður opvallend rustig.
De weg naar het zuiden, richting Sauðárkrókur, bracht een verandering in het landschap. De bergen werden minder ruw en de dalen langer. Bij de baai van Húnafjörður maakte ik een magische foto van een zwart zandstrand met witte golfkoppen die op de kust rolden.
De route leidde me vervolgens over het tweede schiereiland via de weg 744, wat een onverhard deel van de ringweg afsneed. Hier veranderde het landschap opnieuw, met hoge, glooiende bergen bedekt met mos en gras. Voorbij Blönduós, waar ik genoot van verse fish and chips, sloeg ik de onverharde weg op naar het schiereiland Vatnsnes. Hier bezocht ik de restanten van een vestiging, opgetrokken uit basaltkolommen, die eruitzag als de filmset van een middeleeuwse ridderfilm. De weg ernaartoe was extreem slecht en ik kon niet sneller dan 20 km/u rijden. Gelukkig was de rest van de onverharde weg beter, waardoor ik met 60 km/u kon rijden.
Top 3 roadtrips
Bij Hvammstangi werd de weg weer verhard en bereikte ik mijn overnachtingslocatie. De Nordic Arctic Route is een van de mooiste autoroutes die ik ooit heb gereden en behoort absoluut tot mijn top drie, samen met de South Pacific Route in Nieuw-Zeeland en de Cabot Trail in Canada. Ik was moe maar voldaan en keek ernaar uit om vanavond heerlijk te slapen.
informatie over verblijf
10 graden 324 km Akureyri -> Hvammstangi Foto North Artic Route Hvammstangi Hvammstangi Cottages
23-08-2022 Dag 12: Van de ringweg naar de westelijke fjorden
Na een heerlijke, lange nacht werd ik wakker met de zon in mijn kamer. Een goed teken voor de dag. Na een eenvoudig ontbijt stapte ik in de auto om verder westwaarts te rijden, met het schiereiland Snæfellsnes als eindbestemming.
De route begon glooiend op Highway 1, maar al snel sloeg ik af naar weg 50, landinwaarts. Het landschap veranderde met elke kilometer: ik reed door dalen, langs vulkanen en door lavavelden, met de scheidingslijn van de tektonische platen als onzichtbare rode draad. De dichte mist en lichte regen in de bergen trok snel weg, waarna de zon weer tevoorschijn kwam.
Watervallen en legendes
Mijn eerste stop was bij twee watervallen: Barnafoss en Hraunfossar. Hoewel ze niet hoog zijn, waren ze indrukwekkend. Het water van de Barnafoss perste zich met kracht door een smalle spleet. Een stenen boog over de waterval deed denken aan een natuurlijke brug, maar de legende vertelt dat twee kinderen hier verdwenen. De Hraunfossar, een jonge waterval, is een reeks van talloze kleine watervallen die ondergronds uitmonden in een lavaveld, ontstaan na een vulkaanuitbarsting in 800 na Christus.
Daarna reed ik terug en nam ik de bergweg 60, die me langs twee grote vulkanen voerde. Het landschap veranderde opnieuw en werd bijna vlak, met twee bergwanden die de westelijke fjorden scheidden van het schiereiland Snæfellsnes.
Een verborgen parel
Ik koos voor de zuidelijke route, een gravelweg die goed berijdbaar bleek. Deze mooie bergweg was bijna verlaten. De huizen en schuren waren spaarzaam en de stilte was overal voelbaar. Het laatste stukje asfalt bracht me naar mijn accommodatie, Sudur-Bár Guesthouse, vlak bij de stad Grundarfjörður. Ik had hier een studio met uitzicht op zee geboekt voor de komende twee dagen.
Rond 15.00 uur kwam ik aan en genoot ik tot half zeven van de zon. Uit de wind was het heerlijk warm. Ik deed een handwasje en hing alles buiten te drogen in de zon, en begon aan mijn derde boek. Het vakantiegevoel was nu compleet. En het beste nieuws van de dag: ik hoorde dat mijn auto naar Nederland wordt gehaald voor reparatie en dat er vervangend vervoer geregeld wordt. Wat een opluchting.
24-08-2022 Dag 13: Rondrit over het schiereiland Snæfellsnes
De magische Kirkjufell vulkaan op het meest westelijke punt van Europa
Gisterenavond genoot ik lang van de ondergaande zon en sliep ik heerlijk. Vandaag stond een rondrit door het Snæfellsjökull Nationaal Park op het programma. Ik had weinig kilometers te rijden, maar des te meer stops en wandelingen gepland.
Mijn eerste stop was in het nabijgelegen dorpje Grundarfjörður voor een fotomoment bij de Grundarfoss waterval. Even verderop ligt de Kirkjufellsfoss waterval met uitzicht op de meest gefotografeerde berg van IJsland: de Kirkjufell. Deze 731 meter hoge berg bestaat uit verschillende lagen, gevormd door gletsjers en vulkaanuitbarstingen.
Vulkanen, lavavelden en legendes
De volgende stop was bij de Bæjarfoss waterval. Verderop beklom ik de Saxhóll krater, de meest westelijke punt van Europa. Het uitzicht op de vulkaan Snæfellsjökull was adembenemend. De top van deze enorme berg is bijna altijd bedekt met sneeuw en wolken. Deze vulkaan diende als de ingang naar het middelpunt van de aarde in het boek van Jules Verne. In zijn verhaal werd de hoofdpersoon uitgespuugd op de Etna op Sicilië.
Terwijl ik door de lavavelden reed, zag ik in de verte de twee pieken van de Lóndrangar oprijzen. De legende vertelt dat dit de toegangspoort is voor de trollen die hier aan land kwamen.
De route voerde verder langs de zuidelijke kustlijn van het schiereiland, met de weg 54 die langs de voet van de vulkaan loopt. Onderweg kwam ik nog langs de Bjarnarfoss waterval en keerde ik terug naar het noordelijke deel van het eiland. Na een snelle hap in een lokaal restaurant, kocht ik een stokbrood voor 's avonds.
Voorbereidingen en ontspanning
Terug bij mijn accommodatie deed ik een check van mijn koffer en boodschappen om te zien of ik nog op schema lag. Alles was in orde. Ook zocht ik wat informatie op over de volgende bestemming, die me in de buurt van een actieve vulkaan zou brengen. Gelukkig leek er geen gevaar te zijn.
De rest van de middag bracht ik binnen door, want het was te fris om buiten te zitten. Met een prachtig uitzicht op de zee las ik verder in mijn boek en genoot ik van de rust.
25-08-2022 Dag 14: Bezoek aan de hoofdstad en Geothermisch park Seltún
Bijzondere kleuren met rotte eiren lucht
Na ruim negen uur slaap moest mijn wekker me wakker maken, een teken dat ik nog steeds aan het bijkomen ben van alle indrukken. De dag begon bewolkt, maar zodra ik het schiereiland Snæfellsnes verliet en de bergen door was, brak de zon door. Ik moest direct mijn zonnebril opzetten.
Het landschap werd vlakker en de bergen kwamen pas later weer in beeld. Door de lange, steile tunnel onder de Hvalfjörður door reed ik richting Reykjavík. De tunnel is inmiddels tolvrij, wat een mooie meevaller is.
Reykjavik, de noordelijkste hoofdstad
Omdat mijn navigatie weigerde in de stad, moest ik op de tast verder, wat niet ideaal was in een vreemde stad. Gelukkig had ik de kaart bestudeerd en wist ik dat ik bij het water moest zijn. Het grote cruiseschip in de haven diende als perfect oriëntatiepunt. Na de auto geparkeerd te hebben, verkende ik de stad te voet. Na een uurtje wandelen had ik het wel gezien. Reykjavik is een moderne, schone stad, maar er is niet veel te beleven buiten de karakteristieke kerk die lijkt te zijn opgebouwd uit basaltblokken.
Daarna reed ik verder naar het zuiden, naar Krýsuvík. Het viel me op dat de lavavelden direct ten zuiden van de hoofdstad beginnen en zelfs door de woonwijken en bedrijfsterreinen heen lopen. De omgeving is zwart en ruw.
Seltún Geothermisch gebied
Aangekomen bij Krýsuvík stond ik in een druk gebied. Ik besefte dat veel toeristen alleen het zuidelijke deel van IJsland bezoeken, en de auto's hier waren nog schoon — ze hadden de onverharde wegen van het binnenland nog niet gezien. De geothermische plaats Seltún met zijn rokende putten en zwavellucht was interessant, maar na mijn ervaringen in Nieuw-Zeeland minder indrukwekkend. Toch hoorde ik Belgische toeristen zeggen dat ze het 'heel bijzonder' vonden, wat me deed beseffen dat het een kwestie is van vergelijking.
Mijn route vervolgde zich langs een kustweg, tientallen kilometers door lavavelden bedekt met witgroen mos. Dit was verreweg het grootste lavaveld dat ik tot nu toe had gezien. Het was een surrealistisch gezicht.
Moe van de lange dag en de concentratie, merkte ik dat ik moeite had om geconcentreerd te blijven rijden. Ik besloot naar mijn hotel te gaan om te rusten. Vanavond ga ik lekker uit eten, iets wat ik al een paar dagen niet meer heb gedaan. Morgen staat Þingvellir op het programma, een van de bekendste plekken van IJsland.
Het drukke gebied van IJsland, toch nog niet overdreven druk
Vandaag was een fantastische dag. De zon scheen de hele dag op een bijna geheel blauwe hemel. Het ontbijt was druk en chaotisch, vooral door een grote groep Duitse toeristen. Maar ik was vastbesloten om de drukte voor te zijn en vertrok vroeg naar het Þingvellir Nationaal Park, een UNESCO-werelderfgoed.
Ik nam een kleine omweg via weg 435, wat absoluut de moeite waard was. Ik reed door het bergmassief van Nesjavellir, de restanten van een vulkaan die 8.000 jaar geleden explodeerde. Hier ben ik van plan morgen te gaan wandelen.
De kloof van Þingvellir
Bij Þingvellir was ik er als een van de eersten. De grootste parkeerplaats bij het informatiecentrum was vrijwel leeg. Net als in het noorden, ontmoeten hier de twee tektonische platen elkaar. Ik liep door de kloof die zich elk jaar met een centimeter verdiept, terwijl de twee wanden zich met twee centimeter per jaar van elkaar verwijderen. De Öxarárfoss waterval stort 20 meter naar beneden in het meer en is zelfs van veraf goed te zien, met zijn witte, kolkende water dat sterk afsteekt tegen de zwarte rotswanden.
Ik maakte een lange wandeling van 18 kilometer, over paden die niet breder waren dan twee voeten. Soms moest ik klimmen en klauteren. Het landschap, met zijn lavastromen en lage begroeiing van gras en mos, was uniek. Het voelde geweldig om zo'n lange tocht te maken en alleen de parkwachter tegen te komen.
Welverdiende rust
Moe maar voldaan reed ik naar Selfoss om te tanken en kwam ik om half vier aan bij mijn hotel, dat heerlijk afgelegen ligt. Ik verblijf hier drie nachten en zit nu te schrijven in de sfeervolle, ruime lobby. Als kers op de taart heb ik een upgrade naar een betere kamer gekregen. Ik trakteerde mezelf op mijn eerste biertje in IJsland. Met een prijs van 10 euro was het prijzig, maar ik had het verdiend na deze onvergetelijke dag.
informatie over verblijf
23 graden 88 km Reykjavik -> Úlfljótsvatn Foto Gouden driehoek Úlfljótsvatn Borialus Hotel
27-08-2022 Dag 16: Een rustdag die toch een uitdaging werd
Hike in berggebied Nesjavellir, was wel even afzien
Vandaag stond eigenlijk een rustdag op de planning. Na het ontbijt kon ik het echter niet laten om toch de auto te pakken. Ik reed naar het berggebied Nesjavellir, een plek die me gisteren al fascineerde met zijn kale schoonheid. Ik parkeerde op het hoogst mogelijke punt en begon aan een pittige maar lonende hike.
De klim was zwaar. De paden gingen vrijwel constant omhoog en waren erg steil. Ik was snel buiten adem, maar het uitzicht was de inspanning meer dan waard. Na ruim een uur klimmen, bereikte ik de top en begon ik aan de afdaling. Dat bleek net zo uitdagend, zo niet meer. Vaak moest ik zittend naar beneden glijden om te voorkomen dat ik sneller beneden zou zijn dan gewenst. Halverwege realiseerde ik me pas echt de omvang van de hoogteverschillen. Ik was trots op mezelf dat ik de berg beklommen had.
Kratermeer en ontspanning
Nadat ik weer op adem was gekomen, bezocht ik een kleinere, veel toegankelijkere vulkaan: de Kerið krater. Het was een wandeling van slechts een kwartier. De krater is gevuld met lichtblauw water, een weerspiegeling van de lucht, omringd door groen mos op de zwarte rotswanden. Het was een prachtig gezicht.
Rond het middaguur haalde ik brood in Selfoss en at ik het op het terras van mijn hotel, genietend van de 16°C. Na mijn lunch voelde ik me zo ontspannen dat ik bijna in slaap viel.
De rest van de middag bracht ik door op het terras, uit de wind. Het heldere weer bood een fenomenaal uitzicht op de besneeuwde toppen van de Skaftafell en Vatnajökull vulkanen in de verte. Wat een perfecte rustdag, ondanks de uitdagende hike!
28-08-2022 Dag 17: De Gouden Driehoek - Geysers en watervallen
De echte Geysir en de krachtige De Gullfoss waterval
Vandaag was ik vastbesloten om de toeristenmassa voor te zijn. Ik stond vroeg op en om 7.15 uur zat ik in de auto op weg naar het Geysir-park, een van IJslands bekendste bezienswaardigheden. Bij aankomst waren er nog maar een paar auto’s. Mijn kuiten voelden de wandelingen van de afgelopen dagen nog, maar de korte klim was de moeite waard.
Het geothermische gebied was fascinerend, met kokende waterpoelen en stoom die uit de grond kwam, maar zonder de kenmerkende zwavellucht. De oorspronkelijke Geysir is nauwelijks meer actief, maar de nabijgelegen Strokkur spuit elke acht minuten water en stoom tot 20 meter de lucht in. Vreemd genoeg voelde het als een spannend moment, zelfs al wist ik wat er ging gebeuren. Ik was net zo blij als een kind toen ik het van dichtbij kon meemaken, zonder de drukte.
De kracht van de natuur
De volgende stop was de Gullfoss waterval, een halfuur verder rijden. Deze krachtige waterval stort in twee stappen naar beneden. Helaas was het bewolkt, dus de regenboog die er normaal boven hangt, was niet te zien. Dat maakte het spektakel niet minder indrukwekkend. Het was het vroege opstaan meer dan waard, want ook hier was het nog opvallend rustig.
Op de terugweg bezocht ik nog een paar watervallen. De Brúarhlöð-kloof viel wat tegen na de grootsheid van Gullfoss, maar de Faxi-waterval was wel de moeite waard. Hij is niet hoog, maar enorm breed en maakt een oorverdovend geluid. Het water stroomt door een mooie canyon waar af en toe de zon doorheen breekt. Mijn laatste stop van de dag was de Urriðafoss, de waterval die de grootste watermassa per seconde verwerkt van heel IJsland.
Voorbereidingen voor vertrek
Rond het middaguur haalde ik een broodje en een grote kop koffie bij een bakker en reed ik terug naar mijn hotel. De rest van de middag bracht ik door met het voorbereiden van de volgende reisdag. Ik zette de route in mijn navigatie en pakte mijn koffers alvast in. De kleding die ik nodig heb voor de boot en de laatste rit naar huis ging in een aparte tas, aangezien ik tijdens de overtocht niet meer bij de auto kan komen. Ik was klaar voor de laatste etappe van mijn reis.
informatie over verblijf
22 graden 142 km Úlfljótsvatn Foto Geysir Úlfljótsvatn Borialus Hotel
01-03-2022 Dag 18: Langs de zuidkust van IJsland
Langs de grote ijsvelden met wisselvallig weer
Vandaag stond er weer een lange reisdag met veel stops op het programma, langs de zuidkust van IJsland. De dag begon bewolkt en dreigend, maar al snel maakte de zon haar opwachting. Via Selfoss reed ik de ringweg op. Na ongeveer een uur had ik mijn eerste stop bij de Ægissíðufoss waterval. Deze ligt op privégrond, maar de eigenaar gaf me vriendelijk toestemming om het pad te volgen.
IJslandse geologie en historie
Daarna bezocht ik het Lava Centre, een modern en interactief museum over de vulkanen, gletsjers en watervallen van IJsland. Ik leerde dat de aardkorst hier gemiddeld slechts twee tot vijf kilometer dik is, wat de vele vulkanische activiteit verklaart. In de afgelopen vijf jaar zijn er maar liefst vijftien vulkaanuitbarstingen geweest, en in de afgelopen 24 uur werden er 52 aardbevingen geregistreerd. De IJslanders maken zich vooral zorgen om de grote vulkanen met sneeuw- en ijskappen, omdat die bij uitbarstingen veel sneller modderstromen veroorzaken dan lavastromen.
Ik reed verder het actieve vulkaangebied in, langs bergtoppen van meer dan 1.400 meter hoog. De gletsjers waren vanaf de ringweg al te zien. Ik maakte een stop bij de verborgen Gluggafoss waterval, die slank en elegant naar beneden stroomt. De thermometer gaf 20°C aan, een aangename verrassing. Het was hier rustig, aangezien de waterval wat verder van de hoofdweg af ligt.
Zandstormen en watervallen
Op de gravelweg terug naar de ringweg belandde ik in een zandstorm. Eenmaal terug op de weg veranderde het landschap: aan mijn linkerzijde grote, steile bergkliffen, en aan mijn rechterzijde vlakke, groene weides, die ik herkende uit het museum als de zandvlaktes die door vulkanen zijn afgezet.
Ik maakte een foto van de beroemde Skógafoss waterval van een afstand, omdat de parkeerplaats overvol was. Het was duidelijk dat veel toeristen die maar een week in IJsland verblijven, deze route kiezen. Aangekomen in het dorp Vík begon het te regenen. De lunch gaf me de kans om te schuilen, en ik was blij dat de zandstorm van de auto was afgespoeld.
Via uitgestrekte, mosbegroeide lavavelden – een prachtig gezicht met de witgroene kleuren tegen de zwarte steen – reed ik naar mijn B&B in Kirkjubæjarklaustur. Vlakbij bezocht ik de Fjaðrárgljúfur-kloof, ontstaan in de laatste ijstijd. Helaas regende het nog steeds licht, waardoor ik geen goede foto's kon maken. Ik hoop morgenochtend, bij droog weer, meer geluk te hebben.
Terug in de lobby van het guesthouse las ik mijn derde boek uit en nam ik de routes van de komende twee dagen door.
Met diamant beach tijdens de mist voor extra dramatische foto's
Vandaag stond een lange reisdag gepland. Het was tijd om van het zuiden naar het oosten te reizen. Na het ontbijt stapte ik de auto in, vastbesloten de frustratie over LeasePlan opzij te zetten. De ochtend was mistig, waardoor ik geen foto's kon maken van de kloof. Gelukkig zorgde de mist wel voor een magisch effect bij de Stjórnarfoss waterval, een slanke waterval waarvan de top verborgen bleef.
Skaftafell: het hart van Vatnajökull Nationaal Park
De route vervolgde zich via de ringweg naar Skaftafell, onderdeel van het grootste beschermde natuurgebied van IJsland, het Vatnajökull Nationaal Park. Na een 'eenvoudige' klim van 1.700 meter — die mijn kuitspieren op de proef stelde — bereikte ik de indrukwekkende Svartifoss waterval, die dertig meter naar beneden stort tegen een achtergrond van verticale basaltblokken.
Tijdens mijn wandeling liep ik ook langs de kleinere watervallen Hundafoss en Svartifoss. Dit park, dat op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat, beslaat elf procent van het IJslandse grondgebied. Ik leerde dat de ringweg hier tot 1974 stopte en in 1991 een brug compleet werd weggeslagen door een vulkaanuitbarsting die een gigantische modderstroom veroorzaakte, vergelijkbaar met twintig keer de watermassa van de Niagarawatervallen.
Mysterie op Diamond Beach
Na een wandeling van bijna twee uur kwam ik terug bij de auto. De parkeerplaats stond inmiddels vol met honderden auto's en bussen. Na een welverdiende gratis kop koffie, vervolgde ik mijn reis. Het weer sloeg abrupt om: de temperatuur daalde van 16°C naar 8°C en het begon licht te regenen. Helaas bleef dit weer aan tot mijn volgende stop, Diamond Beach (Breiðamerkursandur).
Dit zwarte zandstrand ligt bezaaid met ijsblokken in de kleuren wit, helderblauw en bijna zwart, die van de gletsjers afkomstig zijn. Sommige waren zo klein als mijn hand, andere zo groot als een auto. Het was een surrealistisch gezicht, vooral met de knisperende geluiden die de ijsblokken maakten terwijl ze langzaam in de zee verdwenen.
Mijn eindbestemming was een guesthouse in de buurt van Höfn, aan de voet van het bergmassief Stokksnes. De bergen waren nog verborgen in de mist, maar de weersvoorspelling gaf aan dat het later zou opklaren. Na een snelle hap in het dorp hoop ik een paar mooie foto's te kunnen maken. Morgen is mijn laatste dag in IJsland en ik hoop op beter weer voor de reis door de fjorden.
Vandaag was mijn laatste dag in IJsland. De cirkel was rond en ik zou terugkeren naar Seyðisfjörður waar mijn avontuur begon. De dag begon helaas met dichte mist, waardoor ik geen foto's kon maken van het indrukwekkende bergmassief waar mijn guesthouse stond.
Na een eenvoudig ontbijt begon mijn reis naar het noorden, langs de oostelijke fjorden. Mijn eerste stop was de Skutafoss waterval. De mist gaf, net als gisteren, een mystieke sfeer en zorgde voor een mooie foto. Daarna begon het te regenen en dat hield bijna drie uur aan. Niet ideaal, want hierdoor miste ik een deel van de prachtige uitzichten over de fjorden.
Een zonnig afscheid
Gelukkig klaarde het weer op en de laatste anderhalf uur van mijn reis kon ik genieten van een zonnetje. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om de foto te maken van de Gufufoss waterval, die ik op de heenreis had gemist. Ook de vallei van Egilsstaðir, waar ik mijn eerste nacht doorbracht, lag er nu prachtig bij in de zon. De besneeuwde bergtoppen weerspiegelden in het grote meer; een perfect afscheidsmoment.
Ondertussen had ik voor de derde keer die dag contact met LeasePlan over mijn vervangende auto. Het bleek dat het autoverhuurbedrijf dat ze hadden geregeld op zaterdag gesloten was, iets wat ik hen zelf moest vertellen. Het voelde als een opluchting toen alles op het laatste moment toch geregeld leek te zijn.
Na een snelle kop koffie bij de terminal, stond ik in de rij voor het boarden. De procedure verliep ontzettend snel en binnen een mum van tijd was ik aan boord. Ik had een hut met een groot raam aan de voorzijde van het schip, wat hopelijk zorgde voor een prachtig uitzicht.
De komende twee dagen breng ik door op zee, afgesneden van de buitenwereld.
04-03-2022 Dag 21: Een dag op zee en terug op de Faeröer
Foto's verwerken op de boot op de weg terug naar huis
De eerste etappe van mijn terugreis over zee zit erop. Ik ben terug op de Faeröer, waar de boot vier uur zal aanmeren om te lossen en te laden. Eindelijk weer even bereik!
Daarna volgt de tweede etappe, die een stuk langer is. De afgelopen nacht heb ik helaas slecht geslapen. Ondanks een prachtige zonsondergang bij het vertrek uit IJsland, bewoog de boot te veel voor mijn gemoedsrust. Hoewel ik de motor nu niet meer hoor, zijn de golven op de Atlantische Oceaan toch intenser dan verwacht. Ik hoop dat de komende twee nachten beter zullen zijn als we de Noordzee opvaren, een deel dat op de heenreis prettiger aanvoelde.
Ondertussen vorder ik goed met het verwerken van mijn foto's. Ik heb bijna de helft van het fotoboek af, wat lekker opschiet. Het is leuk om de beelden terug te zien; sommige details was ik alweer vergeten. Niet zo vreemd, met ruim 1700 foto's op mijn camera!
informatie over verblijf
14 graden 24 uur varen Seyðisfjörður -> ergens op de Oceaan Foto terug reis Ferry Norrona
05-03-2022 Dag 22: Een dag van rust en creativiteit
Fotoboek maken en relaxen
De nachtrust was een stuk beter. Het schip schommelde minder, wat zorgde voor een diepere slaap. De dag bracht ik grotendeels door met het afronden van mijn fotoboek, dat nu helemaal klaar is. Thuis zal ik het nog een keer doorlopen voordat ik het bestel.
Verder stond de dag in het teken van ontspanning. Af en toe maakte ik een wandeling over het dek, met een extra stop om te kijken als we langs de Shetlandeilanden voeren. De maaltijden aan boord waren heerlijk en zeker hun geld waard, een stuk beter dan de maaltijden die ik op de heenreis had gereserveerd. Het was een productieve en rustige dag op de Noordzee.
informatie over verblijf
16 graden 24 uur varen ergens op de Oceaan Foto terug reis Ferry Norrona
06-03-2022 Dag 23: De laatste etappe naar huis
Lange dag naar huis, de reis zit er op.
De reis zat erop. Het schip arriveerde exact op tijd in de haven van Hirtshals. Terwijl ik genoot van een uitgebreid ontbijt, zagen we de zuidkust van Noorwegen aan ons voorbij trekken. Omdat ik mijn hut een uur van tevoren moest verlaten, nam ik met een extra kop koffie afscheid van de zee. Het duurde nog een uur voordat ik de boot kon verlaten.
Eenmaal van boord reed ik direct naar het vliegveld van Kolding. Om 15.00 uur moest ik mijn auto bij Sixt inleveren en tegelijkertijd een nieuwe ophalen bij Europcar. De overstap verliep niet vlekkeloos. Zonder bagagewagen moest ik mijn spullen in twee etappes vervoeren. Ik liet mijn krat met spullen achter de ingeleverde auto staan en was opgelucht toen ik een halfuur later met de nieuwe auto terugkwam en de krat er nog stond. De beveiliging op de luchthaven liet duidelijk te wensen over.
Thuisreis en terugblik
Met mijn nieuwe auto verbond ik snel mijn telefoon voor muziek en stelde ik de navigatie in voor de reis naar huis. De rit verliep soepel. Na twee stops kwam ik om 22.45 uur thuis aan. Afgezien van een kleine file reed ik gemakkelijk door, zelfs in Hamburg, waar ik op de heenweg nog had stilgestaan.
Het was een bijzondere maar hectische reis, vooral door het probleem met het vervoer. Toch kijk ik terug op een onvergetelijk avontuur.
informatie over verblijf
16 graden 684 km Hirtshals -> huis
CONTACT/navigatie
Wil je meer informatie over mijn ervaringen in IJsland en/of Faeroer
