De reis voor 2025 is geboekt en het wordt een onvergetelijke ervaring: Australië! Terwijl Nederland in de winter zit, ga ik genieten van de Australische zomer. Deze reis belooft een groot avontuur te worden, niet alleen vanwege de lange vlucht van zo'n 25 uur, maar ook door de immense grootte van het land.
Mijn reis zal zich concentreren op een klein deel van Zuid-Australië en het eiland Tasmanië. Ondanks deze focus zal ik naast de vier intercontinentale vluchten ook nog drie binnenlandse vluchten en drie ferry-overtochten maken.
De voorbereidingen zijn in volle gang. De eerste stappen zijn gezet, en de voorpret is al begonnen!
Voorbereiding van de reis
De Reis naar Australië is geboekt
Na een periode van uitgebreid onderzoek, het verzamelen van voorbeeldroutes en het contact met een gespecialiseerd reisbureau, is de reis dan eindelijk geboekt! Hoewel de offerte van het reisbureau buiten mijn budget viel, heb ik zelf een prachtige route samengesteld. De focus ligt op bijzondere natuur, adembenemende wandeltochten, een vleugje moderne cultuur en natuurlijk de heerlijke Australische wijnen.
De planning is rond en de belangrijkste onderdelen zijn vastgelegd. De intercontinentale en binnenlandse vluchten zijn geboekt, net als de accommodaties. De ferry naar Kangaroo Island is ook geregeld en op twee locaties staat een huurauto klaar.
De reis belooft een onvergetelijke ervaring te worden en brengt me van het bruisende Sydney naar de majestueuze Blue Mountains. In Zuid-Australië verken ik de beroemde wijngebieden rond Adelaide en het unieke Kangaroo Island. In Victoria staan de Grampians, de Great Ocean Road, Philip Island en Wilsons Promontory op het programma. Ik verken het prachtige eiland Tasmanië vanaf vier verschillende locaties en de reis eindigt in de levendige stad Melbourne.
Het aftellen is begonnen!
De reis tot in de puntjes gepland
De voorbereidingen voor mijn reis naar Australië naderen hun voltooiing. Ik heb de route in detail uitgewerkt en alle bezienswaardigheden in kaart gebracht. Zo heb ik voor de Great Ocean Road alle mooie uitzichtpunten gevonden en voor Kangaroo Island een handige app met bezienswaardigheden geïnstalleerd. Ook de mooiste natuurparken op Tasmanië en wandelroutes voor Melbourne en Sydney heb ik al geselecteerd.
Voor Sydney heb ik zelfs een excursie naar de beroemde Opera House geboekt. De transfers van de luchthaven naar het hotel in Sydney en van Katoomba naar de luchthaven zijn ook geregeld. Dit doe ik met de trein, wat me op minder dan 600 meter van het hotel afzet. In Melbourne reis ik de laatste dagen met de speciale luchthavenbus, die elke tien minuten vertrekt en me op slechts 300 meter van mijn hotel afzet. Dit is een veel voordeligere optie dan een taxi.
Ik heb ook rekening gehouden met maaltijden. Omdat op veel locaties een BBQ aanwezig is, kan ik zelf koken. Daarom heb ik in mijn planning opgenomen waar en wanneer ik boodschappen moet doen. Bij een B&B ten noorden van Adelaide heb ik al mijn voorkeuren voor het ontbijt en de wijn doorgegeven.
Hoewel de reis nog een half jaar op zich laat wachten, begint de voorpret nu echt te leven. De reis komt steeds dichterbij!
VISUM EN EXCURSIES
De voorbereidingen voor mijn reis naar Australië vorderen gestaag. Ik heb inmiddels alle excursies uitgezocht en geboekt. Daarnaast heb ik informatie over het Wilson Promontory National Park ontvangen en is mijn visumaanvraag snel goedgekeurd.
Ook de veerboot naar Kangaroo Island is geboekt. Voor de overtocht naar Philip Island moet ik nog even geduld hebben, de boekingsdatum is pas in september beschikbaar.
Om de reis zo ontspannen mogelijk te beginnen, heb ik een 'sleep, fly, en park' arrangement geboekt. Omdat ik op een drukke donderdag in de winter vertrek en er een lange vlucht van ruim 26 uur volgt, is dit de perfecte manier om uitgerust aan mijn avontuur te beginnen. Bovendien staat mijn (waarschijnlijk nieuwe) auto dan veilig geparkeerd.
De volgende stap is het gedetailleerd voorbereiden van de route die ik ga afleggen. Dat is handig mocht de navigatie me onverwacht in de steek laten. De reis komt met rasse schreden dichterbij!
NOG 100 dagen!
De voorbereidingen voor mijn reis naar Australië zijn in de laatste fase beland. De afgelopen kerstdagen stonden in het teken van de laatste puntjes op de i zetten. De ferryovertocht naar Philip Island is geboekt en de routes zijn zowel op papier als in een app op mijn telefoon uitgestippeld. Voor de blog die ik tijdens mijn reis wil bijhouden, heb ik een nieuwe stijl bedacht. Zo kan ik meer gedetailleerde informatie delen over de reisafstanden en de hotels waar ik verblijf. Ook heb ik alvast de informatie over de wijnroute in de Barossa Valley opgezocht. Er rest nog één ding: het aanvragen van een internationaal rijbewijs.
NOG 50 dagen
De laatste openstaande actie voor mijn reis is op de laatste dag van 2024 geregeld. Ik heb mijn internationaal rijbewijs opgehaald bij het ANWB-kantoor in Venlo. Met nog zo'n zeven weken te gaan, ben ik er helemaal klaar voor. De koffer pakken is het enige wat ik nog hoef te doen. Het aftellen kan beginnen!
Dag 0 de vakantie is begonnen
Na een gewone werkdag vertrok ik om 17.00 uur naar Schiphol. De rit verliep soepel en iets na 19.00 uur kwam ik aan bij het Van der Valk hotel Schiphol A4. Om de start van mijn vakantie te vieren, heb ik genoten van een drankje aan de bar en ben ik alvast in de relaxmodus gekomen. Morgen begint de echte reis met een zeer lange vlucht naar Australië. Nu is het tijd om te ontspannen en me voor te bereiden op de reis.
De reis in Australië | NEW SOUTH WALES
27-02-2025 Dag 1 #Naar Schiphol voor vliegreis deel 1
Van Schiphol naar Hong Kong: een vliegende start
De voorjaarsvakantie? Op Schiphol merkte ik er niets van! Na een rustig ontbijt nam ik de overvolle shuttlebus naar de luchthaven, maar eenmaal binnen verliep alles verrassend soepel. Binnen een halfuur stond ik al aan de gate, na inchecken, security en paspoortcontrole. Een absoluut record!
Met nog ruim de tijd voor het boarden heb ik rustig een kop koffie gedronken. Om 12:30 uur was het dan zover: mijn vlucht naar Hong Kong vertrok. Een lange zit van ruim twaalf uur, maar met als beloning een aankomst om halfacht 's ochtends lokale tijd. Tijd voor het volgende vlucht.
informatie over verblijf
8 graden 9.271 km Van Amsterdam naar Hong Kong A4 van de Valk Schiphol
28-02-2025 Dag 2, #De reis van Hongkong naar Sydney
Deel 2 Eindelijk in Sydney: de laatste vlieguurtjes
De tweede vlucht van mijn reis, van Hong Kong naar Sydney, voelde als een eindeloze zit. Na de vlucht uit Amsterdam moest ik me haasten om de overstap te halen, inclusief een extra securitycheck. Gelukkig vertrok de vlucht naar Australië op tijd. Na zo'n zes uur begon ik de onvermijdelijke stijfheid te voelen. Drie films, wat muziek en korte dutjes later kon ik niet wachten om te bewegen. Lang stilzitten is duidelijk niets voor mij.
Onderweg vulde ik in het vliegtuig de incoming passenger card in, bekend van de tv-programma's over Australische grenscontroles. Ik verwachtte dan ook een strenge controle bij aankomst in Sydney, maar de realiteit was anders. Alles verliep verrassend vlot. Blijkbaar waren de koffers al gescand, want ik kon direct door naar de uitgang.
Eenmaal buiten de douane kocht ik een lokale simkaart en nam ik de trein naar het centrum. Na een korte wandeling van tien minuten door de warme stad, arriveerde ik om 22:30 uur eindelijk bij mijn hotel. Het was tijd voor een welverdiende, lange nachtrust!
informatie over verblijf
22 graden 7.321 km Van Hong Kong naar Syndney Foto The Capitol Hotel Sydney
01-03-2025 Dag 3 #Opera house en Harbor Bridge in Sydney
Vroege ochtend in Sydney: een stadswandeling langs de hoogtepunten
De jetlag slaat toe! Om zes uur was ik al klaarwakker. Na een kop koffie op de kamer en een heerlijk ontbijt, ben ik de stad ingedoken. De temperatuur was al flink opgelopen, maar in Hyde Park en de Botanic Gardens was het aangenaam.
De wandeling bracht me naar de waterkant, waar ik een rondje maakte over het Mrs. Macquarie's schiereiland. Hier had ik een prachtig uitzicht voor foto's van de beroemde Sydney's bouwwerken. Vandaar ging ik door naar een van de absolute hoogtepunten: het Opera House. Ik deed een interessante rondleiding en ontdekte dat dit architectonische meesterwerk, gebouwd in mijn geboortejaar, nog altijd een icoon is en zelfs op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Een mooi vinkje op mijn bucketlist! Van de zes zalen konden we er twee bekijken, aangezien de rest in gebruik was.
Na een lunch aan de haven bij Circular Quay overwoog ik de Harbour Bridge over te steken, maar koos ik uiteindelijk voor de boot om terug te varen en mijn voeten te sparen. Vanaf de haven liep ik door The Rocks, een van de oudste delen van de stad, naar het Observatory Point. Vanaf daar had ik een schitterend uitzicht over de verschillende delen van Sydney.
Via George Street – vernoemd naar de Britse koning George IV – kwam ik aan bij een van de oudste gebouwen van de stad: het stadhuis. Rond 16:00 uur was ik terug in mijn hotel om af te koelen, te douchen en dit verslag te schrijven, terwijl mijn voeten konden bijkomen. Vanavond zoek ik een restaurantje in de buurt, want ik merk dat de jetlag me nog steeds te pakken heeft. Tijd om op tijd naar bed te gaan!
informatie over verblijf
30 graden 17 km wandelen Foto The Capitol Hotel Sydney
02-03-2025 Dag 4 #Boot van James Cook in Sydney en trip naar Blue Mouthains
Op naar de Blue Mountains: van de stadse haven naar de natuur
Vandaag was ik iets later wakker dan gisteren, maar nog steeds op tijd om de dag te beginnen. Na het ontbijt maakte ik een wandeling naar Darling Harbour, een havengebied met een indrukwekkende skyline vol wolkenkrabbers. Door het Tumbalong Park, met veel groen tussen de gebouwen, liep ik naar mijn eerste bestemming van de dag.
Het Australian National Maritime Museum
Om iets na tienen stond ik bij het Australian National Maritime Museum, een groot complex met verschillende tentoonstellingen. Het was een bezoek meer dan waard. De expositie over zestiende-eeuwse ontdekkingsreizigers die Australië verkenden, vond ik fascinerend. Ook was er een indrukwekkende tentoonstelling over natuurfotografie met een maritiem thema.
Buiten lagen er verschillende schepen. Ik stapte aan boord van een replica van de HMS Endeavour, het schip waarmee James Cook in de zeventiende eeuw Nieuw-Zeeland en Australië ontdekte. Het schip was ontzettend klein vanbinnen, wat me veel respect gaf voor de zeventig bemanningsleden die hier twee jaar hebben geleefd. Ook nam ik een kijkje in een onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog en op een oorlogsschip van de Australische marine. Vlakbij lag ook een vliegdekschip, dat helaas niet toegankelijk was, maar de andere schepen er als speelgoedbootjes deed uitzien.
Van Sydney naar de Blue Mountains
Na mijn museumbezoek liep ik via Chinatown terug naar het hotel. Even opgefrist en door naar het Centraal Station. Met de BMT-lijn maakte ik een treinrit van bijna twee uur naar de Blue Mountains. De trein moest flink klimmen om de ruim 1.000 meter hoogte te bereiken. Ik ben nu gearriveerd en kan niet wachten om morgen de natuur te ontdekken.
informatie over verblijf
26 graden 122 km 7,6 km wandelen Van Syndney naar Katoomba Foto Carrington Hotel
03-03-2025 Dag 5 #Wandelen in de Blue Mouthains
Inspannende tocht door de betoverende Blue Mountains
Vandaag was ik vroeg wakker, maar dat gaf me de kans om als een van de eersten te genieten van een heerlijk ontbijt in een ambiance uit de jaren '60. Na het ontbijt trok ik mijn sportkleding aan, klaar voor een flinke wandeling. Met ruim 400 hoogtemeters die beklommen moesten worden, wisten mijn benen dat het hard werken zou worden.
De tocht begon met een afdaling richting Leura, een naburig plaatsje, en de Gordon Falls. Hier maakte ik voor het eerst kennis met de magische omgeving van de Blue Mountains. Terwijl de mist optrok, verschenen de blauw getinte bergen in al hun glorie.
Mijn wandeling vervolgde naar de Leura Cascade, een kleine waterval verscholen in het regenwoud. De temperatuur van zo'n 20°C was perfect voor de wandeling, waardoor de stevige klim naar de Kia Lookout goed te doen was. De volgende stop was het meer toeristische Echo Point, met een prachtig uitzicht op de Three Sisters. Volgens een Aboriginal-legende zijn de drie zussen Meehni, Wimlah en Gunnedoo in deze rotsen veranderd. Ze staan los van elkaar, en vanaf het uitkijkpunt is de bodem van de diepe vallei niet eens te zien.
De laatste drie kwartier van de tocht bestond uit een klim terug naar het hotel. Het was even afzien, maar iets na de middag was ik terug na een heerlijke wandeling. De rest van de middag heb ik genoten van de luxe in het hotel: gelezen en vooral ontspannen, zodat mijn voeten konden bijkomen. Wat een bizarre en adembenemende omgeving!
De dag begon regenachtig en dat bleef het ook vrijwel de hele dag. Mijn plan was om Scenic World te bezoeken, een toeristisch gebied aan de rand van de kliffen, waar je met verschillende vervoersmiddelen de canyon kunt oversteken en afdalen naar de Katoomba River.
Na een wandeling van een half uur kwam ik om 10:00 uur aan, maar door de dichte mist en de regen waren de "Blue Mountains" vandaag eerder "White Mountains". Het zicht was maximaal 25 meter. Helaas, dus geen vergezichten voor mij. Ik stapte in de kabelbaan voor een bezoek aan de Katoomba Falls en nam daarna het treintje naar beneden, dat onder een hoek van 51 graden de diepte in ging. Een bijzondere ervaring, omdat je bijna liggend begint en gaandeweg rechtop komt te zitten.
Beneden, op zo'n 600 meter van de top, maakte ik een lange wandeling door het regenwoud. De paden waren goed aangelegd en het was er rustig, waarschijnlijk dankzij de regen. Met de kabellijn ging ik weer omhoog.
Tijdens mijn bezoek leerde ik dat het nationale park hier qua oppervlakte groter is dan de Grand Canyon in de VS en net zo groot als het land Libanon. Het duurde de Engelse kolonisten maar liefst 60 jaar om een weg door dit gebied te vinden vanuit Sydney naar het binnenland van Australië. Na een uur wachten in de hoop dat de lucht zou opklaren – wat niet gebeurde – besloot ik terug te gaan naar het hotel voor een warme douche en wat ontspanning.
Eenmaal terug klaarde de lucht op, maar ik had geen zin meer om de steile klim van 100 hoogtemeters nogmaals te maken. Dus werd het relaxen, een boek uitlezen en de voorbereidingen treffen voor mijn reis van morgen naar het warme Adelaide. Een reisdag, dus geen spannende avonturen voor de boeg.
05-03-2025 Dag 7 #Een reisdag naar South Australie
Vaarwel New South Wales en op naar South Australië
Na een onrustige nacht, waarschijnlijk door mijn verkoudheid die ik gisteren heb opgelopen, was het tijd om te vertrekken. De kou in de airco heeft me geen goed gedaan. Na het ontbijt en het inpakken van mijn koffer liep ik naar het treinstation. De treinrit van bijna 2,5 uur naar Sydney Central Station gaf me de kans om de grootsheid van het station pas echt te zien. Daarna nam ik de trein naar de regionale luchthaven, een korte rit van 15 minuten.
Van Blue Mountains naar Adelaide
Ruim op tijd aangekomen op de luchthaven heb ik de tijd gevuld met wat rondlopen, iets eten en een nieuw boek lezen. Het wachten ging gelukkig snel voorbij en na een vlucht van ruim twee uur arriveerde ik in Adelaide, waar ik meteen in een nieuwe tijdzone terechtkwam. De temperatuur was een flinke omschakeling: van 15°C bij vertrek naar bijna 25°C in Adelaide.
Op de luchthaven haalde ik mijn huurauto op. In plaats van de gereserveerde Kia Cerato, kreeg ik een Nissan X-Trail, een stuk groter, wat goed uitkwam omdat ik op Kangaroo Island veel onverharde wegen zal rijden.
Navigatieproblemen en een tropisch onthaal
Zoals altijd had ik moeite om mijn navigatiesysteem aan te sluiten. Gelukkig had ik de route ook uitgeprint, dus reed ik op de ouderwetse manier naar mijn hotel. Het hotel ligt aan een inham van de Golf van Sint Vincent, en de wind die over het water waaide zorgde voor een heerlijke, frisse bries. De palmbomen voor mijn kamer gaven me meteen een tropisch gevoel. Vanaf het balkon genoot ik van de ondergaande zon.
Daarna haalde ik boodschappen in de supermarkt aan de overkant om mijn koeltas te vullen met koude dranken. Terug bij de auto probeerde ik nogmaals de navigatie in te stellen. Dit keer lukte het wel via mijn telefoon, wat het rijden – zeker aan de linkerkant van de weg – een stuk gemakkelijker maakt. Klaar voor het avontuur in Zuid-Australië!
informatie over verblijf
27 graden 1576 km 1 km wandelen Van Katoomba naar Adelaide Foto Lakes Hotel
De reis in Australië | SOUTH AUSTRALIE
06-03-2025 Dag 8 #Via Adelaide, Adelaide Hills naar het wijngebied
Een dag van contrasten: van markt in de stad naar de rust van de heuvels
Na een goede nachtrust met de balkondeur open, werd ik wakker met een verfrissende zeewind en het geluid van vogels. Het ontbijt was een aangename verrassing: geen buffet, maar een smakelijke bagel met zalm en roomkaas.
Adelaide: drukte en geuren
Daarna reed ik naar het centrum van Adelaide en parkeerde de auto om de Central Market te bezoeken. Een gigantisch, overdekt marktplein met een overvloed aan groenten, fruit, vlees, vis, kaas en worst. Ondanks mijn verkoudheid kon ik de heerlijke geuren van kruiden, verschillende worsten en gebrande noten ruiken. Het was een genot om hier rond te dwalen.
Op naar de Adelaide Hills
Vervolgens verliet ik de stad en reed de Adelaide Hills in. Hoewel ze 'heuvels' worden genoemd, voelde de bochtige weg naar de top van Mount Lofty met zijn aanzienlijke hoogte eerder als een berg. Vanaf het uitkijkpunt had ik een prachtig uitzicht op de kustlijn van Zuid-Australië en de stad Adelaide, badend in een helderblauwe lucht die ik sinds Sydney had gemist.
Mijn rit ging verder door de heuvels naar de Morialta Falls. Helaas bleek de waterval droog te staan, omdat het al een half jaar niet meer had geregend. Desondanks was de kloof waar ik doorheen liep, met de geur van eucalyptusbomen, prachtig groen. Ik spotte zelfs een koala hoog in een boom.
Ontspanning in de Barossa Valley
Terug bij de auto genoot ik van een picknick met de lekkernijen die ik op de markt had gekocht. Daarna reed ik verder naar de Barossa Valley. De bochtige wegen maakten plaats voor een glooiend wijnlandschap met overal druivenranken. Onderweg stopte ik bij een kaasfabriek, waar ik een koeltasje kocht gevuld met verschillende kazen en crackers, en kreeg ik een kaart met gratis te bezoeken wijnhuizen voor de volgende dag.
Rond 16:30 uur arriveerde ik bij mijn accommodatie voor de komende twee dagen. Met een paar glazen wijn, kaas en de lekkernijen van de markt, sloot ik de dag af. Zittend met mijn voeten omhoog, genoot ik van een fantastische zonsondergang bij een heerlijke temperatuur van 22°C. Wat een perfecte overgang van stad naar rust!
informatie over verblijf
28 graden 120 km 7 km wandelen Van Adelaide naar Marnananga Foto Marnanage Cottages
07-03-2025 Dag 9 #Culinaire hoogtepunten in de Barossa Valley
Wijnen, chocola en een heerlijke avond in de Barossa Valley
Vandaag sliep ik voor het eerst door mijn wekker heen, een teken dat ik eindelijk gewend begin te raken aan het tijdsverschil. Na een zelfgemaakt ontbijtje met allerlei lekkers, begon mijn dag met telefoontjes naar wijnhuizen. Helaas kreeg ik maar één wijnhuis te pakken dat ik wilde bezoeken, dus besloot ik de rest van de dag te improviseren.
Van het platteland naar chocola
Mijn eerste stop was Chateau Tanunda, een nagebouwd kasteeltje dat de indruk moet geven van een Frans plattelandskasteel. Het bleek vooral een mooie façade. Daarna reed ik naar het hoogste punt van de vallei, Mengler Hill. Het uitzicht viel een beetje tegen, maar gaf wel een goed beeld van de uitgestrektheid van het gebied met zijn kaarsrechte wegen. Vervolgens bezocht ik de Barossa Valley Chocolate Factory, waar allerlei soorten chocola gemaakt en verkocht worden. Met een heerlijke kop koffie en een stuk chocola genoot ik van het uitzicht op de uitgestrekte wijngaarden.
Wijnproeverijen
Na een heerlijke lunch bij El Castano, een Zuid-Amerikaans restaurant, bezocht ik het wijnhuis Gibson. Hier kreeg ik een uitgebreide rondleiding en proefde ik zeven verschillende wijnen. Ik kocht twee flessen met bijzondere blends. Het was heel interessant om een kijkje achter de schermen te krijgen en te zien hoe de oogst in volle gang is. Ik mocht zelfs het druivensap proeven op verschillende momenten, waardoor ik de transitie van sap naar wijn kon ervaren. De eigenaar vertelde vol passie over zijn werk, ondanks de drukte van het oogstseizoen.
Terug bij mijn accommodatie deed ik nog een proeverij bij de buren, het wijnhuis Greenock Creek. Hier worden wijnen van een hoger segment verkocht, en dat was zeker te proeven. Ook hier proefde ik zeven verschillende wijnen en kocht ik er drie. Mijn voorraad voor de komende negen dagen is hiermee goed aangevuld met chocola en diverse wijnen.
Ontspannen afsluiting van de dag
De rest van de dag genoot ik van het heerlijke weer. Met een temperatuur van 33°C – wat naar verluidt koel is vergeleken met de afgelopen weken – was het goed uit te houden. Op het terras in de schaduw kwam ik tot rust met een lekker wijntje, kaas, olijfjes en salami, terwijl de zon onderging en de kaketoes veel lawaai maakten. Een perfecte afsluiting van een mooie dag in de Barossa Valley!
informatie over verblijf
33 graden 52 km Rondrit in Wijngebied Foto Marnanage Cottages
08-03-2025 Dag 10 #Naar Kangeroo Island
Welkom op Kangaroo Island: een nieuw avontuur
Om iets na achten ben ik vanuit de Barossa Valley naar het zuiden vertrokken. De route ging via Adelaide naar Cape Jervis, waar de ferry naar Kangaroo Island vertrekt. Onderweg heb ik getankt en boodschappen gedaan, aangezien het eiland redelijk afgelegen is. De timing was perfect: om 10:30 uur arriveerde ik bij de ferry en kon ik meteen aan boord rijden.
Overtocht en aankomst
De overtocht van 45 minuten over de Backstairs Passage verliep rustig. De boot zat vol en de stemming was gemoedelijk. Ik arriveerde in Penneshaw, een klein havenstadje en samen met Kingscote een van de weinige plaatsen op het eiland. Ik reed eerst naar Cape Willoughby en zijn witte vuurtoren, waar ik een prachtig uitzicht had op de kustlijn aan de oostkant van het eiland. De rest van de rit naar mijn overnachtingslocatie in Emu Bay bestond voor een groot deel uit onverharde wegen, wat me deed denken aan het autorijden in Patagonië. Het landschap is licht glooiend en opvallend groen, ondanks de droogte van de afgelopen tijd.
Rust en natuur op Kangaroo Island
Mijn cottage in Emu Bay heeft een fantastisch uitzicht over de baai. Met een temperatuur van zo'n 30°C en een lichte zeewind is het heerlijk vertoeven. Na een kleine handwas, kan ik nu even ontspannen. Vanavond kook ik zelf en hoop ik dat ik bij zonsondergang de inheemse dieren van het eiland te zien krijg.
Kangaroo Island is het op twee na grootste eiland van Australië. Met een oppervlakte van 4.405 km² en slechts 4.400 inwoners is het erg dunbevolkt. Dat merkte ik al onderweg. Hier in het bungalowpark, met slechts zeven huisjes die ver uit elkaar liggen, is het compleet stil. Ik zit klaar met mijn fotocamera en hoop dat de dieren zich bij zonsondergang laten zien!
informatie over verblijf
33 graden 281 km Van Marananga naar Emy Bay (KI) Foto Emu Bay Holiday Homes
09-03-2025 Dag 11 #Ontdekken van Kangeroo Island
Een indrukwekkende dag in Flinders Chase National Park
Na een vroeg en zelfgemaakt ontbijt vertrok ik rond 7 uur naar het westen van het eiland. Een rit van zo'n vijf kwartier bracht me bij Flinders Chase National Park, het grootste park op Kangaroo Island. De autoroute was prachtig en ontspannen, grotendeels over de enige geasfalteerde weg die van oost naar west loopt.
Van Admirals Arch tot Remarkable Rocks
Eenmaal in het park meldde ik me aan en kreeg een kaart. Mijn eerste bestemming was Admirals Arch. Hier, bij Cape du Couedic, vind je een grote, natuurlijke boog die uitkijkt op de oceaan, waar zeehonden op de rotsen liggen te zonnen. De naam verwijst naar de vele schepen die hier in het verleden zijn vergaan. De lucht was heerlijk, een combinatie van eucalyptus, tijm, lavendel en zoute zeelucht. De harde wind zorgt ervoor dat hier alleen lage struikjes en mos kunnen groeien. Ondanks dat dit een van de hoogtepunten van het eiland is, was het hier verrassend rustig. Na een korte wandeling rond de vuurtoren, die door de steile klim en de temperatuur van boven de 30°C al snel te zwaar werd, ging ik verder naar de Remarkable Rocks.
Onderweg had ik een fantastisch uitzicht op de kustlijn met witte zandstranden, die zo van een bounty-eiland leken te komen. Bij de Remarkable Rocks aangekomen, parkeerde ik de auto en liep ik naar de mysterieuze, metershoge keien. Miljoenen jaren van erosie door wind, zout en golven hebben ze tot bizarre vormen geslepen. De rode algen die erop groeien, maken het decor compleet. Typisch Australië: er zijn hier geen hekken, alleen een waarschuwingsbord voor de wind en gladde stenen. Pas later las ik dat hier al negen mensen zijn omgekomen.
Zeeleeuwen en een avond in Emu Bay
Mijn laatste stop in het park was Seal Bay. Dit zandstrand is niet toegankelijk voor toeristen, maar vanaf een afstand kun je honderden zeeleeuwen zien liggen. Eén van hen kwam zelfs dichtbij om in de schaduw te liggen van het houten pad waar we op stonden. Het was weer een fantastische natuurervaring.
Daarna reed ik naar Kingscote, het grootste dorp van het eiland, om boodschappen te doen. De avond bracht ik door met barbecueën bij mijn cottage, met een schitterend uitzicht op Emu Bay. Gisteravond heb ik overigens al drie kangoeroes en twee wallaby's gespot, dus de dieren laten zich gelukkig al zien!
informatie over verblijf
33 graden 240 km 12 km wandelen Rondrit op Kangeroo Island Foto Emu Bay Holiday Homes
10-03-2025 Dag 12 #Reis aan de Noordkant van Kangeroo Island
Halve dag op avontuur, halve dag ontspanning op Kangaroo Island
Hoewel ik vandaag kon uitslapen, was ik toch alweer om 7 uur wakker. Na het ontbijt maakte ik me klaar voor een halve dag op pad, met drie bestemmingen op Kangaroo Island die ik nog wilde zien. De temperatuur liep al snel op naar 25 graden, een voorbode van een warme dag.
Van Emu Bay tot Western River
Mijn eerste stop was het plaatsje Emu Bay, niet meer dan een handjevol huizen. Het uitzicht vanaf mijn cottage was eigenlijk mooier dan daar.
Daarna reed ik naar Stokes Bay, vlak bij het Lathami Conservation Park. Hier spotte ik een groepje koala's hoog in de bomen. Ik zag ze alleen doordat er een auto stilstond en mensen omhoog keken; anders was ik er zo voorbijgereden. Wat vallen die beestjes weinig op! Bij Stokes Bay zelf kwam ik via een smalle doorgang tussen de rotsen uit op een prachtig wit zandstrand. Het gaf me even het gevoel dat ik in de Siq bij Petra liep, om vervolgens uit te komen op een kilometerslang strand met in totaal maar zes mensen.
De laatste stop van de ochtend was bij Western River. De weg ernaartoe was spectaculair: een smalle, onverharde weg die steil naar beneden liep. Daar mondde een klein riviertje uit in de oceaan. Wederom een fantastisch breed zandstrand met puntige, met rode algen bedekte rotsen. Ook hier was het heerlijk rustig met slechts drie mensen.
Ontspannen middag in de cottage
Daarna reed ik terug naar mijn cottage in Emu Bay, waar ik een frisse salade maakte. De rest van de middag besteedde ik aan ontspanning, wat na de actieve dagen ook wel eens lekker is. 's Avonds at ik de restjes op, want morgen reis ik verder naar de staat Victoria op het vasteland.
informatie over verblijf
35 graden 122 km 6 km wandelen Rondrit op Kangeroo Island Foto Emu Bay Holiday Homes
11-03-2025 Dag 13 #Terug op vaste land
Van Kangaroo Island naar Murray Bridge: een overgangsetappe
Het was weer tijd om Kangaroo Island te verlaten. Rond half negen begon de rit van bijna een uur naar de haven in Penneshaw. Ik was ruim op tijd voor de afvaart van de ferry. Bij het informatiecentrum vroeg ik wat de mooiste route was naar Murray Bridge. Er waren drie opties die allemaal even lang duurden, dus ik koos de route via het Fleurieu Peninsula.
De schoonheid van de kustlijn
De autoroute op het vasteland liep via Normanville, waar ik even tankte, over heuvelachtig terrein met veel bochten. Dit bracht me naar het kustplaatsje Victor Harbor in Encounter Bay. Hier hield ik een koffiestop en genoot ik nog even van de zee, die ik de komende dagen zal missen.
De reis ging verder richting Goolwa en de Murray Bridge. Onderweg doorkruiste ik het wijngebied Langhorne Creek. Het landschap veranderde van bosachtige heuvels naar een vlakker kustgebied en vervolgens weer naar heuvels, maar nu kaal en droog, wat deed denken aan het binnenland van Spanje.
Een luxe overnachting
Iets na drieën bereikte ik mijn overnachtingsplek in Murray Bridge, een luxe hotel op de hoogste etage met uitzicht over de stad. Ik had nog tijd om boodschappen te doen voor de komende dagen. Vanavond ga ik heerlijk eten in het restaurant van het hotel. Morgen vervolg ik mijn reis het binnenland in, wat betekent dat ik weer een nieuwe tijdzone inga.
informatie over verblijf
27 graden 267 km Reis van Emu Bay naar Murray Brdige Foto Bridgeport Hotel
De reis in Australië | VICTORIA
12-03-2025 Dag 14 #kennismaking met de Grampians Nationaal Park
Het was even een stukje rijden, maar dan ben je ook ergens, namelijk Halls Gap
Na een heerlijke nachtrust was het tijd om verder te reizen. De rit van vandaag was een lange, ruim 350 kilometer. Ik wist dat het een saaie tocht zou worden, met bijna kaarsrechte wegen en een landschap dat nauwelijks veranderde.
Reis door het binnenland van Australië
Halverwege hield ik even pauze in Bordertown, een dorpje dat zijn naam te danken heeft aan de ligging op de grens van de staat Victoria. Hier ontdekte ik dat de vroege kolonisten de plaats zo noemden omdat het op de helft lag van de route tussen Adelaide en een zilvermijn in Victoria. Toen ik Victoria binnenreed, ging de klok weer een uur vooruit en kwam ik terug in de oorspronkelijke tijdzone.
De reis ging verder langs uitgestrekte, gele velden waar het graan al was geoogst. Langs de weg stonden waarschuwingsborden voor vermoeidheid en de gevaren van microslaap, wat de lange remsporen aan de kant van de weg helaas bevestigden. Ik was blij dat ik de reis in twee dagen had opgesplitst. Regelmatig passeerden enorme road trains, vrachtwagens met wel drie of vier opleggers, die bijna 100 meter lang konden zijn.
Eindelijk de Grampians in zicht
Het laatste uur van de rit werd het autorijden gelukkig weer leuker. De bergen van de Grampians verschenen in beeld, en de smalle, bochtige wegen vergden volledige concentratie. Vangrails zijn hier zeldzaam, dus een stuurfout kan grote gevolgen hebben. Ik stopte bij de McKenzie Falls en maakte een wandeling van een paar kilometer naar de waterval die over zwarte stenen naar beneden stortte. De temperatuur was hier gelukkig gedaald naar 30°C, vergeleken met de 35°C op de uitgestrekte graanvelden.
Aangekomen in Halls Gap
Ik verblijf op een fantastische locatie: een campsite met verschillende huisjes, zo groot als de begane grond van mijn eigen huis. Vanaf mijn terras heb ik uitzicht op de bergen, waar kangoeroes, kaketoes, papegaaien en eenden rondlopen. Vanavond kookte ik zelf, maar ik moest me wel verdedigen tegen de kaketoes die ook wel een hapje wilden meepakken. Morgen staat er een bezoek aan de Grampians op het programma.
informatie over verblijf
31 graden 487 km 7 km wandelen Reis van Murray Brdige naar Halss Gap Foto Halss Gap Lakeside Tourist Park
13-03-2025 Dag 15 #Hiking naar hoogste punt in de Grampians NP
De Grampians beklimmen: een pittige, maar lonende hike
De dag begon vroeg. Voordat de temperatuur zou stijgen, wilde ik beginnen met mijn hike bij een aangename 16°C. Bij het opendoen van de gordijnen zag ik tientallen kangoeroes in het veld staan, wat inmiddels een gewoonte is geworden. Dit keer wist ik er wel een goede foto van te maken, aangezien er een kleintje uit de buidel van een van de moeders tevoorschijn kwam.
De klim naar Pinnacle Lookout
Na een korte autorit naar de parkeerplaats begon de pittige klim naar de top van de Grampians. De hike was allesbehalve een wandeling. Met een gemiddelde helling van 35% was het een zware cardio-oefening; mijn hartslag ging regelmatig in het rood. Na bijna drie uur klimmen bereikte ik de top en werd ik beloond met een fantastisch uitzicht vanaf Pinnacle Lookout.
De afdaling en een welverdiende pauze
Wat omhoog gaat, moet ook weer naar beneden. De afdaling was fysiek minder zwaar, maar een ware uitdaging voor mijn enkels en knieën. Het pad bestond uit losse stenen, dus het was constant stappen en springen. Af en toe was er een stukje zanderige ondergrond om even te kunnen bijkomen. De afdaling ging een stuk sneller dan de klim: in ruim een uur was ik terug bij de auto. Na een slok koud water uit mijn bidon merkte ik in de spiegel dat mijn gezicht vuurrood was.
Hierna reed ik naar een tweede uitkijkpunt, de Boroka Lookout, die gelukkig veel gemakkelijker te bereiken was (slechts 100 meter lopen). Rond 14:00 uur was ik weer terug bij mijn huisje, waar ik een verfrissende douche nam. De kleren die ik gisteren had gewassen, vouwde ik op en stopte ik in mijn koffer. Nu de eerste helft van de reis erop zit, heb ik weer schone kleren voor het tweede deel.
De rest van de middag geef ik mijn vermoeide benen de welverdiende rust die ze nodig hebben. Morgen reis ik weer terug naar de kust, maar voor nu geniet ik nog even van deze prachtige omgeving.
informatie over verblijf
32 graden 6 km 12 km wandelen Foto Halss Gap Lakeside Tourist Park
14-03-2025 Dag 16 #Naar de kust voor start van de Great Ocean Road
Naar de kust: van Halls Gap naar Port Fairy
Na een heerlijke nachtrust werd ik wakker gemaakt door het gekrijs van kaketoes. Na een ontbijt en het netjes achterlaten van het huisje, was het tijd om rond 9 uur te vertrekken. De bestemming: Port Fairy, een rit van twee uur.
Op weg naar de kust
Tijdens de rit merkte ik dat sommige wegen nog steeds waren afgesloten als gevolg van een enorme bosbrand die het gebied een paar jaar geleden had geteisterd. Op sommige plekken stonden zwarte, verkoolde bomen, terwijl elders de natuur zich alweer snel had hersteld. Na een uur de Grampians te hebben verlaten, verdwenen de bergen net zo abrupt als ze verschenen waren. Het landschap veranderde in een licht glooiend, geel landschap met hier en daar een dorpje, vergelijkbaar met de rit naar Halls Gap.
Prachtige golven en een aangename temperatuur
In Port Fairy maakte ik een mooie wandeling over het Griffiths Island Reserve. Hoewel het een vogelpark is, zag ik weinig vogels, maar wel de enorme, krachtige golven die tegen de kustlijn beukten. De volgende stop was Warrnambool, waar ik langs Thunder Point wandelde. Ook hier brak het water met grote kracht op de rotsen voor de kust.
De laatste etappe van een half uur bracht me naar een gezellige B&B, waar ik heerlijk tot rust kon komen in de tuin. De temperatuur was hier een aangename 22°C. De dag sluit ik ontspannen af in de tuin, genietend van de rust en de aangename temperatuur.
informatie over verblijf
24 graden 233 km 6 km wandelen Reis van Halss Gap naar Warmbool Foto Butterfly Farm B&B Nirranda
15-03-2025 Dag 17 #De Great Ocean Road deel 1
De enerverende Great Ocean Road en de natuur van Apollo Bay
Na een onrustige nacht, waarin ik een strijd met de kussens heb geleverd, ben ik vroeg opgestaan om het ontbijt te pakken en op pad te gaan. Rond 8 uur begon mijn rit over de eerste etappe van de Great Ocean Road. Ik hoopte de grote toeristenmassa voor te zijn, en dat lukte tot halverwege de route.
Kustlijn en regenwoud
Mijn eerste stop was bij de Bay of Islands, net voorbij Peterborough. Hier maakte ik verschillende stops langs de kust, waar de zee de gele, hoge rotsen in bizarre vormen had uitgesleten. Deze rotsen hebben namen gekregen zoals London Bridge, The Razorback en The Arch. Het hoogtepunt voor veel toeristen zijn de Twelve Apostles, hoewel het er nu nog maar zeven zijn. Zelf vond ik de Bay of Islands veel interessanter, mede omdat het er veel minder toeristisch was.
Na Port Campbell en de Bay of Violence veranderde het landschap radicaal. De heuvelachtige kust maakte plaats voor een dicht, tropisch regenwoud met metershoge varens en enorme, lange bomen. De weg kronkelde er dwars doorheen. Je had niet meer het idee dat je langs de kust reed.
Een stukje geschiedenis en prachtige watervallen
Ik nam een afslag naar Cape Otway, waar ik een langere wandeling maakte. Hier ontdekte ik een stukje geschiedenis: de eerste Amerikaanse soldaat viel hier in de Tweede Wereldoorlog, toen zijn schip op een Duitse mijn liep. Vlak bij dit punt zijn meerdere schepen gezonken en is er een begraafplaats voor de zeevarenden.
Hierna reed ik een stukje terug naar de noordkant van Cape Otway, waar ik een aantal watervallen wilde bezoeken. Ze vielen een beetje tegen. Wel genoot ik van de mooie autoroute door het regenwoud, al moest ik wel hard werken om de auto op de smalle, kronkelende weg te houden en op te letten voor tegenliggers.
Ontspanning in Apollo Bay
Ik ben nu aangekomen in Apollo Bay, waar ik even ga ontspannen. Vanavond staat er heerlijk vis op het menu in een lokaal restaurant. Morgen vertrek ik weer vroeg voor een lange dag, met een overtocht per ferry naar Wilsons Promontory aan de andere kant van de Port Phillip Bay, ten zuiden van Melbourne.
informatie over verblijf
29 graden 192 km 15 km wandelen Reis van Warmbool naar Apollo Bay Foto Seavieuw Motel & Apartments
16-03-2025 Dag 18 #De great ocean road deel 2
Regenachtige reisdag naar Phillip Island
Vandaag was het een lange, regenachtige reisdag. Ik stond vroeg op, omdat ik een flinke afstand moest afleggen. Ik wist dat er regen voorspeld was, maar dat het vrijwel de hele dag zou blijven regenen, viel me toch wat tegen.
Met de ferry naar Phillip Island
De eerste twee uur reed ik vanaf Apollo Bay bij zonsopkomst langs de kust naar Queenscliff. Dit deel van de route bestond voornamelijk uit een weg langs hoge kliffen. Ondanks de regen zag ik overal surfers. Dankzij het vroege tijdstip en de regen was het rustig op de weg, waardoor ik kon doorrijden zonder oponthoud.
Ik arriveerde ruim op tijd bij de ferry in Queenscliff voor de overtocht naar Sorrento. De medewerker gaf aan dat ik een boot eerder kon pakken, waardoor ik een uur wachten bespaarde. Binnen 10 minuten zat ik in de auto op de boot. Tijdens de rustige overtocht van 45 minuten kon ik mijn benen strekken en wat cafeïne drinken. Het was gelukkig droog, dus ik kon lekker uitwaaien op het dek.
Koala's en wallaby's
Daarna reed ik met de auto gemakkelijk van de ferry af, wat extra fijn was omdat het een roll-on roll-off ferry was. De route ging eerst noordwaarts richting Melbourne, over een snelweg die ik sinds Adelaide niet meer had gezien. Het reed een stuk ontspannender. Vervolgens ging de route weer naar het zuiden, naar Phillip Island. Helaas begon het weer flink te regenen, wat de boeren hier ongetwijfeld toejuichen, maar mij minder goed beviel. Via een lange brug reed ik het eiland op. In het dorpje Cowes at ik een lekkere steak en maakte ik een korte wandeling door het Rhyl National Park. De regen was echter zo hevig dat ik na een half uur weer in de auto zat.
Hierna bezocht ik het Koala Conservation Reserve, waar ik ondanks de lichte regen talloze koala's, wallaby's en vogels zag. Ik spotte zelfs een mierenegel!
Wilsons Promontory
De dag eindigde met een 1,5 uur durende rit naar Wilsons Promontory, terwijl het weer hard begon te regenen. Om 17:15 uur arriveerde ik bij mijn B&B, waar ik hoorde dat de boottocht van morgen was afgelast vanwege de wind. Het lijkt erop dat mijn reis weer wat onvoorziene wendingen krijgt, net als in Nieuw-Zeeland. Morgen ga ik bellen om te vragen naar de middagtour, maar het ziet ernaar uit dat ik de dag zal vullen met een lange wandeling. Er is wel kans op regen, maar veel minder dan vandaag. Al met al heb ik geluk gehad met het weer, want ik zat toch het grootste deel van de dag in de auto.
informatie over verblijf
18 graden 465 km 5 km wandelen Reis van Apollo Bay naar Yanakie Foto Olivi
17-03-2025 Dag 19 #Wilson Promotory NP
De onverwachte schoonheid van Wilsons Promontory
Vandaag verliep anders dan gepland. Na een heerlijk ontbijt met de andere gasten, vertrok ik wat later dan normaal naar Wilsons Promontory National Park, of 'The Prom' zoals het hier liefkozend wordt genoemd. De geplande boottocht kon helaas niet doorgaan vanwege de ruwe zee.
Op advies van mijn host paste ik mijn plannen aan. Eerst ging ik langs bij de touroperator om mijn geld terug te vragen voor de boottocht, wat na wat gedoe gelukkig lukte.
De klim naar Mount Oberon
Daarna begon ik aan een stevige klim naar de top van Mount Oberon voor een adembenemend uitzicht over The Prom. De klim was zwaar, maar na vijfenveertig minuten bereikte ik de top. Het pad was een brede, gemakkelijke weg, hoewel de laatste 200 meter steil en ongelijk waren. Boven op de top was het uitzicht de beloning. Omdat er geen hekken waren, voelde het best beangstigend om zo dicht bij de rand te staan. De afdaling ging, zoals verwacht, een stuk sneller.
Stranden en wildlife
Mijn volgende stop was een korte wandeling naar Squeaky Beach. De naam zou komen van het geluid dat het zand maakt als je erop loopt. Hier beukten enorme golven op de kustlijn en rotsen, wat in combinatie met de rode algen, het witte zand en de kraakheldere zee een fantastisch beeld opleverde.
Daarna maakte ik een wandeling van 2,5 kilometer naar Wilson's Landing, vernoemd naar de cartograaf van kapitein Cook. Hier was het heerlijk rustig en genoot ik van de omgeving. Hoewel de kans om wild te spotten overdag klein is, zag ik een paar kangoeroes en twee groepen emoes.
Terug bij de B&B heb ik van het heerlijke weer genoten. Het bleef vandaag droog, maar was niet bloedheet. De dag sloot ik af met een heerlijk diner, verzorgd door de eigenaren van de B&B. Samen met twee Duitse gasten genoot ik van lekker eten en een drankje. Daarna heb ik ingecheckt voor mijn vlucht van morgen naar Hobart op Tasmanië, het volgende deel van mijn reis.
informatie over verblijf
20 graden 50 km 16 km wandelen Foto Reis in en naar Nationaa Park Olivi
De reis in Australië | TASMANIE
18-03-2025 Dag 20 #Reis naar Tasmanie
Een reisdag vol contrasten: van Wilsons Promontory naar Tasmanië
Vandaag was een typische reisdag. Na een heerlijk ontbijt was het weer een uitdaging om alles in de koffer te krijgen. Het is me een raadsel hoe dat telkens moeilijker wordt. Uiteindelijk lukte het, en de restjes eten gaf ik aan de eigenaren van de B&B.
Autorijden en vliegen
De rit naar de luchthaven van Melbourne duurde anderhalf uur. Onderweg stopte ik even om mijn stijve benen van gisteren te strekken. Het laatste uur reed ik door Melbourne en haar voorsteden. Het inleveren van de huurauto ging snel en soepel.
Mijn vlucht naar Tasmanië duurde slechts 1 uur en 20 minuten en verliep eveneens vlot. Tasmanië is alweer de vierde staat van Australië die ik bezoek.
De uitdaging van de nieuwe huurauto
Het ophalen van de nieuwe huurauto ging daarentegen een stuk trager. In Australië nemen ze overal rustig de tijd voor. Het vinden van de MG5 was ook een uitdaging, aangezien de auto op een andere plek stond dan aangegeven. De M 5 is een compleet andere auto dan de Nissan X-Trail; het motorvermogen is een stuk lager en de auto voelt meer als een stadsauto aan. Gelukkig kreeg ik de navigatie via mijn telefoon direct werkend, wat het rijden – zeker op de bochtige wegen van Tasmanië – een stuk gemakkelijker maakt.
Na een snelle stop bij de supermarkt arriveerde ik net voor 19:00 uur bij mijn motel. Na wat gegeten te hebben, kon ik nog net genieten van een prachtige zonsondergang. Morgen staat er weer een intensieve dag op het programma met veel stops en ritten. Ik ben benieuwd hoe het autorijden op Tasmanië bevalt!
informatie over verblijf
24 graden 237+719 km Reis van Yanakie via Melbourne naar Hobart Foto Riverfront Motel & Villa's
19-03-2025 Dag 21 #Start ontdekking Tasmanie
Door Tasmanië: een lange, maar prachtige reisdag
Vandaag stond er een lange rit op het programma, dwars door Tasmanië. Ik begon vroeg, rond 7.00 uur met een uitgebreid ontbijt van de menukaart. De extra wachttijd nam ik graag voor lief. Even wat feiten over Tasmanië: het is ongeveer anderhalf keer zo groot als Nederland, 40% bestaat uit nationale parken en met slechts vijf inwoners per vierkante kilometer is het er erg rustig. Dat merkte ik direct toen ik de stad Hobart uitreed.
Heuvels, bergen en watervallen
De route van 369 kilometer duurde bijna 6,5 uur, met een gemiddelde snelheid van slechts 55 km/u. Dit kwam door het gebrek aan rechte wegen. In het oosten van het eiland, bij Hobart, was het landschap nog heuvelachtig met glooiende, agrarische gronden. Hoe verder ik naar het westen reed, hoe ruiger de bergen en bossen werden.
Mijn eerste stop, na een uur rijden, was bij Mount Field National Park, waar ik een wandeling maakte naar Russell Falls. Anderhalf uur later, op 700 meter hoogte, bezocht ik Lake St. Clair National Park, het diepste meer van Australië. Hier maakte ik een twee uur durende wandeling door het bos en langs het meer, met magische fotomomenten.
Daarna reed ik verder naar Nelson Falls, een prachtige waterval in een bos met metershoge varens en bomen die tot aan de hemel leken te reiken.
Een reis door ongerepte natuur
De enige 'stad' aan de westkant, Queenstown, voelde meer als een dorp. De weg erheen was een steile afdaling met veel bochten, waarna ik weer moest klimmen voor het laatste deel van de rit naar Tullah. In totaal kwam ik vandaag slechts vijf dorpjes tegen na Hobart.
Ik ben nu aangekomen bij mijn accommodatie in Tullah, met een prachtig uitzicht over Lake Rosebery. Ik zit op mijn terras en zie de zon de toppen van de bergen raken. Ik heb gelezen dat Tasmanië een heel ander Australië is, en met de fantastische landschappen van vandaag kan ik dat alleen maar bevestigen. Het lijkt meer op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland dan op de andere plekken die ik tot nu toe heb bezocht.
Nu ga ik me voorbereiden op morgen. Ik pas mijn plannen aan en zoek een rustigere dag uit, want zo'n prachtig uitzicht nodigt uit tot ontspanning.
informatie over verblijf
23 graden 369 km 13 km wandelen Reis van Hobart naar Tullah Foto Tullah Lakeside Lodge
20-03-2025 Dag 22 #Een dagje van rust
Rustdag in Tullah
Vandaag was een welverdiende rustdag voor de auto. Na een heerlijk ontbijt met zalm en gepocheerd ei op toast, maakte ik een wandeling van anderhalf uur langs het meer waar ik verblijf. De bergen weerspiegelden prachtig in het stille water, wat zorgde voor een magisch moment.
De rest van de dag was vooral gericht op ontspanning. Tussendoor heb ik wel twee dingen geregeld voor de rest van mijn reis: een boottour bij de Bay of Fires en toegangskaartjes voor Port Arthur.
Halverwege de dag zorgde een flinke regenbui ervoor dat de temperatuur drastisch daalde. Voor het eerst deze reis moest mijn korte broek worden ingeruild voor een lange. Dit is kenmerkend voor de westkust van Tasmanië. Ik heb mijn derde boek uitgelezen en ben begonnen aan het vierde. Morgen vervolg ik mijn reis via de bergen naar de noordkust.
informatie over verblijf
18 graden 7 km wandelen Reis regio Tullah Foto Tullah Lakeside Lodge
21-03-2025 Dag 23 #De hoogte in naar Cradle Mounthain
Een fysiek en letterlijk hoogtepunt: Cradle Mountain
Vandaag begon de dag vroeg. Na een goede nachtrust schrok ik wakker van mijn wekker. Na een zoet ontbijt was het tijd om verder te reizen. De temperatuur was nog fris met 12°C, maar de zon brak al door.
Cradle Mountain: de mooiste wandeling tot nu toe
Na een uurtje rijden over de hoogste bergpas van Tasmanië (900 meter hoog) met een prachtig uitzicht, kwam ik aan bij het bezoekerscentrum van Cradle Mountain. Ondanks het vroege tijdstip stonden er al honderden auto's. Ik kocht een busticket en nam de pendelbus die me in een half uur naar het eindpunt bij Dove Lake bracht.
Vanaf het meer, dat op 939 meter hoogte ligt, begon mijn wandeltocht rondom de bergen: Cradle Mountain (1545 m), Ban Bluff (1559 m) en Smithies Peak (1527 m). De wandeling van ruim twee uur bood fantastische uitzichten. De bergen weerspiegelden prachtig in het spiegelgladde water van het meer. Ik liep in een vlot tempo, waardoor ik al na twintig minuten een stuk minder mensen tegenkwam. Het pad was goed aangelegd en de temperatuur was ideaal. De tocht was wel inspannend, met veel stijgingen en dalingen.
Eenmaal terug bij het busstation merkte ik dat het weer drukker werd met wandelaars. Na een korte rit met de bus stond ik weer bij mijn auto, waar inmiddels vijf keer zoveel voertuigen stonden. Tijd om te vertrekken.
Van bergen naar kust
Terwijl ik verder naar het noorden reed, werden de bergen in mijn spiegel steeds kleiner. Het landschap veranderde van bergachtig naar heuvelachtig, met weilanden, bossen en kleine dorpjes. Na iets meer dan een uur bereikte ik Devonport aan de noordkust, waar de temperatuur alweer 23°C was.
Ik haalde boodschappen voor de komende vijf dagen en stopte even bij een wijnhuis in de buurt van mijn accommodatie. Ik verblijf de komende twee nachten in een groot huis met vijf kamers. Snel zette ik de wasmachine aan in de hoop dat de kleren vanavond droog zouden zijn. Vanavond steek ik de barbecue aan, geniet ik van een (paar) glaasjes wijn en van het uitzicht vanaf mijn nieuwe locatie aan de noordkust van Tasmanië.
informatie over verblijf
23 graden 230 km 12 km wandelen Reis van Tullah naar Port Sorell Foto Roosters Rest
21-03-2025 Dag 24 #Nationaal park Narawntapu
Wildlife en ongerepte stranden in Narawntapu National Park
Na een heerlijke nachtrust begon de dag met een zelfgemaakt, luchtig Nederlands ontbijt: yoghurt met fruit en een broodje kaas. Daarna was het slechts een half uurtje rijden naar Narawntapu National Park, dat aan de overkant van de baai van Port Sorell ligt. Het park staat bekend om zijn wildlife en zijn ligging aan de kust.
Wallaby's en een (kleine) klim
Mijn eerste activiteit was een mooie drie uur durende wandeling rondom een meer en een berg op (Archers Knob), die de Aboriginal-naam is voor Badger Head. Ik begin er een beetje klaar mee te zijn, maar deze was kleiner, hoewel toch voelbaar voor mijn kuiten. Het uitzicht viel een beetje tegen voor de geleverde inspanning. Rondom het meer zag ik veel vogels, en twee keer kwam ik een wallaby tegen in de bush. Wat een grappige beesten! Als je ze ziet, stoppen ze en bevriezen bijna. Zodra je je camera wilt pakken, springen ze een paar keer en staan dan weer stil, alsof ze echt op de foto willen. En als je pech hebt en ze je doorhebben, sprinten ze er als een gek vandoor.
Baker Beach: ongerepte schoonheid
Na de wandeling reed ik een klein stukje naar Griffiths Point, vanwaar je een fantastisch uitzicht hebt op Baker Beach. Dit strand is wel 8 kilometer lang en ik zag slechts twee sporen, vermoedelijk van kangoeroes. Geen enkele voetstap in het bijna witte zandstrand! Het is heel bijzonder, zo onaangetast lijkt het wel.
Iets na 14:00 uur was ik terug bij het grote huis waar ik verblijf. Ik zette de gewassen kleren die binnen stonden te drogen even buiten. Met het zonnetje en de zeewind waren ze snel droog. Na het netjes opvouwen van mijn kleding heb ik nu weer (bijna) een koffer vol schone kleren, genoeg voor de laatste week van mijn reis. Daarna genoot ik in het zonnetje van mijn boek. Af en toe verdween de zon achter een wolk, en dan voelde de temperatuur door de zeewind direct frisser aan. 's Avonds heb ik heerlijk gekookt.
Morgen rijd ik naar de oostkust van Tasmanië. Ik ben benieuwd hoe het landschap daar eruitziet!
informatie over verblijf
23 graden 64 km 12 km wandelen Reis regio Port Sorell Foto Roosters Rest
22-03-2025 Dag 25 #Naar de Bay's of Fire
Een prachtige rit naar de oostkust van Tasmanië
Terwijl ik dit verslag schrijf en bedenk dat de reis langzaam ten einde loopt, realiseer ik me hoe snel de tijd is gegaan. Na mijn verblijf in Bicheno, waar ik vandaag ben aangekomen, volgen nog maar twee locaties voordat ik weer terugreis.
Langs Launceston en over heuvels en bergen
Ook vandaag begon ik met een zelfgemaakt 'Nederlands' ontbijtje. Daarna was het tijd om te vertrekken naar de oostkust. Mijn eerste stop, na iets meer dan een uur rijden, was in Launceston, de tweede stad van Tasmanië. Ik was van plan de Cataract Gorge Reserve te bezoeken, maar dat viel tegen. De brug was afgesloten en het was er erg toeristisch, dus na een korte wandeling van 45 minuten besloot ik verder te rijden.
De route ging verder naar Scottsdale, door een afwisselend landschap van bochtige wegen door bossen en weilanden op heuvels. De dorpjes waren hier echt heel klein, vaak niet meer dan tien huizen. In Scottsdale, een iets grotere plaats, genoot ik van een grote kop koffie. De huizen aan de hoofdstraat hadden een typisch Victoriaanse bouwstijl, met veranda's en een kleurrijk kerkje.
Daarna reed ik dwars door het Mount Stronach Forest Reserve. De route ging verder over de Brisies Forest, waar ik de auto flink moest laten klimmen naar 640 meter. Hier stopte ik even om te rusten. Ik merkte dat mijn concentratie afnam, wat op deze bochtige wegen zonder vangrails niet handig is. Een andere automobilist stopte zelfs om te vragen of alles goed met me ging; wat zijn de mensen hier toch aardig!
Bay of Fires: een zee van vuur en rust
De reis ging verder naar St Helens, een plaats aan de kust. Hier begint de Bay of Fires. De naam komt, net als bij de gelijknamige baai in Nieuw-Zeeland, van de vuren die vroege ontdekkingsreizigers hier zagen branden. De 'baai' is eigenlijk een kustlijn van wel 80 kilometer lang.
Iets voor vieren arriveerde ik bij mijn accommodatie in Bicheno en was ik blij verrast. Het huisje ligt net achter de duinen, op slechts 100 meter van de zee, maar voelt alsof het midden in een bos staat. Het heeft een groot terras, dus vanavond steek ik de barbecue weer aan. Met een aardappelsalade en de wijn die ik in Port Sorell heb gekocht, wordt het weer heerlijk genieten. Morgen ga ik de zee op bij het oudste nationale park van Tasmanië.
informatie over verblijf
23 graden 334 km 5 km wandelen Reis Port Sorell naar Bichero Foto Sandpier Ocean Cottages
23-03-2025 Dag 26 #Bezoek aan Freycinet Nationaal Park
Van zeeziekte-pilletjes tot dolfijnen: de boottocht bij Freycinet
De onrustige nacht in een nieuw bed werd abrupt onderbroken door het geluid van de golven. Vandaag stond er een boottocht op het programma, dus na een ontbijt met gebakken eieren, vertrok ik iets voor half negen naar Coles Bay in het Freycinet National Park.
Avontuur op de oceaan
De boottocht van vijf uur zou het nationale park vanaf het water laten zien. Ik zag een lange rij mensen, maar het boarden ging soepel en binnen de kortste keren voeren we de haven uit. Er werden meteen pilletjes tegen zeeziekte uitgedeeld, wat een voorbode bleek van wat komen ging. De enthousiaste host gaf een onvergetelijke security briefing vol droge humor: "als je ziek wordt, ga dan niet naar het toilet, dat beweegt ook..." De boot bewoog inderdaad behoorlijk, maar ik zocht meteen een plekje op het achterdek. Hier sta je uit de wind en kun je makkelijker foto's maken. De host had niet gelogen: "je hebt twee voeten en twee handen; zorg dat drie van de vier altijd contact heeft met de boot." Met een fotocamera in mijn hand was het een uitdaging.
Pinguïns, dolfijnen en een bounty-eiland
De boot voer rond het schiereiland naar Wineglass Bay Beach, een bounty-eiland waar we voor anker gingen voor de lunch. Onderweg heb ik van alles gezien: pinguïns (die kan ik van mijn lijstje afvinken!), zeehonden en een albatros van dichtbij. Het absolute hoogtepunt was een grote groep dolfijnen die zo dichtbij kwamen dat ik ze door het water kon zien zwemmen. Met mijn telelens maakte ik dit keer een paar prachtige foto's.
Op de terugweg kwamen we langs Schouten Island, dat een Nederlandse naam heeft, maar nu onbewoond is. Vroeger woonden er 200 mensen toen er een mijn was.
Vermoeid maar voldaan
Vermoeid van alle indrukken en het continue balanceren op de bewegende boot, reed ik terug naar mijn verblijf. Na het maken van meer dan 300 foto's, genoot ik van de zon op mijn veranda. Vanavond kook ik voor de laatste keer deze reis. Morgen reis ik door naar mijn laatste stop op Tasmanië, waar een stuk duistere geschiedenis op me wacht: Port Arthur.
24-03-2025 Dag 27 #Zwart bladzijde uit de geschiedenis in Port Arthur
Een reis terug in de tijd: de duistere geschiedenis van Port Arthur
Vandaag stond ik vroeg op, om 6:15 uur, om zowel de zonsopgang te bewonderen als een lange dag vol indrukken te beginnen. Helaas was het mistig, maar later op de dag, toen de zon boven de evenaar stond, wist ik toch nog een foto van een soort zonsopkomst te maken.
De route naar Port Arthur
De rit naar Port Arthur, mijn meest zuidelijke punt van deze reis, duurde bijna drie uur. Onderweg kwam ik onverwachts op een stuk onverharde weg terecht. Mijn auto was hier niet geschikt voor, maar omdat de weg te smal was om te keren, reed ik noodgedwongen twintig kilometer verder over deze mooie route.
Bij aankomst merkte ik direct de omvang van deze grote attractie: een enorme parkeerplaats, die gelukkig nog grotendeels leeg was. Na het tonen van mijn ticket kreeg ik een plattegrond en de boottochtvoucher voor het 40 hectare grote terrein.
De gevangenis van Port Arthur
In 1830 werd de houtzagerij bij het water omgebouwd tot een gevangenis. Hier werden Engelse gevangenen, voornamelijk uit Londen, naartoe gestuurd. Het idee was dat ze door hard werken weer op het rechte pad zouden komen, maar in feite was het slavernij. De gevangenen moesten hard werken en leerden een vak, van scheepsbouw tot het maken van touwen en kanonnen. Er waren geen muren, alleen soldaten met honden op het smalste punt van het schiereiland, dat slechts een paar honderd meter breed was. Zwemmen was geen optie, omdat de inham direct uitkwam op de oceaan. In de jaren 1860 verbleven hier ruim 6.000 gevangenen en 2.000 militairen.
Een apart jongensverblijf aan de overkant van de baai huisvestte jonge jongens, waarvan de jongste slechts negen jaar oud was. Tussen de twee gevangenissen in ligt Island of the Dead, waar overleden gevangenen werden begraven.
Toen bleek dat hard werken niet genoeg was, werd een nieuwe gevangenis gebouwd voor de zwaarste criminelen. Zij zaten 23 uur per dag in een cel, mochten niet praten en droegen tijdens hun ene uur 'buiten' een masker in een afgesloten ruimte. Ze hadden geen naam, alleen een nummer. Velen werden hier krankzinnig. Op het terrein stonden ook een huis van de commandant, twee kerken, een ziekenhuis en diverse andere gebouwen, waarvan een groot deel verloren is gegaan bij een bosbrand. Sinds 2010 wordt het terrein gerestaureerd.
Natuur en einde van de reis
Na ruim vier uur en veel indrukken nam ik de tijd om de omgeving te verkennen. Ik bezocht de Remarkable Cave, een grote doorgang naar de zee die een perfecte filmlocatie zou zijn voor een piratenfilm. Op de terugweg zag ik een Australische mierenegel.
Ik ben nu op mijn laatste locatie op Tasmanië, met uitzicht op het gevangeniscomplex van Port Arthur. De koffer moet weer ingepakt en de auto moet gecontroleerd worden voor de inlevering van morgen. Ook heb ik ingecheckt voor mijn vlucht terug naar Melbourne, het begin van de terugreis.
informatie over verblijf
22 graden 248 km 8 km wandelen Reis Bichero naar Port Arthur Foto Ruby's Cottage Farm Stay
De reis in Australië | MELBOURNE
25-03-2025 Dag 28 #Reis naar Melbourne
Tussen wolken en wolkenkrabbers: van Tasmanië naar Melbourne
De dag begon in de groene, ongerepte natuur van Tasmanië en eindigde in het hart van het betonnen woud van Melbourne. Het contrast kon niet groter zijn.
De top van Mount Wellington en het vertrek uit Tasmanië
Na een eenvoudig ontbijt met de laatste restjes, was het tijd om te vertrekken. De rit van bijna twee uur bracht me naar de top van Mount Wellington, de 1271 meter hoge berg die Hobart overschaduwt. De weg naar boven was zeer bochtig. Zoals verwacht lag de top in de wolken, maar net onder de top had ik een prachtig uitzicht over het bergachtige landschap, de lange kustlijn met talloze baaien en de eilandjes voor de kust van Tasmanië.
Na een korte wandeling op de top, was het tijd om terug te keren naar de bewoonde wereld. Ik tankte de auto vol, leverde hem in en checkte mijn koffer in. Tot mijn verbazing was hij zwaarder geworden. Vreemd.
Terug in de stad
De vlucht naar Melbourne duurde slechts 1 uur en 15 minuten. Tijdens het taxiën kon ik via de wifi van het vliegtuig al inchecken voor mijn vlucht naar huis. Heel bizar dat dat kan, maar gelukkig heb ik nog twee dagen in Melbourne te besteden. Aangekomen op de luchthaven stonden de koffers snel op de band. Ik stapte in de bus die me in 25 minuten naar het centrum van Melbourne bracht, een stuk relaxter dan de autorit die ik negen dagen geleden maakte.
In mijn hotel in het centrum kleedde ik me snel om en begon ik aan een wandeling naar de andere kant van de Yarra-rivier. Ik liep door de Botanische Tuinen, wat een welkome afwisseling was van al het beton. Vanaf hier had ik een prachtig uitzicht op de skyline van de stad. Ook liep ik langs het herdenkingsmonument voor de oorlogsslachtoffers, dat met zijn piramidevormige dak wel wat wegheeft van het Pantheon.
Toen het donker werd, kwam ik moe aan in mijn hotel. Het was tijd om op tijd naar bed te gaan. Morgen heb ik nog een hele dag in Melbourne.
informatie over verblijf
22 graden 134 + 791 km 9 km wandelen Reis van Port Arthur naar Melbourne Foto Dorsett Melbourne
26-03-2025 Dag 29 #Ontdekking van Melbourne
Een wandeling door de miljoenenstad
De laatste volledige dag van mijn grote reis naar Australië in 2025 is voorbij. Morgen begint de lange terugreis. Vandaag heb ik Melbourne verkend, of zoals mijn reisgids het noemt, 'het echte Melbourne'.
Wandeling door een stad zonder ziel
Melbourne is een stad die voor mijn gevoel een ziel mist. Het is groot en druk, met veel wolkenkrabbers in de CBD die zo hoog zijn dat de zon er nauwelijks tussendoor komt. De omvang van de stad had ik al ervaren toen ik er doorheen reed vanuit Wilsons Promontory.
Vandaag heb ik voor het eerst deze reis een lange broek gedragen, want met 14°C was het vanochtend best fris. De wandeling bracht me langs iconische gebouwen, zoals het Parlementsgebouw en het Treasury Building. Hoewel ze er oud uitzien, zou het me verbazen als ze de 150 jaar zouden halen. Daarna liep ik door het Fitzroy Gardens Park, langs een replica van het Engelse huisje van James Cook, dat hier vanuit Engeland is herbouwd. De bronnen beweren dat hij er nauwelijks heeft gewoond, omdat hij vrijwel zijn hele carrière op zee was.
Aboriginals en cultuur in het Melbourne Museum
Mijn volgende stop was het Melbourne Museum. Ik wilde wat cultuur opsnuiven, met name over de Aboriginals. De tentoonstelling over de cultuur van de bijna 500 stammen en de invloeden van de Britse kolonisatie was zeer interessant en leerzaam. Ik leerde hoe de Aboriginals het leven op het land en in de zee zien en hoe je de natuur moet respecteren.
Daarna bezocht ik de Queens Market, een grote markt met drie hallen in een oud gebouw, waar alles te koop is, van vlees en vis tot kleding. Het laatste stukje terug naar het hotel was zwaar; mijn voeten deden pijn van het vele lopen.
Ik heb de dag afgesloten met een complementaire cocktail in de bar van het hotel en een heerlijk diner in een Italiaans restaurant. Nu is het tijd om te gaan slapen, want morgen wacht de lange reis naar huis.
Ik zit op de luchthaven van Melbourne en schrijf dit verslag. De terugreis is begonnen en mijn avontuur in Australië zit erop. Nog wel 'even' terugvliegen in twee etappes: eerst 9,5 uur naar Hongkong, dan een overstap van ruim twee uur en tot slot een lange vlucht van ruim 14 uur naar Amsterdam, waar ik morgenochtend vroeg lokale tijd aankom.
Het was een bijzondere reis. Ik heb alles gezien wat ik wilde zien: de indrukwekkende landschappen en de unieke dieren. Ik heb veel verschillende plaatsen bezocht en daardoor ook veel kilometers afgelegd. Een reis om met veel plezier op terug te kijken.
Wat getallen om de reis samen te vatten:
- 36.341 km gevlogen
- 4.322 km gereden
- Gereisd met:
auto (2), trein (2), boot (2), tram (1), metro (2), kabelbaan (2), ferry (3), vliegtuig (7) en bus (2)
- 4 staten/provincies bezocht
- 15 Hotels/B&B
